Wyspa kobiet morza

"Wyspa kobiet morza” autorstwa Lisy See to opowieść, która zostaje w sercu na długo. To historia dwóch dziewczyn, Mi-ji i Youngsook, wychowanych w zupełnie innych realiach, a jednak połączonych przez niezwykły świat haenyeo, czyli kobiet, które każdego dnia zanurzają się w morskie głębiny, by utrzymać swoje rodziny. Ich relacja rodzi się w trudzie, ciszy oceanu i wspólnych obowiązkach, ale życie szybko wystawia ją na próbę.

Autorka w niezwykle poruszający sposób pokazuje, jak wielka historia wpływa na losy jednostek. Tłem wydarzeń są dramatyczne momenty w dziejach Korei, okres przed, w trakcie i po II wojnie światowej, które odciskają piętno nie tylko na bohaterkach, ale i całej społeczności wyspy. Przyznam, że dla mnie było to bardzo odkrywcze doświadczenie. Wcześniej nie znałam aż tak dobrze tej części historii, a tutaj została przedstawiona w sposób przystępny, a jednocześnie pełen emocji.

Najbardziej poruszyła mnie relacja między bohaterkami - pełna serdeczności, ale też napięć, niedopowiedzeń i trudnych wyborów. Dziedzictwo, z którego pochodzą, zaczyna z czasem dzielić je coraz bardziej, a decyzje podejmowane w obliczu strachu i presji mają konsekwencje na całe życie. To historia o lojalności, winie i próbie odnalezienia swojego miejsca w świecie, który nie zawsze jest sprawiedliwy.

To książka niesamowita, pięknie napisana, nastrojowa i bardzo poruszająca. Oprócz wątku przyjaźni dostajemy tutaj także fascynującą lekcję historii i kultury. Po tej lekturze wiem jedno - koniecznie muszę sięgnąć po inne powieści autorki.

Największą siłą tej książki są emocje i ukazanie trudów życia kobiet należących do społeczności haenyeo. Autorka pokazuje te wyjątkowe kobiety, ich codzienność, pracę na morzu, ale też na suchych polach, macierzyństwo, przywiązanie do rodziny, życie mieszkańców wyspy Jeju. Społeczność, w której to kobieta brała wszystko na swoje barki, pracę, dzieci, zapewnienie bytu rodzinie. Autorka też przybliża nam historycznie ten rejon świata, czasy wojny, okupacji, nienawiści do Japończyków. Także kulturę i wierzenia, które w życiu mieszkańców Jeju odgrywały bardzo istotna rolę.

Główne bohaterki Mi-ja i Young-sook są bardzo różne, pochodzą z innych światów, jednak wiąże je środowisko haenyeo, nurkujących kobiet, z jednej strony silnych psychicznie i fizycznie, a z drugiej bardzo delikatnych jak kruche jest ludzkie ciało. Wchodzącym w dorosłość dziewczynom przyszło żyć w wyjątkowo burzliwych czasach wystawiających je na niejedną próbę.

Dwie przyjaciółki, które splótł los, były niczym siostry, jednak życie pokazało, że równie mocno można kochać jak nienawidzić.

Czy uda im się przetrwać, gdy siły losu i dziejów wkraczają w każdy aspekt ich życia?

To opowieść o ludzkiej krzywdzie, życiu w poczuciu nienawiści i wybaczeniu, ale też o sile kobiet doświadczonych przez życie, będących filarem tamtejszej społeczności, ich poświęcenie i determinacja budzi ogromy szacunek. To książka pięknie napisana, niezwykle wciągająca i pełna trudnych emocji.

Lisa See stworzyła piękny literacki hołd dla kobiet haenyeo.

Polecam

Uwaga! Uwaga! Oto najlepsza dotychczas przeczytana przeze mnie książka tego roku!

Przyjaźń – to właśnie ona jest głównym wątkiem spajającym historię Young-sook oraz Mi-ji. Dwie dziewczyny od najmłodszych lat są sobie bliskie i wychowują się na wyspie Jeju. Obie zostają wychowane do tego, by pracować jako haenyeo – nurkować na głębokich wodach i zbierać owoce morza. Na przestrzeni lat ich przyjaźń ma się dobrze, aż do czasu tragicznych wydarzeń z Trzeciego Kwietnia 1948 roku.

„Wyspa kobiet morza” to powieść w dużej mierze o przyjaźni – silnej, przepełnionej gniewem, tęsknotą, urazem. Zawsze ona kojarzy się z czymś dobrym, lecz w tym przypadku jest nacechowana uczuciami zwątpienia, smutku i wielkiego żalu.

Była to to książka wymagająca, niespieszna, potrzebująca skupienia i czasu. Oparcie jej na faktach fascynuje, odkrywa i przybliża nieznaną nam kulturę. Jest ona odpowiednia dla osób chcących od powieści czegoś więcej.

