Córka księdza

Zofia jako młoda dziewczyna wraz z matką i siostrą mieszkają na terenie PGR-u i tam też pracują. Jedyną radość w jej życiu sprawiają jej spacery nad rzekę. Tam też spotyka tajemniczego Krzysztofa. To właśnie on skradł serce głównej bohaterki, tak też każdego dnia tylko wyczekuje momentu, aż wybierze się na spotkanie. Podczas jednego z ich spotkań ponoszą ich emocje i dają się ponieść namiętności. Niestety dla Zofii okazuje się, że ten jeden jedyny raz sprawił, iż pod jej sercem zaczyna kiełkować nowe życie. Gdy informuje o swoim stanie Krzysztofa, ten wyjawia jej, że to, co się zdarzyło nie powinno mieć miejsca, gdyż on jest księdzem.

Czy Zofia da radę sama wychować dziecko? Czy Krzysztof będzie ją wspierał? Jak potoczy się życie córki księdza?

Książek Sylwii Kubik nie miałam okazji wcześniej czytać, ta była moja pierwszą i ileż ona we mnie emocji wzbudziła.

Akcja książki dzieje się w PRL-owskiej wsi, gdzie kobiety nie miały zbyt wiele do powiedzenia, musiały podporządkowywać się woli męża.

Gdy Zofia zachodzi w ciążę jej matka wpada w szał, wie że będą wytykane palcami, oraz że nie zaznają spokojnego życia, temu też cieszy się na rozwiązanie problemu i wydanie córki jak najszybciej za mąż, tak by nikt się nie połapał, iż jest to nieślubne dziecko. Chyba nie muszę wspominać, że główna bohaterka nie miała innego wyjścia.

To małżeństwo okazało się być koszmarem dla Zofii, jednak starała się jak mogła by być posłuszna mężowi.

Nie chce wam zbyt dużo zdradzić byście również wciągnęli się w tę historię.

Bohaterowie tej książki muszą dokonać wyborów i niekiedy nie mają wariantu, który byłby dobry. Oczywiście na tamtą chwilę wydaje im się to jedyne rozsądne rozwiązanie, jednak na przestrzeni lat okazuje się, że wcale tak nie było.

Autorka porusza w tej książce wiele kontrowersyjnych tematów, już samo to, iż ojcem dziecka jest ksiądz. Potem siostry zakonne, które wydawać by się mogło są miłosierne i o wielkim dobrym sercu prowadzą sierociniec, jednak to co się tam dzieje, to piekło na ziemi. Kolejnym trudnym wątkiem jest zachowanie rówieśników, to jak osoby biedniejsze są wyśmiewane.

Czytając tę książkę myślałam sobie tylko, że mam nadzieję, iż nie jest to autentyczna historia, jednak z drugiej strony brałam pod uwagę, że wszystko jest możliwe.

Ta książka jest kontrowersyjna i stawia w złym świetle i zakonnice i księży, aczkolwiek jest to książka i jak wiadomo nie każdy taki jest jak bohaterowie. Jednak ta historia wywołała u mnie ogrom emocji i wiem, że nie tylko ja tak miałam. Tę książkę najpierw przeczytała moja mama, a później moja babcia i obie (z resztą ja również) przeczytały tą powieść z zapartym tchem. Babcia nawet zarwała nockę dla niej.

Ja pokochałam twórczość autorki i z przyjemności sięgnę po wcześniejsze, jak i następne jej książki.

