Joanna Chyłka. Tom 19. Substytucja

Nie jestem w stanie pamiętać wszystkich przeczytanych książek. Przyczyną jest na pewno to, że czytam nałogowo, ale też to, że zwyczajnie niektóre historie nie są warte zapamiętania. Czasem mimo najszczerszych chęci po latach pamiętam tylko, że powieść była dobra, ale fabuła i bohaterowie zlali się w całość z innymi, tworząc miks, z którego nie sposób wyłowić szczegółów.

"Substytucja" to dziewiętnasty tom cyklu z Chyłką. Nie startowałam z nią od początku, myślę, że stało się to jakoś w okolicach dziesiątej premiery, jednak doskonale pamiętam, że pierwsze pięć części pochłonęłam jednym ciągiem i dopiero wtedy byłam w stanie się oderwać od tego uniwersum. Do dziś potrafiłabym odtworzyć scenę pierwszego spotkania Chyłki i Zordona, to właśnie ich losy sprawiają, że wciąż daję Remigiuszowi Mrozowi szansę, by mnie zaskoczyć.

I z "Substytucją" właśnie tak było. Po raz pierwszy od bardzo dawna fabuła przypominała początki tej serii, a sprawa, z którą prawniczy duet się mierzył, elektryzowała i była w stanie przyćmić ich prywatne perypetie.

Jak już pisałam przy poprzednich tomach, nie jestem w stanie uniknąć spojlerów, zresztą sam opis wydawcy zdradza już sporo. Trudno byłoby pisać o Chyłce bez wspominania o tym, że została matką i o tym, jak to wpłynęło na jej zachowanie. W tej części zostało to szczególnie uwypuklone w kilku scenach, a jedna z nich z pewnością zostanie ze mną na zawsze.

Zmienił się też Zordon, nie tylko jako człowiek, ale też jako prawnik. Z racji urlopu macierzyńskiego Chyłki miał szansę wykazać się samodzielnym poprowadzeniem sprawy, a to, co z tego wynikło, złożyło się dla mnie na naprawdę wyjątkowo ciekawą fabułę opartą na batalii sądowej.

Sama sprawa ewidentnie nawiązywała do prawdziwej zbrodni z Rakowisk, czego autor wcale nie krył. Remigiusz Mróz skonstruował jednak własną opowieść, której skalę mogliśmy odkryć dopiero na ostatnich stronach. Mnie to zakończenie poraziło i jak w najlepszych tomach Chyłki, musiałam przeanalizować całą powieść od początku, by zrozumieć, jak genialnie to wszystko było rozegrane.

"Substytucja" to dla mnie dowód na to, że seria z Chyłką nadal ma sens. Remigiusz Mróz trochę pobłądził, trochę pofantazjował, ale w końcu wrócił do pisania znakomitych thrillerów prawniczych, które przecież przyniosły mu popularność. Oby tak dalej.

Moje 8/10.