Kolor zemsty

Książka "Kolor zemsty" Joanny Jax to emocjonująca powieść obyczajowa z nutą sensacji, która wciągnęła mnie od pierwszej strony i skłoniła do głębokich refleksji

Autorka przenosiosła mnie w świat rodzinnych tajemnic, z którymi musieli zmierzyć się bohaterowie. To poruszająca opowieść, w której przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Autorka po raz kolejny udowadnia, że mistrzowsko potrafi budować napięcie i kreować skomplikowane, ale i bardzo ludzkie charaktery. To historia, która bada, jak daleko może posunąć się człowiek w imię miłości i zemsty, oraz pyta, czy prawda nawet ta najboleśniejsza zawsze jest lepsza od kłamstwa.

Akcja powieści prowadzona jest dwutorowo, co stanowi jeden z jej największych atutów.

Współczesność (1965 r.). Julita Stawiszyńska, pisząc pracę magisterską o zaginionych dziełach sztuki, przypadkowo trafia na fotografię, która rozpoczyna jej prywatne śledztwo. Zdjęcie przedstawia niemieckiego oficera SS w jej przedwojennym rodzinnym domu, na tle obrazu "Burza", który należał do jej rodziców i zaginął podczas wojny . Wymijające reakcje jej ojca, Kajetana, tylko podsycają ciekawość Julity i determinację, by odkryć prawdę o swoim pochodzeniu i zaginionej matce. Przeszłość (lata 30. i 40. XX wieku). Poznajemy historię Weroniki Lazurek, która dla uwolnienia się spod kurateli apodyktycznej ciotki, wychodzi za mąż za zakochanego w niej Kajetana, nie odwzajemniając jego uczucia. To małżeństwo z rozsądku, pełne obsesyjnej zazdrości i toksycznej miłości, zaważy na losach wielu osób i doprowadzi do tragedii. Autorka sprawnie splata te dwie linie narracyjne, stopniowo odsłaniając tajemnice, co trzyma w napięciu aż do ostatniej strony.

Bohaterowie "Koloru zemsty" nie są idealni, a przez to są autentyczni i bliscy czytelnikowi.

Julita to symbol dociekliwej kobiety, która chce poznać prawdę o swojej rodzinie, bez względu na to, jak bolesna by ona była. Weronika to postać budząca mieszane uczucia z jednej strony chce niezależności i realizacji marzeń, z drugiej jej wybory życiowe bywają trudne do zaakceptowania i niosą ze sobą poważne konsekwencje. Kajetan to przykład człowieka, którego szaleńcza, obsesyjna miłość przeradza się w toksyczną zazdrość, co w efekcie doprowadza do nieszczęścia wielu osób.

Autorka porusza wiele uniwersalnych i głębokich tematów. Zemsta i jej konsekwencje. Autorka pokazuje, jak niszcząca i zaślepiająca może być chęć odwetu. Zemsta, która początkowo ma przynieść ulgę, często rani zarówno ofiarę, jak i kata. Toksyczna miłość. Jednym z centralnych motywów jest obsesyjna, chora miłość, która nie cofa się przed niczym, by zniszczyć życie drugiej osoby. Rodzinne tajemnice. Powieść udowadnia, że przeszłość nigdy nie odchodzi w zapomnienie, a skrywane sekrety prędzej czy później wychodzą na jaw, wywracając życie do góry nogami. Wybór między prawdą a kłamstwem. Lektura skłania do refleksji, czy zawsze warto dążyć do poznania całej prawdy, nawet jeśli może ona przynieść cierpienie.

"Kolor zemsty" to dojrzała i przemyślana powieść, która dostarcza nie tylko doskonałej rozrywki, ale też skłania do zastanowienia się nad naturą ludzkich uczuć i wyborów. To opowieść, która zapada w serce i pamięć na długo

Jeśli lubicie historie pełne tajemnic, skomplikowanych relacji i z genialnie wplecionym wątkiem historycznym, sięgnijcie po tę książkę. Z pewnością nie będziecie zawiedzeni!