Książka mnie zachwyciła od pierwszej strony. Autorka doskonale wie jakie tematy poruszać, żeby dotrzeć do docelowej grupy odbiorców. Tym razem zaprezentowała nam historię w historii. Wpierw wchodzimy do czasów teraźniejszości, gdzie pewna kobieta usilnie przekonuje drugą, że jest kimś innym. Zabiera ją nawet do umierającej staruszki, która rzekomo jest jej matką. Na miejscu po niepewnej wymianie zdań, starsza pani decyduje się opowiedzieć swoją opowieść. W ten sposób innym drukiem czytamy jak była jeszcze młoda. Niedawno zmarł jej tata, ona wraz z siostrą i matką zostają zmuszone wyprowadzić się do innego miejsca, gdzie Zofii nic się nie podoba. Jej marzeniem było uczyć się i dostać pracę w biurze. To niby mądra osoba, która w nowym otoczeniu czuję się niczym paw w stadzie ze srokami. Traktują ją jak kość dziobiąc, szarpiąc i popychając. Matka usilnie nakazuje jej wziąć pierwszego lepszego mężczyznę, żeby tylko nikt nie nazywał jej starą panną. Nikt nie liczy się z jej pragnieniami, ani priorytetami. W jej sercu wszystko się zmienia, kiedy poznaje pewnego przystojnego mężczyznę, który jest bardzo skryty. Dziewczynie imponuje jego sposób wysławiania się, postawa oraz nowe ubrania. Wie, że ona nie ma niczego wartościowego, ale serce bije już w innym rytmie. Nie wiadomo kiedy, a tych dwoje zbliża się do siebie. Owocem tego jest dziecko...

Pytanie brzmi, czy obecna kobieta w to uwierzy? Dlaczego przez tyle lat wmawiano jej, że matka zmarła? Dlaczego zanim zachorowała nie spróbowała się z nią skontaktować? Czy faktycznie jest jej matką?

Przepiękna historia, która zawróciła mi w głowie. Dawne czasy są mocno realistycznie opisane. Autorka w tej książce podzieliła ludzi na tych, którzy chcą czegoś więcej aniżeli życia z dnia na dzień, oraz na tych, którzy potrafią się cieszyć czymkolwiek. Którzy dziękują za dom, miejsce do spania i możliwość odłożenia sobie pieniędzy na nowe buty czy kurtkę. Obie strony były opisane od pozytywnej strony, od tego co dla kogo jest ważne. Również zakazane uczucie było romantycznie opisane. Ciężka praca, ból pleców, bąble na dłoniach i zmuszanie się do słuchania matki pomimo tego, że radziła ona niezbyt udolnie. Patrzyła tylko na swoje dobro, nie licząc się ze zdaniem córki, a jej marzenia biorąc za mrzonki. Było tu widać ograniczenie myślowe, które nie wychodziło ze swojej strefy komfortu. Jestem nawet świadoma, że w zależności od wieku czytelnika sposób oceny postaci będzie inny. Historia kontrowersyjna, ale dla każdego będzie to inna rzecz. Ja odebrałam ją jako lekcję na przyszłość, ale w jakim rozegraniu, to już pozwólcie, że pozostawię dla siebie:-)

Gorąco zachęcam do lektury. Dedykacja w tej książce jest jak najbardziej prawdziwa. Nie znam lepszej kobiety od Pani Anny Apanas:-)

Czy ksiądz powinien mieć żonę? Myślę, że tak. Mimo, iż jestem katoliczką, wierzącą i praktykującą, wcale by mi to nie przeszkadzało. Są osoby w moim otoczeniu, które uważają tak samo. Rozwiązałoby to kryzys w kapłaństwie, który znacznie się pogłębia, bo powołań do tego stanu z roku na rok jest coraz mniej. Myślę też, że żonaci księża byliby bardziej akceptowalni, może nawet byliby bardziej szanowani i skończyłby się ten hejt. W moim życiu miałam okazję spotkać wielu księży. Jedni byli do rany przyłóż, pełni empatii, prawdziwi z powołania, a drudzy bez ludzkich uczuć, którzy niejedno mieli na sumieniu, małe lub większe grzeszki.

"Dostaliśmy życie, ale różnie je wykorzystujemy. Nie zawsze zmieniamy się w piękne rośliny." Otóż to. Nie zawsze... Bo ilu księży łamie celibat? Nie powinno tak być, powinny być zmiany w tej kwestii. W końcu mamy XXI wiek!

