Korespondentka

Sięgając po "Korespondentkę" miałam naprawdę wysokie oczekiwania i rzadko, naprawdę rzadko się zdarza, żeby książka je przerosła. A jednak! Ta powieść zrobiła na mnie OGROMNE wrażenie i wciąż nie mogę przestać o niej myśleć.

To historia opowiedziana w formie epistolarnej, co już na starcie nadaje jej wyjątkowy, intymny charakter. Listy Sybil, kobiety u schyłku życia, stają się dla czytelnika czymś więcej niż tylko zapisem jej wspomnień. To swego rodzaju rozrachunek z życiem, a momentami także próba uporządkowania własnej przeszłości.

Dla mnie "Korespondentka" to niezwykle poruszająca, dotykająca bardzo czułych miejsc w duszy, opowieść o życiu takim, jakie jest naprawdę. Pełnym sukcesów, ale też strat.

Ja jestem zachwycona i z pewnością do niej wrócę, bo mam wrażenie, że w listach tych zawsze będzie można odkryć więcej i więcej.

„Korespondentka” to zbiór listów, wiadomości, e-maili. Osobą wokół której ta korespondencja się toczy jest Sybil Van Antwerp. Akcja toczy się w Stanach Zjednoczonych.

Sybil - matka, babcia, rozwódka, emerytka, była prawniczka, pełni funkcję sekretarza w klubie ogrodniczym, zaczytuje się w książkach, pochodzi z Pensylwanii, została adoptowana jako dziecko, przeżyła śmierć własnego dziecka. Ma na swoim końcie ponad tysiąc listów, pisze je od dziecka. To właśnie korespondencja jest jej sposobem na życie, definiują ją jako osobę, nadają sens.

Podróż przez listy z bohaterką rozpoczynamy w 2012 roku w dniu jej 73 urodzin, kończymy w 2022 roku. Jest tez kilka listów z lat wcześniejszych (1953, 1955, 1958) pokazane w ramach wspomnienia starej korespondencji z przyjaciółką.

Listy, wiadomości, e-maile wymienia z różnymi ludźmi, m. in. z: córką, bratem, byłym mężem, adoratorem, sąsiadem, autorami książek (Ann Patchett, Diana Gabaldon, Kazuo Ishiguro, Larry McMurtry, Joan Didion ),dziennikarką, która napisała o niej w gazecie, synem byłego współpracownika, żoną zmarłego sędziego, doktorem, uczennicą liceum, dziekanem, redaktorem naczelnym dziennika, biurem obsługi klienta, przyjaciółką, czy stalkerem.

Sybil w swojej korespondencji pisze: o życiu codziennym, czytanych książkach, pogodzie, wyglądzie, ale tez o chorobach, starości, wypadku, śmierci, pogrzebie, żałobie, wspomnieniach czasem pozytywnych a czasem tych trudnych, o rodzinie, pracy, dzieciństwie, prezentach, świętach, o tym dlaczego w ogóle pisze listy.

Między różną korespondencją kryją się fragmenty listu pisane jak się wydaje do bliskiej osoby ale niedokończone i niewysyłane.

Pierwszy raz czytałam książkę zbudowaną jedynie za pomocą listów. Taka forma bardzo do mnie trafiła. Z całej bogatej korespondencji głównej bohaterki ułożyła się bardzo osobista historia życia. Mimo, że przedstawiony jest jedynie wyrywek z jej historii to dzięki wspomnieniom, sytuacjom do których wraca w czasie pisania, układa się z tego spójna całość wielu lat życia.

"Pamiętaj: słowa, zwłaszcza te napisane, są nieśmiertelne"

„Korespondentka” to powieść niezwykle cicha, a jednocześnie głęboko poruszająca. Historia powoli wnika w czytelnika, zostawiając ślad jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Autorka opowiada historię Sybil Van Antwerp, kobiety, która przez całe życie porządkowała świat za pomocą listów. Pisanie stało się dla niej sposobem oswajania rzeczywistości, próbą nadania sensu temu, co trudne, niewygodne i bolesne.

