Wyrok namiętności

„Wyrok namiętności” to trzecia część serii z aktami. Serii, która jak się zacznie czytać to nie można przestać. Jest to wspaniałe połączenie romansu z kryminałem. Ale nie ma tutaj policjantów, a są prokuratorzy i prawnicy.

Judyta i Piotr i nie tylko świetni prawnicy, ale również para, której uczucie z każdym tomem staje się silniejsze. Nie do końca mogą jednak cieszyć się spokojem. Przez brata pani mecenas wpadli w kłopoty. Judyta próbuje je rozwiązać po swojemu i postanawia odezwać się do osób, z którymi obiecała sobie nie mieć nic już wspólnego. U Piotra w kancelarii również się dzieje, z czego nie jest zadowolony jego kolega Marcel. Czy uda im się w końcu doprowadzić do ostatecznego wyroku? Przekonacie się sami.

Problemy zawodowe przeplatają się tutaj z namiętnością. Jak zwykle będzie trochę niedomówień. Czasami również zabawnych sytuacji.

Cieszę się bardzo, że miałam możliwość przeczytać tę serię od razu całą. Jest ona rewelacyjna. Ciężko jest rozstać się z głównymi bohaterami, których nie da się nie lubić. Są świetnymi prawnikami a kłopoty, w które wpadli potrafią wywołać wiele emocji. Czytając byłam ciekawa jak zakończa się. Są również świetną, charyzmatyczną parą. Uwielbiam ich prywatne rozmowy, które nie jeden raz mnie rozbawiły.

Pani Natalia ma niezwykle lekkie pióro czaruje słowem. Ja jestem już dawno oczarowana jej powieściami i „seria z aktami” również stała się moja ulubioną.

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej serii to bardzo polecam.

Zauważyłam, że każda kolejna część o parze prawników zaczynała być mniej interesująca- startowałam od oceny bardzo dobrej, a skończyłam na przeciętnej. Uważam, że ostatnia powieść była nieco wymuszona, a mnogość skomplikowanych terminów prawniczych raczej nie zainteresuje statystycznego Kowalskiego. Prawo gospodarcze czy karne to naprawdę coś trudnego, a skoro Natalia Sońska sama jest prawniczką, to powinna o tym pamiętać.

Szkoda, że początkowe wersy „Wyroku namiętności” nie zostały zaprojektowane tak, aby od razu czuć się swobodnie podczas czytania. Wiem dobrze, że wielu autorów dba właśnie o taką przypominającą konstrukcję, natomiast tutaj mi tego zabrakło. Nie zachęcam więc do wybiórczego sięgania po części cyklu- lepiej, by czytelnicy znali całą prawdę o parze fikcyjnych prawników. Ich postawy są bardzo specyficzne, a praca jest dla nich niemal wszystkim. Czy zatem w końcu dobrze zauważą siebie, mimo wciąż pojawiających się kłopotów natury prawnej, rodzinnej i uczuciowej? Zapraszam do lektury.

Całe szczęście, że poza opowieściami typowo prawniczymi autorka znalazła sporo miejsca na elementy pasujące do obyczaju. Czytelnicy mogą zauważyć, czym jest prawdziwa kobieca lub męska przyjaźń- zarówna ta mocna, jak i chwilami zachwiana. Możemy także zrozumieć, że niemal całkowite poświęcenie się pracy i siedzenie w biurze od rana do nocy nie jest dobre ani dla zdrowia, ani dla wątku miłosnego. Ważne jest też to, by znaleźć odrobinę czasu dla bliskich i doceniać ich drobne, ale szczere gesty. Inaczej może być na to za późno…

Podobały mi się też wypowiedzi Judyty Breszki i Piotra Kosteckiego odnośnie do instytucji małżeństwa. Czy jest to dla nich podpisanie cyrografu, nic nieznaczący papierek, a może forma życia dopięta na ostatni guzik? Warto się o tym przekonać.

Cóż, końcową, trzecią część cyklu, oceniam jako przeciętną. Cieszę się też że autorka nie będzie przedłużać historii bohaterów na siłę. Dla mnie nigdy nie ma to sensu. Plusem jest też odpowiednie zakończenie, które pasuje do całości cyklu.