"Córkę księdza" od @sylwia.kubik_pisarka przeczytałam dość szybko, gdyż autorka pisze tak, że nie sposób odłożyć książkę. Jej styl jest mi dobrze znamy, więc jest gwarantem bardzo dobrej lektury. Przyznam szczerze, że spodziewałam się tutaj czegoś innego, ponieważ myślałam, że pisarka przedstawi tu obraz romansu księdza z parafianką. Owszem, romans był z młodą dziewczyną z biednego domu, w dodatku brzemienny w skutkach.

Dodam tylko, że akcja książki rozgrywa się w dwóch liniach czasowych. W latach sześćdziesiatych ubiegłego wieku oraz współcześnie. Były to czasy powojenne, gdzie Polska próbowała powstać z kolan. Dość trudne dla wszystkich. Rodziny wielodzietne trawiło ubóstwo, często nie radzono sobie z wychowywaniem tak dużej ilości dzieci, więc oddawano je do domów dziecka i sierocińcow.

Akcja książki przedstawiona jest z perspektywy matki i córki. Matki, która miała dziecko z księdzem, oraz córki oddanej do sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne. Co było powodem, że dziewczynka została oddana pod opiekę siostr? Zapraszam do lektury.

"Córka księdza" pozostawia w człowieku ślad. Zresztą wszystkie powieści habitowo-sutannowe od Sylwii Kubik zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Otwierają oczy na patologię w klasztorach, przytulkach dla sierot i na plebaniach. Na swego rodzaju formę "białego" niewolnictwa, pokazują, że każda władza deprawuje, że złożone śluby i święcenia są jak kajdany, są rodzajem więzienia, że człowiek sobie nie radzi i wyładowuje swoje emocje na słabszych i bezbronnych. A wszystko to z "woli bożej" i na "chwalę Pana". Tylko że gdzieś pośród tych wypastowanych podłóg, cudownych ołtarzy, gładko zascielonych łóżek, czy pięknych ogrodów , rozgrywa się dramat dziecka, które skazane zostało na sieroctwo. Dramat dziecka upokarzanego, bitego, poniewieranego, zdanego na łaskę zupełnie obcych ludzi. Nasuwa się pytanie, gdzie w tym wszystkim jest Bóg?

"-Pan Bóg cię nie tylko lubi, ale i kocha. Ludźmi to nie ma co się przejmować. Bywają okrutni i niesprawiedliwi. Tego nie zmienimy. Jedynie Pan Bóg może ich serca przemienić, tylko czy on ma czas nad każdym tak pracować, skoro dał ludziom rozum i wolną wolę? "

Dla niektórych książka może być wstrząsająca i kontrowersyjna. Ale kto narzeka na jej formę, ten nie czytał jej uważnie i nie skupiał się na tym, co trzeba. Ja czytałam ją bardzo skrupulatnie, często wracałam do przeczytanych fragmentów, do stron ze znacznikami. Nie uważam też, zresztą podobnie jak autorka, że nie wszystkie zakonnice są okrutne i złe. Wtedy to były inne czasy. Jestem przekonana i znam z otoczenia, że są i te dobre. Tak samo jak księża. I nie ma to wpływu na moją wiarę. Nie można wrzucać wszystkich do jednego worka. Czytajcie.

Córka księdza Sylwii Kubik jest kolejną powieścią, jak określa sama pisarka, habitowo-sutannową. Jest to fabularyzowana historia autentycznych wydarzeń osadzonych w polskiej rzeczywistości lat 60-tych XX wieku.

