Krakowska kołysanka. Tom 3. Ścieżka ku ocaleniu

,,Kto ratuje jedno życie, jakby cały świat ratował”

Niedzielny marcowy poranek w 1943 roku, rozpoczął się nakazem pakowania dla mieszkańców getta i udaniem na miejsce zbiórki. Zdezorientowani spoglądali na siebie, pełni obaw co przyniosą następne minuty. Dzieci brutalnie wyrywano z bezpiecznych rodzicielskich ramion, a jakikolwiek bunt, natychmiast uciszano. Pośród zebranych znaleźli się również Sara i Aaron, którym los także nie oszczędzał. W wyniku donosu i kolejnej kontroli w ochronce Gajewskich, dochodzi do odkrycia tajemnic, które do tej pory skrzętnie skrywały. Bauman z wyraźną satysfakcją śledzi każdy ich krok i nie spocznie, póki nie poniosą zasłużonej, w jego odczuciu, kary.

Wiktoria przechodzi przez piekło przesłuchań. Mimo brutalności funkcjonariuszy, nie udaje im się złamać ducha młodej kobiety. Zostaje wysłana do obozu w Płaszowie, gdzie otrzymuje najcięższą pracę. Pomimo trudów ma w sobie ogromną siłę życia oraz nadzieję, że kiedyś odnajdzie wszystkie odebrane im dzieci. Aigner, od początku wyróżniał się na tyle pozostałych oficerów. Niósł w sobie namiastkę światła, której innym brakowało. Wielokrotnie udowadniał swoją odwagę i miłość do ukochanej kobiety, chroniąc ją w miarę swoich możliwości. Szczególnie kontrastuje z Baumanem, którego pojawienie się oznaczało zniszczenie. Przebiegły, interesowny i zepsuty do szpiku kości. Muszę przyznać, że wszystkie postacie są doskonale zarysowane i bardzo autentyczne w odbiorze.

,,Przetrwałaś największe burze, nie złamał cię żaden huragan, doczekałaś końca wojny który innym nie był dany. Powinnaś z dumą spoglądać na swoje odbicie w lustrze”

To nie jest historia jakich wiele na rynku. Ona jest zupełnie inna. Bez pytania mości się w każdej cząstce ciała i niczym zadra, przypomina o trudnej przeszłości. ,,Ścieżka ku ocaleniu” to niesamowite zwieńczenie całej trylogii. Trylogii, w której nie brakuje bólu i okrucieństwa, ale także nadziei, która ostatkiem sił, tli się w sercach. Przepełniona emocjami, łamiąca serce i całkowicie nieprzewidywalna. Skrywa w sobie ogrom wiary, miłości, bezgranicznego oddania i chęć niesienia pomocy, ponad wszelkimi podziałami. Ma w sobie piękno, mimo tak trudnej tematyki. Podziwiam talent Autorki, bardzo zgrabnie prowadzi fabułę i buduje napięcie. Serdecznie polecam.

„Pojedynczy człowiek jest niczym w porównaniu z bezmiarem wszechświata. Ledwie pyłem, który na chwilę pojawia się na ziemi i znika, zdmuchnięty przez historię. Jeśli w ciągu tego momentu sprzyja mu fortuna - kochał i był kochany. Jeśli dopisało mu szczęście, pozostawił cząstkę siebie i wspomnienia o sobie w umysłach innych.” .To dar, kochać i być kochanym! Prawda? A w takich niepewnych czasach, gdy to trwała wojna, największym pragnieniem było jeszcze doczekać jej końca. Doczekać jej końca i żyć nadzieją na lepsze jutro! .Tak, jak bohaterowie powieści „Ścieżka ku ocaleniu” autorstwa Joanny Nowak - trzeciego, ostatniego już tomu sagi Krakowska Kołysanka. .Zdarzenia zaczynają się od 1943 roku, tuż po pojmaniu Wiktorii i jej najbliższych. Dziewczyna jest brutalnie przesłuchiwana przez gestapowców, po czym wysłana do obozu w Płaszowie. Na miejscu spotyka matkę, dzięki czemu udaje się jej przeżyć - stała się wrakiem człowieka i gdyby nie opieka rodzicielki, zapewne nie doczekałaby jutra. Walka o każdy następny dzień staje się możliwa także dzięki „niewidzialnej pomocy” Aignera, który trafił tam jako oficer pełniący służbę. Niestety dobra passa nie trwa wiecznie - pojawienie się w obozie kapitana Baumana, który w dalszym ciągu pragnie zemsty, sprawia, że Martin postanawia wydostać z niego ukochaną. Rozpoczyna się więc walka z czasem. Czy będzie wygrana, to się okaże… .Jakże to była wciągająca historia! Trzymała w napięciu i niepewności niemal do ostatniego momentu! Nie pozwoliła odłożyć się na później, sprawiła, że od razu chciało poznać się zakończenie. Dowiedzieć o tym, czy Wiktorii i jej najbliższym się udało przeżyć. Przeżyć i co najważniejsze, spotkać już po wyzwoleniu - w tym lepszym i bezpiecznym świecie. .Osobiście jestem oczarowana! Jest jeden z moich ulubionych okresów historycznych w powieściach. Do tego zemsta, intryga, walka o przetrwanie i wielkie uczucia! Wielkie uczucia, które napędzają i pozwalają przetrwać nawet najgorsze. Ciekawe postaci sprawiają, że dużo się dzieje i nie ma stagnacji. Ja jestem bardzo na tak i bardzo Wam polecam!