Skóra

Lubię czasem zatopić się w lekturze tak mrocznej i budzącej grozę, że przez ciało przetoczy się dreszcz przerażenia. Taki właśnie jest kryminał Piotra Kościelnego "Skóra"", przesiąknięty niepokojem, zapachem krwi i nikczemną zbrodnią, która wywołuje panikę i skrajne emocje.We Wrocławiu, podczas spaceru brzegiem Odry, dziecko odnajduje fragment ludzkiej skóry. Wkrótce potem w pobliżu, podczas prowadzonych czynności, policja w opuszczonym budynku ujawnia wiszące zwłoki młodej kobiety obdarte ze skóry. Drastycznie okaleczone ciało i krwisty cytat nad nim uświadamia nadkomisarzowi Władkowi Majchrzakowi, że to dopiero początek.Kolejne odnalezione szczątki upewniają go w przeświadczeniu, że ma do czynienia z seryjniakiem, który nie tylko brutalnie zabija, ale też pragnie pochwalić się swoją pomysłowością, zaś miejsca zbrodni są przez niego skrupulatnie wybierane i inscenizowane tak, by szokować. Na miasto pada blady strach..Powołana zostaje specjalna grupa dochodzeniowa, której przewodzi Majchrzak. Morderca wciąż pozostaje krok przed śledczymi, a wszystkie poszlaki świadczą o winie kogoś z najbliższego otoczenia nadkomisarza.Komu można ufać?Kto w perfidny sposób morduje i okalecza swoje ofiary?Kto wygra w tym wyścigu z czasem?Niezwykle wciągająca, pełna krwi i obrazowych opisów morderstw lektura, której mroczny klimat potęguje uczucie strachu i paniki. Przesiąknięty złem, pierwotnymi instynktami i chęcią zemsty kryminał, który przyprawia o szybsze bicie serca i wywołuje przerażenie. Morderca wciąga nas w grę, ale tylko nieliczni wyjdą z niej cało..Autor znakomicie wykreował swoich bohaterów, dał im realistyczną, ludzką twarz i problemy, które czyniły ich wiarygodnymi. Sama intryga została świetnie obmyślona, choć już gdzieś w połowie wpadłam na to, kto jest sprawcą.Podsumowując stwierdzam, że to jeden z najlepszych kryminałów, jakie dane mi było czytać. Gęsty, mroczny, budzący grozę, z którego wypełza wszechobecny niepokój, a prawda okazuje się szokująca.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Piotra Kościelnego. Wiem, późno, ale ważne, że w ogóle. Słyszałam wiele pozytywnych opinii na temat książek autora i już wiem, że mieli rację Ci, co zachwalali.

Na mieszkańców Wrocławia pada blady strach. W mieście panuje seryjny morderca, który obdziera ze skóry swoje ofiary. Nie ma litości dla osób, co poprawiają urodę. Wszystkie ofiary łączy jedno: klinika medycyny estetycznej doktora Matuszewskiego. To ona jest tropem prowadzonego śledztwa. Jednak zabójca bawi się z policjantami w kotka i myszkę. Ciągle im umyka. Nadkomisarzowi Majchrzakowi oraz całemu wydziałowi zabójstw kończą się pomysły. Podejrzenia padają na byłego policjanta wymienionego wydziału i jednocześnie przyjaciela dowodzącego śledztwem. Czy uda im się znaleźć sprawcę, zanim kolejna ofiara straci życie?

Ależ to było dobre! Wartka akcja, emocje sięgające zenitu, podejrzenia wśród "swoich" powodowały szybsze bicie serca. Przemierzałam przez tę historię w mig, jakbym sama walczyła z czasem, by dopaść drania. Chociaż częściowo udało mi się prawidłowo wytypować sprawcę, takiego zakończenia nie spodziewałam się ? Jeżeli nie boicie się bestialskich, mocnych scen to koniecznie przeczytajcie.