Codzienna korespondencja Sybil, kierowana do przyjaciół, rodziny, dawnych znajomych czy podziwianych pisarzy, odsłania jej wrażliwość, inteligencję i potrzebę rozmowy. Jednak wśród wielu wysłanych listów istnieje jeden, który nigdy nie trafia do adresata. To właśnie wokół niego zaczyna krążyć najważniejsza opowieść tej książki, historia niewypowiedzianego żalu, skrywanej winy i długo odkładanej konfrontacji z przeszłością.

Evans z niezwykłą subtelnością pokazuje, jak łatwo można zbudować życie, które z zewnątrz wydaje się uporządkowane i spełnione, a jednocześnie nosić w sobie nierozliczony ból. Kiedy przeszłość powraca w postaci dawnej korespondencji, Sybil zostaje zmuszona do zmierzenia się z tym, czego przez lata unikała. Droga do prawdy okazuje się bolesna, lecz także wyzwalająca.

„Korespondentka” to piękna opowieść o sile słów, o pamięci i o przebaczeniu, zarówno innym, jak i samemu sobie. Autorka przypomina, że nigdy nie jest za późno, by odnaleźć odwagę, by wreszcie odpowiedzieć na najważniejszy list w życiu.

Debiutancka powieść „Korespondentka” Virgini Evans jest niewątpliwie oryginalną i nietuzinkową pozycją tak pod względem treści jak i formy. Jest to bowiem powieść epistolarna składająca się z listów i e-maili pisanych i otrzymywanych przez główną bohaterkę.

Sybil Van Antwerp poznajemy jako ponad siedemdziesięcioletnią starszą Panią i towarzyszymy jej przez kolejne dziewięć. Pisanie listów towarzyszy jej od dzieciństwa. Na początku były to oczywiście listy tradycyjne, papierowe, ale ostatnio wymienia także emaile. Pisanie listów jest zarówno sensem jej życia jak i sposobem na nie. Sybil mieszka samotnie w pięknym domu w Annapolis w stanie Maryland, a listy wysyła do wielu osób na całym świecie. Są to nie tylko członkowie jej rodziny i najbliższa przyjaciółka, ale także znajomi, przedstawiciele różnych instytucji, a czasem zupełnie obce osoby. Kobieta nierzadko pisze do autorów przeczytanych książek dzieląc się z nimi refleksjami i uwagami na temat lektury. Dzięki listom poznajemy nie tylko bieżące wydarzenia z życia głównej bohaterki, ale także jej przeszłość, by na koniec odkryć skrywaną przez wiele lat tajemnicę. Czytanie listów pokazuje nam jak Sybil radzi sobie z upływem czasu. Obserwujemy jak z jednej strony z lękiem i niepewnością a z drugiej z ciekawością szuka swoich korzeni, bowiem była dzieckiem adoptowanym. Śmierć bliskich jej ludzi skłania ją do wspomnień i dokonywania rozliczeń z przeszłością zarówno tą zawodową jak i osobistą. Poznajemy jej relacje z różnymi osobami: członkami rodziny, przyjaciółmi, sąsiadami. Cieniem na jej życiu kładzie się ogromny lęk przed utratą wzroku, który wiąże się z postępującą, nieuleczalną chorobą oczu, bo odbierze jej możliwość pisania i czytania.

Formuła powieści złożonej wyłącznie z listów wymaga od czytelnika uwagi i skupienia, bowiem autorka umieszcza listy w porządku chronologicznym. Obok siebie znajdują się zatem listy kierowane do i otrzymywane od różnych adresatów. Początkowo można mieć wrażenie chaosu, ale w tym nieładzie z czasem dostrzegamy pewną strukturę i wyłania się lista korespondentów Sybil. Lektura pozwala nam coraz lepiej poznać główną bohaterkę, adresatów jej listów oraz relacje między nimi.