Moja ocena: 10/10

Gorąco polecam

BRUNETTE BOOKS

Przyznaję, że to chyba druga książka autorki jaką miałam okazję przeczytać. Pierwsze na co zwróciłam uwagę to bardzo wciągająca treść. Skaczemy między dwoma czasami, a gdzie kiedy kończy się jeden z nich, to pozostawieni zostajemy w takiej niewiadomej. Chcielibyśmy dostać odpowiedzi na tą sytuację, ale musimy czekać dalej aby powrócić do 1965 roku, gdzie moim zdaniem było najwięcej niewiadomych. Pomimo tego, że to czas dawniejszy, to jednak jest odrobinę zbliżony do naszego obecnego. Główną postacią jest tu Julia Stawiszyńska, która to ma bardzo dobre oko do szczegółów. Pisze ona pracę magisterską o zaginionych obrazach. Wszystkiemu w archiwum bardzo dokładnie się przygląda, zwłaszcza pewnemu zdjęciu, gdzie wydaje jej się, że jest na nim obraz, który należał do jej rodziców. Bardzo jej zależy na tym aby dowiedzieć się jak najwięcej na ten temat, choć ukrywa swoje prawdziwe zamiary. Nie chce być zaszufladkowana do pewnej kategorii, lecz jest gotowa na wszystko, by odkryć prawdę o obrazie ze zdjęcia. Tak naprawdę myśli też o tym, że być może jest to jakiś dowód w sprawie zaginięcia jej matki. Nikt nie wie co się z nią stało, dlatego myśli podpowiadają jej, że być może ma odkryć tą tajemnicę. Czyżby ktoś sprawił, że to zdjęcie miało trafić akurat do jej rąk? W tym momencie rozdział się kończy i przechodzimy do czasu trzydziestu lat wcześniej, żeby wpierw zobaczyć co się na świecie działo. Jak bardzo bieda piszczała wokoło i ilu ludzi było potrzebujących. To obraz nędzy, bez żadnych optymistycznych akcentów. Opisany na zasadzie suchych informacji, choć mocno trafiających do naszej wyobraźni. To tutaj widzimy ludzi wziętych do niewoli, którzy z chwili na chwilę zostali zabrani ze swoich domów pozostawiając żony i dzieci samym sobie. To opowieść o człowieku, który poniekąd pomagał innym, bo taki był. Najdłużej myślami pozostaniemy w tym czasie, bo to tu miłość miesza się z rozłąką i niesprawiedliwością. Będą takie chwile, kiedy bardzo się wzruszymy i takimi chłodniejszymi momentami będą opisy wojsk i tego do czego byli zdolni. Władza, pieniądze i pomiatanie innymi. Jeśli znacie pióro autorki, to możecie być pewni, że tutaj sekretów jest bardzo dużo. Kiedyś tajemnice rodzinne potrafiły utrzymywać innych przy życiu, choć bywało też odwrotnie. Pomimo tego, że to opowieść typowo historyczna, to jednak wiele wskazuje na kryminał pomieszany z literaturą psychologiczną. Bardzo mi się podobała:-)

„Kolor zemsty” Joanny Jax to poruszająca opowieść, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a teraźniejszość staje się próbą odnalezienia prawdy o sobie i swoich korzeniach. To historia pełna głębokich emocji — miłości i zdrady, straty i przebaczenia, tęsknoty za tym, co utracone, i siły, która pozwala iść dalej mimo bólu.

Rok 1965. Julita Stawiszyńska, pisząc pracę magisterską o zaginionych dziełach sztuki, natrafia na zdjęcie niemieckiego żołnierza w przedwojennym mieszkaniu swoich rodziców. Na fotografii widnieje także fragment obrazu, który niegdyś należał do jej rodziny. Gdy ojciec unika odpowiedzi na pytania o zdjęcie, Julita rozpoczyna prywatne śledztwo, które prowadzi ją do bolesnych rodzinnych tajemnic — i poszukiwań zaginionej matki.

Lata 30. XX wieku. Weronika Lazurek, marząca o niezależności, buntuje się przeciwko surowej ciotce i decyduje na małżeństwo z Kajetanem Stawiszyńskim. Ich wspólne życie przerywa wojna, a jej decyzje niosą ze sobą konsekwencje, których się nie spodziewa.

Kim był mężczyzna ze zdjęcia? Co ukrywa ojciec Julity? I jakie sekrety skrywa dawno zaginiony obraz?

Autorka z właściwą sobie wrażliwością splata losy bohaterów, pokazując, jak jedna fotografia może uruchomić lawinę wydarzeń, które na zawsze zmienią życie.

„Kolor zemsty” to opowieść o kobietach – silnych, zagubionych, walczących – które mimo przeciwności, próbują odnaleźć własną drogę w świecie naznaczonym wojną i tajemnicami.