Jest rok 2002 może 2003, trudno powiedzieć, w pewnej chacie na końcu wsi spotykają się trzy kobiety, matka – Zofia, córka – Matylda i siostra matki – Janina. Wieczór, noc i ranek stają się czasem swoistej spowiedzi Zofii i Matyldy, która kiedyś była Agnieszką. Zofia opowiada o tym jak zauroczenie młodym mężczyzną, który okazał się księdzem, zniszczyło jej życie zmuszając do niechcianych wyborów i decyzji. Jedną z nich było oddanie Agnieszki do prowadzonego przez siostry zakonne sierocińca, w którym stała się Matyldą. Zakonnice nie pozwalały ciotce i matce widywać się z dziewczynką, chociaż kobiety regularnie przekazywały im pieniądze na jej utrzymanie i naukę. Mimo to Zofia i Janka wierzyły, że w sierocińcu jest dziecku dobrze, a przynajmniej lepiej niż byłoby w rodzinie Zofii. Matylda uświadomiła im tej nocy prawdę o swoim życiu w sierocińcu. Opowieści matki i córki przerywane są krótkimi rozmowami i pytaniami. Obie bohaterki i towarzysząca im Janina słuchając swoich historii pełne są niedowierzania, smutku i żalu do siebie i do otoczenia. Co dokładnie działo się w życiu Zofii i Matyldy? Czy po tym czego się dowiedziały będzie miejsce na wybaczenie i porozumienie?

Wydarzenia, o których czytamy dzieją się na dwóch płaszczyznach czasowych, w latach sześćdziesiątych XX wieku i ponad 40 lat później. Miejsca akcji to wiejska społeczność skupiona wokół PGR i niewielkie miasteczko, których położenie geograficzne nie zostało dokładniej określone.

Sylwia Kubik bardzo realistycznie odtworzyła realia życia w latach 60-tych w PGRze, ciężkie warunki pracy i życia oraz relacje między pracownikami. Pokazała także normy obyczajowe obowiązujące w tej społeczności, które zmuszały jej członków do określonych zachowań. To konieczność podporządkowania się im unieszczęśliwiła nasze bohaterki. Równie realistycznie pokazane zostało życie sierot w placówce prowadzonej przez siostry zakonne oraz traktowanie takich dzieci przez środowisko lokalne. Doskonale ukazana została również pozycja kobiet tym okresie. Powszechnymi zjawiskami lat 60-tych w Polsce była bieda i alkoholizm, szczególnie na wsi, które dotykały bardzo dużo rodzin wpływając na codzienne życie i ograniczając dzieciom z tego środowiska dostęp między innymi do edukacji. Fakty te wybrzmiewają wyraźnie w opowieści Zofii.

Pisarka pokazała nam częsty model rodziny z tego okresu – wielodzietna, biedna, z ojcem alkoholikiem, często nadużywającym przemocy wobec najbliższych. Zofia wychowana w rodzinie z ojcem alkoholikiem i podporządkowaną mu matką sama również uwikłała się w taki związek zmuszona okolicznościami. Z kolei Matylda, mimo że na własnej skórze odczuła dużo złego ze strony zakonnic sama została zakonnicą. Obie kobiety próbowały uciec od tego schematu, ale bezskutecznie.

Ciekawa jest struktura powieści i sposób przekazania czytelnikowi treści. Powieść została podzielona na dwie części, w pierwszej znajdujemy historię Zofii, w drugiej Matyldy. Tekst nie został podzielony na rozdziały, opowieści kobiet zapisane są kursywą i przedzielane tym, co dzieje się w czasie rzeczywistym. Dodaje to autentyzmu całej sytuacji. Dodatkową atmosferę tworzy miejsce i czas spotkania.