Główna bohaterka jest niezwykłą i pełną sprzeczności postacią. Zawodowo była prawniczką i asystentką znanego sędziego, w życiu osobistym jest matką i babcią i siostrą. Od wielu lat jest rozwódką. Od zawsze miała zdecydowane poglądy na świat, które otwarcie wyraża. Często jest uparta, irytująca, przesadnie moralizatorska i nie lubi przyznawać się do błędów. Ale potrafi też być empatyczna, troskliwa i wrażliwa. Od ponad czterdziestu lat nosi w sobie tajemnicę, którą skrzętnie ukrywa przed wszystkimi. Ten sekret bardzo jej ciąży i odbija się na relacjach z najbliższymi. Na początku trudno ją polubić, bo wydaje się nazbyt wyniosła, dumna, przekonana o swojej wyższości. Z czasem jej wizerunek się ociepla i staje się coraz bliższa czytelnikowi. Zaimponowała mi wręcz swoją relacją z nastolatkiem Harrym, chłopcem z problemami w funkcjonowaniu społecznym.

Mimo nietypowej narracji w powieści dużo się dzieje zarówno w czasie bieżącym jak i w retrospekcjach zawartych w listach Sybil. Różnorodne wydarzenia tworzą pewien logiczny, interesujący ciąg zdarzeń, wciągają w życie bohaterki i angażują emocjonalnie. Tajemniczy, niewysyłany listy, który pojawia się pomiędzy rzeczywistą korespondencją intryguje, zaciekawia przyciąga czytelniczą uwagę dodając powieści dreszczyku emocji i napięcia.

Zastosowanie formy listów stwarza możliwość ukazywania wydarzeń z perspektywy różnych postaci. Także dzięki takie narracji autorka dozuje nam różne informacje, pozwala nam odkrywać stopniowo życie swojej bohaterki, szczególnie jej przeszłość. List na ogół wymusza u jej autora staranność i dokładność, ale zależnie od adresata jego styl jest zróżnicowany. Widoczne jest to także w „Korespondentce”. Korespondencja formalna jest pisana w sposób neutralny, rzeczowy i precyzyjny, a w prywatnej jest więcej luzu, serdeczności, swobody, a czasem wręcz humoru. Sybil w swoich listach dba o poprawność językową i precyzję w wyrażaniu myśli, bo jak pisze: „… słowa, zwłaszcza te napisane, są nieśmiertelne.” (str. 161). Virginia Evans plastycznie i przekonująco oddaje w listach emocje jakie towarzyszą opisywanym wydarzeniom i biorącym w nich udział postaciom. Dzięki temu lektura porusza, wzrusza i angażuje, a historia zyskuje głębię.

„Korespondentka” jest powieścią, która mimo moich początkowych obaw co do nietypowej formy zdecydowanie mnie zauroczyła. Pokazała mi, że warto przełamywać schematy i sięgać po powieści nietypowe. Dzięki lekturze poznałam Sybil, kobietę, która otoczyła się murem wyrosłym z poczucia winy i strachu przed ujawnianiem tajemnicy przed ludźmi, szczególnie tymi najbliższymi. Jej historia pokazuje, że najtrudniej przebaczyć sobie, a ukrywanie prawdy niszczy relacje i zatruwa życie. Pasja głównej bohaterki przypominała mi okres, kiedy w moim życiu pisanie listów również było bardzo ważne.

Powieść Virgini Evans polecam tym, którzy cenią ciekawe historie zapisane w nietypowy sposób, pełne emocji i refleksji pozostających w głowie na długo w zamknięciu książki.

„Korespondentka” zachwyca formą, świeżością i uniwersalnością płynącą z każdej strony książki.

Sybil Van Antwerp, pani w jesieni swego życia, od zawsze pisuje listy. To one ją determinują, nadają sens jej życia i są środkiem komunikowania się ze światem. Bo choć dla wielu z nas ręczne pisanie listów stanowi prehistorię, dla Sybil jest naważniejszym punktem dnia. Każdy jej list, wiadmość, e-mail coś wnoszą. Są jak elementy puzzli - pozwalające na wyłonienie się obrazu kobiety, która je pisze. I choć nie znajdujemy tu typowej akcji, dialogów i fabuły to poznajemy życie Sybil mimochodem, pomiędzy wersami. Wyłania się przed nami kobieta zaangażowana w pracę, złamana po stracie dziecka, mierząca się z możliwością utraty wzroku. Kobieta, której trudno nie polubić i nie kibicować.

