Otuleni syberyjskim wiatrem. Skradziona miłość

I to już koniec syberyjskiej opowieści o pierwszych dzielnych Polkach, które za działalność wolnościową w kręgach Szymona Konarskiego jako pierwsze zostały skazane na tułaczkę w mroźnej Syberii.

Ostatecznie trzy kobiety, najmłodsza Józefa Rzążewska oraz Paulina Wilczopolska, oraz Ewa Felińska oszczędzone od publicznej chłosty i dzięki zapobiegliwości brata Józi Krzysztofa, ruszają w wyniszczającą podróż w głąb Rosji. To jeden ciąg cierpienia, głodu, upokorzenia... Chociaż na swojej drodze spotykają też poczciwych ludzi.

Ojczyzna, wolność schodzą na drugi plan, ludzie starają się leczyć rany po tych, co odeszli, czy wylądowali na tułaczce. Najbardziej przejmująca jest historia rodziny Rzążewskich, których dopada nieustanne pasmo nieszczęść, a co gorsze jedne nie zdążą się skończyć kiedy następne dopadają całą rodzinę. Czy w końcu jakoś się wygładzi...

To jednak nie wszystko, bo oprócz tragedii rodzą się piękne uczucia. Czy będą miały swój happy end? Porażająca jest narastająca zemsta, która okazuje się być ślepa i destrukcyjna.

Autorka, jak pisze w posłowiu, chciała złożyć hołd dzielnym kobietom, które stanęły w kontrze do potężnego Imperium Carskiego. Część postaci w książce to bohaterowie prawdziwi. Fikcja przeplata się z historią, co pozwala czytelnikowi łatwiej uświadomić sobie i zapamiętać takie postaci jak: Ewa Felińska, Józefa Rzężewska, czy Antonina Śniadecka. Bohaterowie fikcyjni pozwalają zrozumieć jak wyglądała Polska XIX wieku.vv

Prześladowania po upadku zrywu niepodległościowego niestety nie ustają, a nawet jest coraz gorzej. Wcześniej kobiety mogły czuć się bezpiecznie, teraz również one otrzymują surowe wyroki.

Przed siostrami Józefą i Zofią, niełatwy czas, będą musiały zmierzyć się z wieloma przeciwnościami.

Józefa Rzążewska zostaje skazana na zsyłkę w głąb Rosji. Ma tam spędzić resztę swojego życia, jednak zanim tam trafi, czeka ją podróż. Nie będzie łatwo, nawet biorąc pod uwagę zapobiegliwość jej brata. Czy da radę? Czy odnajdzie w sobie siłę, żeby zawalczyć o siebie, o swoją godność? Jak potoczą się jej losy?

Zofia Wielowiejska porzuca dom, męża tyrana i znajduje miejsce, w którym może się ukryć. To w leśnej głuszy odnajduje schronienie, a niesienie pomocy pozwala jej choć trochę zapomnieć. Jednak nadchodzi moment, kiedy będzie musiała opuścić swoje schronienie i zmierzyć się z rzeczywistością. Czy da radę? Czy uda jej się uciec od męża? Jak potoczą się jej losy? Czy odnajdzie swoje szczęście? Jakie ciosy jeszcze spadną na rodzinę Rzążewskich?

Dwa poprzednie tomy zdecydowanie mi się podobały i z niecierpliwością czekałam na trzeci. Miałam już swoje oczekiwania i nie zawiodłam się ani trochę. Książka była po prostu świetna, a ja doskonale bawiłam się podczas czytania. Również tym razem autorka przeniosła mnie do czasów, kiedy Polski nie było na mapach świata i wszystko, co wtedy się działo, dość dobrze zobrazowała.

Historia, jaką znalazłam w książce, mnie się podobała. To opowieść o strachu o najbliższych, niesprawiedliwości, prześladowaniach, a jednocześnie młodości, która powinna być pełna beztroski, a wcale taka nie jest, miłości, walce o lepsze jutro, nadziei, że będzie lepiej.

Książkę czytamy z perspektywy wielu bohaterów, co moim zdaniem bardzo dużo wnosi do historii. Miała możliwość poznania wile historii, spojrzeć na wszystko z perspektywy wielu osób, poznać ich myśli, punkt widzenia. Jednocześnie wszystko łączy się doskonale w całość, nie miałam najmniejszych problemów ze zrozumieniem, o kim właśnie czytam.

Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. W książce dość dużo się dzieje, co sprawia, że nie dało się z nią nudzić nawet przez chwilę. Czytało się ją szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór, od której ciężko było się oderwać.

Bohaterowie według mnie byli ciekawi, dobrze wykreowani, niebanalni, w większości dający się lubić, a jednocześnie nieidealni, popełniający błędy, a to sprawiało, że byli bardziej realistyczni. Było ich dość sporo, dlatego nie jestem w stanie opowiedzieć wam, o każdym z nich osobno. Powiem tylko tyle, że byli naprawdę warci poznania i to bliskiego.