Pełna refleksji i życiowej prawdy powieść, która na długo zapada w pamięć czytelnika.

Znakomicie oddany klimat minionych dekad, przejmujące losy bohaterów i emocje, które towarzyszą im na każdej stronie – ta powieść zostaje z czytelnikiem na długo. Joanna Jax po raz kolejny udowadnia, że potrafi snuć opowieści, które poruszają do głębi.

Nie czekaj – daj się porwać tej historii!

Bardzo lubię twórczość Joanny Jax. Zawsze czytam Jej książki z przyjemnością, bo wiem, że to gwarancja świetnej lektury. Kiedy tylko pojawiła się możliwość przeczytania najnowszej książki Autorki, "Kolor zemsty", sięgnęłam po nią bez chwili wahania. Czy i tym razem było to udane spotkanie?

W roku 1965 Julita Stawiszyńska odkrywa fotografię, na której widać niemieckiego żołnierza i fragment obrazu należącego w przeszłości do jej rodziny. Dziewczyna zaczyna swoje prywatne śledztwo, które odkrywa przed nią nieznane dotąd losy jej rodziców, a na jaw zaczynają wychodzić sekrety mające nigdy nie ujrzeć światła dziennego...

Autorka stworzyła kolejną historię, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Od samego początku jest intrygująco i bardzo tajemniczo, a z każdym kolejnym przeczytanym zdaniem zagłębiamy się coraz bardziej w powieść, w której łączą się wątki historyczne z osobistymi dramatami postaci. Na tle Polski przedwojennej, za czasów okupacji i lat 60. XX wieku Joanna Jax ukazuje nam historię zwykłych ludzi, stojących przed trudnymi życiowymi decyzjami, mierzącymi się z wewnętrznymi rozterkami.

To, co zasługuje na uwagę to dbałość o każdy najdrobniejszy szczegół, począwszy od bardzo dokładnego przedstawienia realiów danej epoki, co jest już znakiem rozpoznawczym Autorki, po świetną kreację bohaterów. Julita to postać uparta, odważna, zdeterminowana, która nie boi się prawdy, nawet tej najgorszej. Weronika jest za to spokojniejsza, bardziej delikatna, ale w odpowiednich momentach wie, jak sobie poradzić i kiedy nie odpuszczać. Obie kobiety łączy dążenie do prawdy, a także walka o godne życie. Choć muszę przyznać, że nie wszystkie decyzje, jakie podejmowały były dla mnie zrozumiałe.

Wątek tajemniczego obrazu jest wstępem do dramatu rodzinnego, jaki ma miejsce na przestrzeni lat, a jednocześnie staje się symbolem utraconej przeszłości. "Kolor zemsty" jest powieścią o trudnych życiowych wyborach, o sekretach, które wychodzą na jaw w najmniej spodziewanym momencie, o różnych odcieniach miłości, a wreszcie o konsekwencjach podejmowanych przez nas decyzji, które mogą mieć istotny wpływ na tu i teraz.

Joanna Jax oddaje w nasze ręce powieść pełną napięcia, tajemnic, stopniowo, kawałek po kawałku, odkrywając przed nami dramat rodziny. To historia niezwykle emocjonalna, poruszająca, a także skłaniająca do refleksj, wywołująca w mojej ocenie bardzo skrajne emocje, od smutku, bólu, straty po brak nadziei, niesprawiedliwość czy złość. Zdecydowanie skłania do chwili refleksji. Jedyne, co mnie osobiście lekko rozczarowało to zakończenie. Nie chcę zdradzić za dużo, zostawiam to do oceny każdemu indywidualnie.

Polecam wszystkim, którzy lubią powieści z historią w tle przepełnione całą paletą emocji, okraszone nutką tajemniczości.