Jest to historia bardzo ludzka, pełna niedopowiedzeń, przemilczanych prawd, ciężaru straty i potrzeby bliskości.

Książka na weekend? Moja propozycja to „Korespondentka”. To nietypowa powieść, bo pisana w formie listów (to obecnie zdarza się rzadziej niż częściej). O czym opowiada? O rozliczeniu z przeszłością, żalu po stracie i relacjach rodzinnych, które nawet z najbliższymi potrafią się skomplikować.

Sybil Van Antwerp porozumiewa się z najbliższymi pisząc listy. Dostaje też często odpowiedzi. Pisze do szwagierki Rosalie, zarazem jej przyjaciółki, do sąsiada Theodora, brata Felixa, który mieszka we Francji, ulubionych pisarzy. Są też listy napisane, lecz niewysłane. Rozprawia się w nich z przeszłością. Żałuje za czas, który minął, a już go nie odzyska.

„Korespondentka” to czuła powieść, z dużym ładunkiem emocjonalnym. Odkrywa ona życie Sybil, która robi podsumowanie minionych lat i dzieli się z innymi swoją przeszłością. Co mogłaby zrobić lepiej? Jaki miała wpływ na decyzje? Czy jakby podjęła je w inny sposób, jej życie nie byłoby przepełnione bólem i tęsknotą? Listy pisane przez Sybil są formą jej terapii.

To książka wywołująca zadumę, ale też aktualna i taka zwykła, która może dotyczyć każdego z nas. Jest taka prosta, nieskomplikowana. Pewnie dlatego wywołuje tyle emocji i chce się ją czytać. Ma w sobie wyjątkowość, jak i prawdziwość. Polecam z całego serca!

"Korespondentka" to lektura niespieszna, wymagająca od czytelnika chwili zadumy i refleksji nad tym co przemija. Ta książka to dosłownie proza życia codziennego u jego schyłku. Autorka zwraca uwagę na wielką wartość słowa pisanego w którym kryje się intymność, otwartość, a także kruchość naszego istnienia...

Są takie książki, które od pierwszych stron mają w sobie coś wyjątkowego – klimat, który wciąga powoli, ale bardzo skutecznie. „Korespondentka” to właśnie jedna z tych historii. Już od początku czuć w niej nutę tajemnicy, emocji i czegoś bardzo ludzkiego – potrzeby bycia wysłuchanym.

Fabuła skupia się na korespondencji, która z pozoru wydaje się czymś zwyczajnym, ale z każdą kolejną stroną odkrywa przed nami coraz więcej emocji, wspomnień i skrywanych historii. To opowieść o relacjach, samotności, nadziei i o tym, jak słowa potrafią zmieniać ludzkie życie. Autorka prowadzi historię subtelnie, bez zbędnego dramatyzmu, dzięki czemu wszystko wydaje się bardzo prawdziwe i bliskie.

Bohaterowie są ogromnym atutem tej książki. Są autentyczni, pełni wątpliwości, czasem zagubieni – ale właśnie przez to tak łatwo ich zrozumieć. Podczas czytania wielokrotnie łapałam się na tym, że naprawdę przeżywam ich emocje. To jedna z tych historii, które zostawiają po sobie refleksję jeszcze długo po odłożeniu książki.

Tempo akcji jest raczej spokojne, ale absolutnie nie nudne. To książka, którą czyta się dla klimatu i emocji, a styl autorki jest lekki, bardzo przyjemny i niezwykle wciągający. Strony po prostu znikają.

Myślę, że szczególnie spodoba się osobom, które lubią historie o relacjach międzyludzkich, emocjach i życiu pokazanym w bardzo prawdziwy sposób. Jeśli cenicie książki, które poruszają serce, a jednocześnie skłaniają do refleksji – zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Moja ocena: 8/10

BRUNETTE BOOKS