W zeszłym roku zachwyciła mnie książka „Krąg kobiet pani Tan”. W tym roku jest to powieść „Wyspa kobiet morza”. Autorka pięknie operuje słowem, widać, że na zbudowanie fabuły potrzebne jest jej dużo czasu i poświęcenia, ale za tym idzie skrupulatnie i rzetelnie opisana historia. Taka, która wciąga czytelnika i pozostawia po sobie sporo refleksji. Za takie książki serdecznie dziękuję <3

Korea, Wyspa Jeju, 1938 rok, tam poznają się dwie dziewczyny, jedna to córka kolaboranta, niechciana i odpychana Mi-ja oraz haenyeo, która właśnie rozpoczyna na poważnie nurkowanie Young-sook. Ich losy przecinają się i od tej chwili łączą. Przyjaźń trwa do momentu decyzji o zamążpójściu. Tutaj coś zaczyna się kruszyć, chociaż jeszcze trwa. Jednak z biegiem lat kobiety oddalają się od siebie przeżywając swoje własne tragedie. Czy uda się im jeszcze pogodzić? Jak wielki wpływ różne zawirowania historyczne będą miały na społeczność wyspy?

Kobiety, które zarabiają by wyżywić rodzinę. Mężczyźni zajmujący się niemowlakami i dziećmi, na tyle na ile to jest możliwe. Japończycy, a potem kolejni okupanci niszczący życie niewinnym, bo tak.

Kompletnie nielogiczne prawo, które rozpoczęło niszczenie kultury haenyeo. Nowoczesność wkradająca w tradycję.Teraz już niewiele pozostało kobiet, które zgodnie z nią nurkują by zarobić na życie.

Zaskakująca kulturalnie, w pewnych momentach przerażająco brutalna, opowiedziana przez kobietę, która nie potrafiła wybaczyć. Może inaczej. Nie potrafiła wysłuchać. Narracja prowadzona przez główną bohaterkę opowiadającą o swoim dorastaniu, małżeństwie, macierzyństwie i tym co kocha najbardziej. O nurkowaniu.

W kilku fragmentach przerażała mnie bezduszność "ludzi" i jako matce ciężko było mi przez nie przebrnąć. Jednak takie książki są potrzebne. Nie owijające w bawełnę, pokazujące rzeczywistość taka jaka była. Opowieść toczy się przez wiele zawirowań historycznych pokazując jak okrutną przeszłość skrywają mieszkańcy Wyspy Jeju. Wielkim atutem powieści jest siła kobiet, tak bardzo doświadczonych przez życie, a jednak będących filarem tamtejszej społeczności, ich niezłomność i poświęcenie zawstydza. Pięknie napisana, niezwykle wciągająca i pełna trudnych emocji. Cudowna. Polecam.

Nie wiem czy czytałam tak bardzo kobiecą książkę. Wyspa rządzona przez kobiety? Brzmi abstrakcyjnie prawda? Jednak takie miejsce istniało naprawdę. Tylko nie pomyślcie, że było to miejsce łaskawe dla kobiet. Wprost przeciwnie, nie dość że brały na swe barki utrzymanie rodziny, to nadal rodziły i wychowywały dzieci. Zajmowały się swoimi morskimi i suchymi polami, a do tego narażały życie i traciły zdrowie nurkując w morskich głębinach.

„Wyspa kobiet morza” to także piękna historia o kobiecej przyjaźni wystawionej na próbę czasu, poróżnionej przez zaaranżowane mariaże oraz polityczne zmiany zachodzące w Korei i na wyspie Jeju. Na stronach książki ukazana została historia Korei z ubiegłego stulecia. Obserwujemy jak trudne było życie Koreańczyków pod butem kolejnych okupantów. Bunty, krwawe rzezie, głód i cierpienie… I choć losy Korei były mi kompletnie obce, to kolejny raz, z pokorą, uczę się historii innego kraju i uświadamiam sobie, że nie ma na świecie miejsca, do którego ktoś inny nie rościłby sobie praw, nie wywoływał wojny…

Dwie dziewczynki, pochodząca z rodziny haenyeo, kobiet morza Youngsook oraz Mi- ja, po śmierci rodziców, wychowywana przez wujostwo, okryta hańbą i mianem córki kolaboranta. Pomiędzy dziewczynkami rodzi się przyjaźń, a matka Youngsook przyjmuje Mi- ję do swojej grupy haenyeo. Życie dziewczynek komplikuje się kiedy stają się dorosłe i zakładają swoje rodziny.

Intrygująca i inspirująca, upamiętniająca zamierającą tradycję jaką było nurkowanie przez haenyeo - kobiety morza- będące spuścizną kulturową wysypy Jeju.