Twórczość Joanny Jax od dawna zajmuje wyjątkowe miejsce w moim czytelniczym sercu. Każda jej powieść przenosi mnie w świat, gdzie historia splata się z emocjami, a losy bohaterów wciągają bez reszty. Autorka potrafi tchnąć życie w opowieści, które zostają w pamięci na długo. "Kolor zemsty" od pierwszych stron oczarował mnie niepowtarzalnym klimatem, znanym z wcześniejszych książek Jax, a jednocześnie zaskoczył świeżym spojrzeniem na wydarzenia i bohaterów. Najbardziej poruszyła mnie historia rodziców Julity Stawiszyńskiej, pełna emocji i pytań. Z każdą stroną pojawiały się nowe tropy, a ja coraz bardziej pragnęłam poznać całą prawdę. Prawda, której szuka Julita, będzie bolesna i kojąca zarazem, przewracając do góry nogami wszystko, co wydawało się pewne. "Kolor zemsty" to powieść wielowątkowa, barwna, bogata w szczegóły historyczne i pełna emocji. Pokazuje, że prawdziwy obraz wydarzeń bywa wielowymiarowy, a przeszłość nigdy nie znika całkowicie. Losy Julity i Weroniki splatają się niezwykle, a tajemnica z minionych lat odsłania kolejne warstwy, trzymając w napięciu do samego końca.

Ta powieść wzbudziła we mnie wiele emocji. Cenię w niej to, że to czytelnik sam decyduje o ocenie postaci, bez presji ze strony autorki. Nie potrafiłam jednak jednoznacznie potępić żadnego bohatera ani w pełni im współczuć. Zaślepienie, nienawiść i obsesyjna miłość popchnęły jednego z nich do podłych czynów wobec wielu osób, a żadna krzywda nie powinna prowadzić do zemsty. Żadne zasady nie usprawiedliwiają złego traktowania innych. Opowieść pokazuje, że nie liczy się wyznanie ani narodowość, lecz człowieczeństwo. Wykorzystywanie władzy, ukrywanie złych uczynków, szantaż i długotrwała zemsta tworzą w tej powieści obraz ludzkich słabości i dramatów.

Kim byśmy byli gdybyśmy stracili zasady moralne? Jak wyglądałby świat gdyby każdy o niech zapomniał i sam decydował o tym co wolno, a czego nie? Niejednokrotnie to co dla jednych jest granicą nie do przejścia, inni przekraczają bez zahamowań. II wojna światowa zniosła pewne zasady; szerzyły się upodlenia, mordowanie, krzywdzenie innych. Na wiele postępowań przymykano oko i znajdowano usprawiedliwienie, tylko czy my jako współcześni ludzie potrafimy to zaakceptować?

Julita Stawiszyńska wychowywana w powojennej rzeczywistości, przez oddanego partii ojca komunistę, znajduje pewne stare zdjęcie. Ukazuje ono niemieckiego oficera, za którym w tle majaczy obraz należący niegdyś do jej rodziny. Dziewczyna, po części poprzez swoją pracę magisterską, po części dla poznania prawdy o rodzinie, postanawia odnaleźć mężczyznę ze zdjęcia i odzyskać obraz. Dotarcie do prawdy nie zawsze jednak jest równoznaczne z poczuciem ulgi, zrozumieniem, czy szczęściem.

Od pierwszych stron książki czułam się zaintrygowana historią rodziców bohaterki. Takie zaglądanie w przeszłość, odkrywanie prawdy, która nurtuje, wwierca się w czytelnika i rozbudza ciekawość, potęguje napięcie. Książka skłania nas do refleksji, zostawia z poczuciem, że nie wszystko jest takie jakbyśmy się spodziewali - kryształowe. Bohaterowie książki błądzą, potykają się, ale też świadomie podejmują decyzje, które budzą kontrowersje. Prawda powinna wyzwalać, ale czy w tym wypadku także tak będzie?

Akcja powieści dzieje się dwutorowo – w latach 30- tych i 40-tych XX wieku oraz w 1965 roku. Weronika Lazurek, panienka z dobrego domu, marzy o ucieczce spod wpływu apodyktycznej ciotki i upragnionej nauce w szkole pielęgniarskiej w Warszawie. By zyskać niezależność korzysta z nadarzającej się okazji i, ku niezadowoleniu krewnej, popełnia mezalians, wychodząc za mąż za prostego murarza. Wiele lat później Julita Stawiszyńska, pisze pracę magisterską o zrabowanych w czasie II wojny światowej dziełach sztuki. Przesiadując w archiwach natrafia na fotografię przedstawiającą niemieckiego żołnierza SS siedzącego na tle obrazu, który został skradziony jej rodzinie właśnie podczas tego burzliwego okresu dziejów. Zaintrygowana dziewczyna decyduje się przeprowadzić własne śledztwo, licząc, że doprowadzi ją ono do odnalezienia rodzinnej pamiątki. Jakież jest jej zdumienie, gdy okazuje się, że ojciec, który mógłby jej pomóc w rozwiązaniu zagadki, odmawia jej pomocy, a nawet zakazuje szukać odpowiedzi na pytania dotyczące przeszłości jej rodziny. To sprawia, że Julita jeszcze bardziej pragnie poznać prawdę. Nie ma pojęcia, że tajemnice, do których się dogrzebie, zmienią jej pogląd na teraźniejszość oraz swoich bliskich.