To propozycja dla osób, które interesuje, jak wygląda praca policji od środka, jak funkcjonują zespoły dochodzeniowe, i co dzieje się z człowiekiem, który codziennie styka się ze złem. Nie polecam natomiast tej książki osobom bardzo wrażliwym – opisy są momentami bardzo dosadne. Dla wszystkich pozostałych to solidnie napisana, emocjonalna i prawdziwa w tonie historia. Warta uwagi, szczególnie jeśli cenicie kryminały, które nie są pisane „pod schemat”.

Polecam!

Mroczny, przeszywający lękiem, brutalny thriller, którego nie zechcesz odłożyć nawet na minutę.

"Bóg stworzył człowieka na swoje podobieństwo. Czy uważasz, że człowiek ma prawo poprawiać Boga?"

Już sama okładka zapowiada, że ta historia nie będzie dla każdego. I rzeczywiście – „Skóra” nie bierze jeńców. Jest brutalnie, duszno, okrutnie, a trup ściele się gęsto.

Seria wyjątkowo brutalnych, powiązanych ze sobą zbrodni. Koszmar, który wciąga komisarza Majchrzaka i jego zespół w grę z oprawcą, który zdaje się być zawsze krok przed nimi. Choć śledztwo toczy się szybko, sprawca pozostaje nieuchwytny, a z każdą kolejną stroną ofiar przybywa. I w pewnym momencie to właśnie ten nadmiar zaczyna przytłaczać.

Na początku przerażają zbrodnie, później – ich ilość. Z czasem emocje nieco tępieją, a czytelnik – chcąc nie chcąc – staje się nieco znieczulony. Kiedy kolejne ciała pojawiają się jedno po drugim, zamiast dreszczu pojawia się zmęczenie. Złożoność fabularnych powiązań, mnogość nazwisk, funkcjonariuszy i bohaterów drugoplanowych sprawia, że w pewnych momentach łatwo się pogubić.

Zakończenie było dynamiczne i emocjonujące, ale jakby urwane w pół kroku. Zabrakło mi chwili wyciszenia, momentu wybrzmienia emocji.

Nie znaczy to jednak, że „Skóra” jest nieudana – wręcz przeciwnie. To kawał mocnego kryminału z dusznym klimatem i bohaterami, którzy mają swoje słabości i przeżywają własne dramaty. Sam pomysł na fabułę był świetny. Gdzieś podskórnie czułam jednak, że to jedna z wcześniejszych powieści autora – jeszcze nie tak dopracowana, jak jego nowsze tytuły, które cenię bardziej. Odbieram to jednak jako zauważalny progres pisarski.

Nie polecam jej osobom wrażliwym, ale jeśli jesteś gotowa/y na mocną lekturę, to książka powinna Ci się spodobać.

"Skóra" to kryminał, który wstrząsa. Brutalne sceny na dłużej zostają w pamięci. A autor nie oszczędza czytelnika. Im dalej w las tym ciekawiej. Napięcie i specyficzny strach nie opuszcza nawet na chwilkę.

Tempo akcji jest takie jakie lubię. Jest dość dynamiczne przez cały czas. Znajdziemy tutaj zwroty akcji, które nie tylko zaskakują, ale również przerażają.

Styl w jakim została napisana ta książka jest również charakterystyczny dla rasowych kryminałów. Dużo tu wulgaryzmów i ciętych ripost pomiędzy panami policjantami. I wyjątkowo ten styl mi nie przeszkadzał w tej książce. Wręcz przeciwnie.

Kościelny na rynku wydawniczym dał się poznać jako autor, dla którego nie ma tematów tabu, zbyt mrocznych i emocji zbyt trudnych do przelania na papier. „Skóra” to książka brutalna w swej rzeczywistości, której się nie czyta, a bardziej doświadcza. Autor nie opisuje zbrodni on kazał mi ją przeżywać i czuć. Bardzo mocna rzecz.