Opisane przez Sylwię Kubik postacie, których pierwowzorami były autentyczne osoby, są na wskroś realne, zwykli ludzie osadzeni w doskonale oddanych realiach ówczesnego świata, postępujący zgodnie z obowiązującymi normami społeczno-kulturowymi środowiska, w którym przyszło im żyć. Pierwszą z głównych postaci jest 17-letnia Zosia, marzycielka i idealistka chcąca wyrwać się z pegeerowskiej wsi, nie pasująca do jej mieszkańców. Ale na drodze do realizacji jej marzeń stanęła konieczność poniesienia konsekwencji zbytniej niefrasobliwości, a może zaufania, a także brak pieniędzy i uwikłanie w zależności i powinności względem rodziny. Pod koniec swojego życia jest rozżalona, zrezygnowana, zniszczona psychicznie i fizycznie. Z kolei jej córka Matylda początkowo wrażliwa, opiekuńcza, poszukująca ciepła, zainteresowania i uwagi po tym jak kilkakrotnie została oszukana przez otoczenie staje się nieufna, zgorzkniała i samotna. To tylko dwa przykłady, ale wszystkie książkowe postacie są świetnymi obiektami do analizy psychologiczno-socjologicznej, rozważań nad ich charakterem, osobowością, motywami zachowań, przemianami jakie się w nich dokonywały. Takie analizy pokazują jak trudno ocenić człowieka i to co robi. Ludzkie życie jest ciągiem decyzji i wyborów, które nas kształtują wpływając na to jacy się stajemy. Ale ponieważ żyjemy w określonych relacjach z innymi to także ich decyzje i wybory wpływają na nasze życie. Autorka doskonale pokazuje to uwikłanie i zależności oraz to jak wiele czynników ma wpływ na naszą przyszłość. Truizmem jest twierdzenie o decydowaniu o swoim życiu, kiedy nie mamy pieniędzy i wykształcenia. Zofia i Matylda nie miały wpływu na swoje życie, to inni decydowali za nie. Poprzez swoje bohaterki autorka przypomina czytelnikom jaka była pozycja kobiety w tamtym świecie, wcale nie tak odległym czasowo od naszego, a także problemy społeczne z jakimi mierzyli się wówczas ludzie – powszechna bieda i alkoholizm.

W swoim pisarstwie Sylwia Kubik łączy elementy prozy obyczajowej i społecznej, skupiając się na życiu i problemach zwykłych ludzi w konkretnym środowisku. Jej styl pisarski charakteryzują ciepło i realizm. Widoczne to jest także w Córce księdza. Opisy miejsc ukazujących codzienne życie na wsi są dokładne, szczegółowe i realistyczne. Podobnie jak obrazy sierocińca. Z łatwością przenosimy się do tych miejsc, nieomal fizycznie czując je wszystkimi zmysłami. Doskonale oddana jest także ich atmosfera. Ten realizm sprawia, że głęboko wczuwamy się w przeżycia umieszczonych w tych miejscach postaci. Nie tylko czytamy o ich emocjach, ale autentycznie je odczuwamy. W powieści nie brakuje scen brutalnych, okrutnych wywołujących złość wobec sprawców. Nie jest to lukrowana rzeczywistość, ale prawdziwe życie. Pisarka posługuje się przystępnym, zrozumiałym językiem. Narracja jest płynna, dynamiczna. Mimo trudnego, bolesnego tematu, a może właśnie dlatego, nie sposób odłożyć książki ani na chwilę. Tak jak Matylda chciała wysłuchać historii Zofii do końca, a potem opowiedzieć własną, tak ja czułam wewnętrzny przymus przeczytania ich historii do ostatniego słowa.

Córka księdza to emocjonalna podróż literacka po życiu dwóch poranionych przez ludzi kobiet, które nie miały możliwości by zawalczyć o siebie i swoje życie na własnych warunkach. To książka, która pozostawia z mnóstwem pytań bez jednoznacznych odpowiedzi. Wzbudziła we mnie wiele emocji, a współczując Zofii i Matyldzie, zastanawiałam się nad splotem zdarzeń w moim życiu, który doprowadził mnie do miejsca, w którym jestem teraz.

Myślę, że tym, którzy znają twórczość Sylwii Kubik jej książki polecać nie trzeba. Tych, którzy lubią autentyczne, szczere, przemawiające do emocji, inspirowane prawdziwymi życiorysami opowieści polecam twórczość pisarki z Powiśla i jej najnowszą powieść Córka Księdza.