To była doskonała lektura. Romans, obyczaj i świetnie wykreowani bohaterowie. Do tego barwny język i znajomość faktów historycznych przez autorkę sprawiły, że dosłownie płynęłam przez książkę. Po tej czytelniczej uczcie jestem skłonna nazwać Joannę Jax polską Kate Morton (pisarką, która jest moim guru).

Polecam całym sercem.

Kto by pomyślał, że jedna fotografia wywoła rodzinne trzęsienie ziemi? Julita próbuje odkryć prawdę ukrytą na archiwalnym zdjęciu, gdzie pewien niemiecki żołnierz siedzi na tle zgrabionego jej rodzinie podczas II Wojny Światowej obrazu. Historia prowadzi dziewczynę do lat 30-tych i 40-tych XX wieku, obozu dla przeciwników władzy, a potem do czasów wojny i okupacji. Czy Julita odkryje rodzinnie tajemnice?

Autorka funduje nam emocjonalny rollercoaster, stawiając swoich bohaterów w sytuacjach, które nie mają prostych rozwiązań. Przez tę powieść się płynie, choć losy bohaterów bywają trudne. Na uwagę zasługuje też finał, który z pewnością nie jest schematyczny i łatwy do przewidzenia. Kolejnym wielkim plusem tej powieści są umiejętnie wyważone proporcje – znajdziemy tu nie tylko wątek rodzinnej tajemnicy czy historyczne tło wydarzeń, ale też autentyczne emocje.

To opowieść o miłości, zdradzie, moralności, odkrywaniu własnych korzeni, ale i o trudzie pokonywania rodzinnych demonów. Autorka z wyczuciem prowadzi przez zakamarki ludzkich decyzji, pokazując, że rzadko bywają czarne lub białe.

Świetna

„Kolor zemsty” Joanny Jax to poruszająca opowieść, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a teraźniejszość staje się próbą odnalezienia prawdy o sobie i swoich korzeniach. To historia pełna głębokich emocji — miłości i zdrady, straty i przebaczenia, tęsknoty za tym, co utracone, i siły, która pozwala iść dalej mimo bólu.

Rok 1965. Julita Stawiszyńska, pisząc pracę magisterską o zaginionych dziełach sztuki, natrafia na zdjęcie niemieckiego żołnierza w przedwojennym mieszkaniu swoich rodziców. Na fotografii widnieje także fragment obrazu, który niegdyś należał do jej rodziny. Gdy ojciec unika odpowiedzi na pytania o zdjęcie, Julita rozpoczyna prywatne śledztwo, które prowadzi ją do bolesnych rodzinnych tajemnic — i poszukiwań zaginionej matki.

Lata 30. XX wieku. Weronika Lazurek, marząca o niezależności, buntuje się przeciwko surowej ciotce i decyduje na małżeństwo z Kajetanem Stawiszyńskim. Ich wspólne życie przerywa wojna, a jej decyzje niosą ze sobą konsekwencje, których się nie spodziewa.

Kim był mężczyzna ze zdjęcia? Co ukrywa ojciec Julity? I jakie sekrety skrywa dawno zaginiony obraz?

Autorka z właściwą sobie wrażliwością splata losy bohaterów, pokazując, jak jedna fotografia może uruchomić lawinę wydarzeń, które na zawsze zmienią życie.

„Kolor zemsty” to opowieść o kobietach – silnych, zagubionych, walczących – które mimo przeciwności, próbują odnaleźć własną drogę w świecie naznaczonym wojną i tajemnicami.

Pełna refleksji i życiowej prawdy powieść, która na długo zapada w pamięć czytelnika.

Znakomicie oddany klimat minionych dekad, przejmujące losy bohaterów i emocje, które towarzyszą im na każdej stronie – ta powieść zostaje z czytelnikiem na długo. Joanna Jax po raz kolejny udowadnia, że potrafi snuć opowieści, które poruszają do głębi.

Nie czekaj – daj się porwać tej historii!