„Otuleni syberyjskim wiatrem. Skradziona miłość” to książka, która mnie zdecydowanie przypadła do gustu. Z przyjemnością polecam całą serię.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Mocny podmuch wiatru uderzył w zamarznięte okno, a jego świst niósł się jeszcze długo i dźwięczał w uszach dziewczyny. Zostanę tu otulona jedynie syberyjskim wiatrem - pomyślała z rezygnacją […]” .Trzeci tom sagi Otuleni Syberyjskim Wiatrem - „Skradziona miłość”, autorstwa Wioletty Piaseckiej i finał tej niezwykle ciekawej historii. .Józefa zostaje skazana na dożywotnią zsyłkę w głąb Rosji. Po morderczej podróży zaczyna układać swoje życie na nowo z dala od bliskich. Zofia po pobycie się w leśnej głuszy, wychodzi z ukrycia i staje twarzą w twarz z mężem tyranem i jego rodziną. Spotkanie, jak można się spodziewać, nie należy do udanych, jednak lawina zdarzeń, jaką uruchamia w życiu Zosi, pozwala wierzyć dziewczynie w lepsze jutro. Także Krzysztofowi, pomimo różnych perturbacji, zaczyna się wieść. Zarządza rodzinnym majątkiem, a rodzące się pomiędzy nim i Jagną uczucie pozwala mu wyjść z mroku, który ogarnął jego duszę. .Ludzkie losy, różne historie, tragedie, nieszczęścia, złamane życia… ale w tym wszystkim i nadzieja! Nadzieja na to, że jutro odmieni się ten podły los i wreszcie wszystko wróci na dawne tory. .Nie chciałabym za dużo zdradzać z fabuły i odmawiać Wam przyjemności z samodzielnej lektury! Chciałabym jedynie zaznaczyć, że będzie się działo! Bohaterowie zostaną postawieni przed nowymi wyzwaniami. Będą więc rozstania, śmierć, ale też i nowe związki, a co za tym idzie, nowe życie. Cały wachlarz ludzkich uczuć i zachowań. Wszystko to, by na koniec móc odnaleźć to prawdziwe szczęście!

Niestandardowa powieść. Dużo przemyśleń, uczuć, emocji. Rzeczywiście można być zaskoczonym. Polecam innym czytelniczkom. Chciałabym przeczytać ciąg dalszy tej historii.

"Skradziona miłość" jest trzecim i zarazem finałowym tomem sagi Otuleni syberyjskim wiatrem, w którym Wioletta Piasecka ponownie zabiera nas do Krzemieńca pod zaborem Imperium Rosyjskiego. Byłam ciekawa, jak ostatecznie potoczą się losy bohaterów, z którymi tak bardzo się zżyłam.

W dwóch poprzednich tomach Józefie nie brakowało odwagi i hartu ducha do walki o to, w co wierzy i co ważne. Teraz w obliczu tego, co się wydarzyło, traci resztki odwagi. Czuje niewyobrażalną tęsknotę za bliskimi i strach przed tym, co ją czeka, bowiem jako pierwsza Polka wraz z Ewą Felińską i hrabiną Pauliną Wilczpolską za działalność spiskową zostaje zesłana na dożywotnią zsyłkę na Syberię. Przed nimi droga pełna trudów, bólu, głodu, łez i niepewności. Czy wśród obcych, wrogich ludzi znajdzie się ktoś, kto im pomoże? 

Z kolei Zofia po uwolnieniu się od męża tyrana, mierzy się z ciężarem  dawnych przewin i pragnienieniem uzyskania wybaczenia u rodziny. Czy rodzina wybaczy jej wcześniejsze zachowanie, a ona sama pozbędzie się wyrzutów sumienia? I czy będzie w stanie jeszcze raz komuś zaufać i pokochać? 

Znajdziemy tu cały wachlarz emocji, na tle historycznych zawirowań. Troski, kłopoty, zmartwienia, strach, ból, łzy, zwątpienie, zazdrość, zawiść, zdradę, śmierć - brutalna rzeczywistość czasów zaborów poraża swoim tragizmem i dramatem. Walka kobiet o wolność i godność w trudnych czasach stawia je nam za wzór. 

Książka jest doskonałą lekcją historii, gdyż autorka oparła ją na autentycznych wydarzeniach i bohaterkach. Ukazała również różne istotne szczegóły, konwenanse i zwyczaje.

"Skradziona miłość" to autentyczna, głęboko przejmująca, pełna smutku powieść droga z całą jej wielowymiarowością. To książka o miłości, tęsknocie, niełatwych wyborach, poświęceniu, walce, determinacji, sile i odwadze kobiet, wierze w marzenia i pomimo trudności wciąż tlącej się nadziei. To historia, która boleśnie rozrywa serce. Jeśli jesteście ciakawi, czy Józia przeżyje zsyłkę - czytajcie. Polecam gorąco!