Akcja powieści rozgrywa się w realiach PRL-u na polskiej wsi. Ksiądz Krzysztof Korda, targany duchowymi wątpliwościami, przyjeżdża na urlop, gdzie poznaje Zofię, młodą dziewczynę marzącą o lepszym życiu. Ukrywając swoją tożsamość, nawiązuje z nią romans, który kończy się nieplanowaną ciążą. Gdy prawda wychodzi na jaw, Krzysztof staje przed wyborem czy porzucić kapłaństwo dla rodziny czy wybrać drogę wiary? Jego decyzja rzuca cień na życie Zofii i ich dziecka. Równolegle poznajemy Matyldę, dorosłą już córkę Zofii, wychowaną w sierocińcu. Jej spotkanie z umierającą biologiczną matką odsłania bolesną przeszłość i zmusza do konfrontacji z traumą porzucenia.

Najsilniejsze strony książki to głębia psychologiczna bohaterów. Zofia to postać złożona z jednej strony naiwna, z drugiej heroicznie walcząca o godność w świecie, gdzie samotna matka jest "hańbą rodziny". Jej decyzja o małżeństwie z brutalnym Andrzejem, by uniknąć społecznego potępienia, to przejmujący obraz desperacji. Krzysztof nie jest czarno-białym charakterem. Jego wewnętrzna rozterka między powołaniem a odpowiedzialnością stanowi studium ludzkiej słabości. Matylda symbolizuje długofalowe konsekwencje decyzji rodziców. Jej dorastanie w sierocińcu, gdzie doświadczała przemocy sióstr zakonnych, to jeden z najmocniejszych wątków pojazujących okrucieństwo.Emocje w książce nie pozwalają oderwać się od lektury ani przez chwilę. Autorka operuje językiem prostym, ale pozbawionym patosu. Sceny takie jak poród Zofii w samotności czy przemoc ze strony męża Andrzeja opisane są z naturalizmem, który wzbudza w czytelniku gniew i współczucie. Gwaranuję, że będziecie przeżywać tę lekturę i długo o niej nie zapomnicie. Ta historia ma społeczny wymiar dramatu.Autorka nie ogranicza się do osobistej tragedii. Przez historię Zofii i Matyldy demaskuje hipokryzję Kościoła. Zakonnice w sierocińcu stosują przemoc fizyczną i emocjonalną, choć głoszą miłosierdzie. Możemy przekonać się o systemowej opresji kobiet w PRL-u. Brak dostępu do edukacji, przymus ciężkiej pracy fizycznej (Zofia jako świniarka), społeczne potępienie samotnych matek. Obserwujemy cykl przemocy. Zofia to ofiara męża-alkoholika, nie ma dokąd uciec. Jej córka Matylda powiela schemat cierpienia, trafiając do klasztoru. Autorka pokazuje retrospekcje od spotkania Matyldy z umierającą Zofią cofamy się do lat 60. XX w. Autorka podkreśla, jak przeszłość kształtuje teraźniejszość. Autorka sprawia, że zadajemy sobie pytanie. Czy miłość usprawiedliwia złamanie zasad? Romans Krzysztofa i Zofii pokazuje, jak uczucie niszczy życie obojga. Gdzie leży granica poświęcenia? Zofia rezygnuje z marzeń, by chronić dziecko, ale czy jej decyzja o oddaniu córki była słuszna? Czy instytucje religijne zasługują na bezwzględne zaufanie? Wątki sióstr zakonnych kwestionują mechanizmy władzy w Kościele. Autorka unika moralizatorstwa. Jej celem nie jest ocena, ale ukazanie złożoności wyborów w świecie ograniczonych możliwości.

Dla kogo jest ta książka?

Jeśli lubicie historie oparte na faktach to autorka inspirowała się prawdziwymi losami kobiet z PRL-u. Idealna dla czytelników szukających głębokich emocji i tematów zmuszających do refleksji. Dobra dla zainteresowanych krytyką społeczną i historią kobiet w XX-wiecznej Polsce. Ta powieść pozostanie w moim sercu na długo.

"Córka księdza" to nie tylko opowieść o zakazanej miłości. To hołd dla kobiet skazanych na milczenie, których życie złamano przez patriarchalne normy i religijny dogmatyzm. Sylwia Kubik stworzyła przejmujący portret wykluczenia, ale też niezniszczalnej siły macierzyńskiej miłości.

Polecam, jeśli masz odwagę zmierzyć się z historią, która boli, ale też oczyszcza.

Moja ocena: 9/10

Czytajcie! Ja nie mogłam od niej oderwać się dopóki nie przewróciłam ostatniej kartki.

BRUNETTE BOOKS

„Córka księdza” to poruszająca powieść o codzienności utkanej z trudnych wyborów, cichych walk i bolesnych decyzji. To historia o zmaganiu się z losem, o chwiejnej nadziei i o uczuciach, które nie zawsze znajdują zrozumienie.

Krzysztof, młody ksiądz, przybywa na urlop do spokojnej, malowniczej wioski, próbując uciszyć własne wątpliwości i odzyskać równowagę ducha. Gdy spotyka Zofię – dziewczynę z sercem otwartym na świat, nie zdradza jej swojej tożsamości, a rodząca się między nimi bliskość szybko przybiera kształt, którego oboje się nie spodziewają. Aż pewnego upalnego dnia przekraczają granicę – granicę, której on, bardziej niż ktokolwiek inny, nie powinien był przekroczyć.

Na kartach tej książki autorka snuje opowieść, która porusza najczulsze struny duszy, zostawia ślad w sercu i nie pozwala o sobie zapomnieć. Przypomina, że każda decyzja, jaką podejmujemy, niesie ze sobą konsekwencje – i staje się osobną historią. Niekoniecznie piękną, ale zawsze prawdziwą.

„Córka księdza” to poruszająca, pełna emocji opowieść, w której los splata ze sobą troje bohaterów – młodego księdza oraz dwie kobiety: Zofię i Matyldę. To historia o młodości naznaczonej wyborami, o marzeniach, które musiały zderzyć się z rzeczywistością, i o nadziei, która mimo wszystko nie gaśnie. To także książka o trudnych decyzjach, o przeszłości, która nie chce odejść w milczeniu, i o dzieciństwie – takim, które zasługiwało na zupełnie inny scenariusz…

To książka o miłości, która nigdy nie powinna się wydarzyć… a jednak się wydarzyła.

„Córka księdza” to poruszająca powieść o codzienności utkanej z trudnych wyborów, cichych walk i bolesnych decyzji. To historia o zmaganiu się z losem, o chwiejnej nadziei i o uczuciach, które nie zawsze znajdują zrozumienie.

Krzysztof, młody ksiądz, przybywa na urlop do spokojnej, malowniczej wioski, próbując uciszyć własne wątpliwości i odzyskać równowagę ducha. Gdy spotyka Zofię – dziewczynę z sercem otwartym na świat, nie zdradza jej swojej tożsamości, a rodząca się między nimi bliskość szybko przybiera kształt, którego oboje się nie spodziewają. Aż pewnego upalnego dnia przekraczają granicę – granicę, której on, bardziej niż ktokolwiek inny, nie powinien był przekroczyć.

Na kartach tej książki autorka snuje opowieść, która porusza najczulsze struny duszy, zostawia ślad w sercu i nie pozwala o sobie zapomnieć. Przypomina, że każda decyzja, jaką podejmujemy, niesie ze sobą konsekwencje – i staje się osobną historią. Niekoniecznie piękną, ale zawsze prawdziwą.

„Córka księdza” to poruszająca, pełna emocji opowieść, w której los splata ze sobą troje bohaterów – młodego księdza oraz dwie kobiety: Zofię i Matyldę. To historia o młodości naznaczonej wyborami, o marzeniach, które musiały zderzyć się z rzeczywistością, i o nadziei, która mimo wszystko nie gaśnie. To także książka o trudnych decyzjach, o przeszłości, która nie chce odejść w milczeniu, i o dzieciństwie – takim, które zasługiwało na zupełnie inny scenariusz…

To książka o miłości, która nigdy nie powinna się wydarzyć… a jednak się wydarzyła.