Czas zapomnienia. O północy w Berlinie

Powojenny Berlin nie wygląda tak jak wcześniej, a życie tu stało się dość trudne. W pewnym momencie dochodzi do morderstwa, najpierw jednego, później kolejnego. Początkowo nikt ich nie łączy, jednak znalezione zdjęcie wszystko zmienia. Okazuje się, że wszyscy w czasie wojny przebywali w Afryce Północnej. Czyżby to miało coś wspólnego z ich śmiercią? Przed śledczymi nie lada wyzwanie. Mają mało śladów, świadkowie niby są, ale nie mówią wszystkiego, a to, co zdradzają, niewiele wnosi do sprawy. Czy uda się rozwiązać sprawę? Czy prawda wyjdzie na jaw?

Wiem, że zarys historii jest bardzo skąpy, ale nie mogę wam więcej zdradzić. Historia jest wielowątkowa, naprawdę dużo w niej się dzieje, a jednocześnie nie ma problemów w połapaniu się, o czym akurat czytamy, w jakim czasie jesteśmy. Akcja dobrze poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć. Mnie osobiście się podobała, wciągnęła mnie i zaciekawiła na tyle, że nie mogłam się od niej oderwać.

Bohaterów mamy wielu i to zarówno tych pierwszoplanowych, jak i pozostałych. Tak naprawdę każdy z nich ma coś na sumieniu. Jednych polubiłam bardziej, innych mniej. Niestety nic więcej o nich Wam nie mogę powiedzieć, jednocześnie nie zdradzając zbyt wiele z fabuły.

„Czas zapomnienia. O północy w Berlinie” to książka, która mnie się podobała, z którą spędziłam miło czas i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Znacie twórczość Pani Joanny Jax?

Dużym zaskoczeniem dla mnie, był fakt ukazania się sagi sensacyjnej spod pióra autorki. I UWAGA

tytułem wartym uwagi, ale wyłącznie dla wytrawnych koneserów gatunku.

Dlaczego?

Już wyjaśniam.

RECENZJA

Seria tajemniczych morderstw w Berlinie, rozpoczyna śledztwo prowadzone przez komisarza Erika Webera. Brak motywów oraz trudności w prowadzeniu dochodzenia w zniszczonym wojną mieście, zmusza komisarza do uzyskania wsparcia byłego oficera brytyjskiego wywiadu Connora Evansa, który po odejściu z MI6, wraca do powojennych Niemiec w poszukiwaniu Ann Kathrin-Schneider - kobiety, która zrujnowała mu życie zawodowe i osobiste. Jak się okazuje, stanowi ona rownież źródło niejednej odpowiedzi.

Pierwsza część najnowszej powieści Pani Joanny, została poprowadzona w dwóch ramach czasowych. Mamy tu powojenny Berlin oraz retrospekcje skolonizowanej Afrykę, niszczonej przez czystki etniczne.

Wielowarstwowa fabuła została zbudowana w atmosferze tajemnicy i intrygi, a przy tym poparta rzetelnym tłem historycznym. Panujący w książce fantastyczny klimat w połączeniu z zawikłaną akcją, która została zbudowana na fundamencie zbrodni przy braku motywów, działalności konspiracyjnej oraz zmowie milczenia. Dodatkowym elementem scalającym fabułę, jest nieszczęśliwa miłość, której towarzyszy trudna rzeczywistość powojennego chaosu.

Akcja powieści, osnuta kurzem powojennego Berlina a także upalnymi terenami gorącej egipskiej ziemi, wzbogacona o charakterne postaci, zabiera nas w ekscytującą podróż pełną zagadek, tajemnic i kłamstw.

Ja osobiście, uwielbiam książki, które coś wnoszą, mają swój nietuzinkowy charakter i czymś się wyróżniają i takim tytułem z pewnością jest "Czas zapomnienia. O północy w Berlinie".

Autorka wplata bowiem w treść wątki polityczne, obyczajowe oparte na kanwie brutalnej historii.

Dlaczego więc uważam, że ten tytuł będzie chrapką tylko wytrawnych koneserów literatury szpiegowskiej ? A dlatego, że nie ma tu mowy o luźnej lekturze, tylko pełnym skupieniu, a przy tym umiejętnym połączeniu wątków, osób i zdarzeń. Książka ta, wymaga od czytelnika pełnej koncentracji- sieć powiązań utkana została w sposób wręcz kunsztowny, tutaj nie ma przypadków i nic nie dzieje się bez przyczyny.

Czy coś jeszcze trzeba dodawać?

Pani Joanna stworzyła powieść ekspresyjną, ciekawą i wciągającą. Pokazała zniszczenia powojennego Berlina i bestwialstwo panoszące się na skolonizowanych terenach północno-afrykańskich. Pozwoliła przeżyć historię pełną niedopowiedzeń, kłamstw i intryg. Książka jest pierwszym tomem, który pozostawia niedosyt i zaciekawienie. Na szczęście drugi tom "Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano" czeka już na półce, by dać odpowiedź na nurtujące pytania i rozwiązanie intrygującej zagadki.

Polecam!

#recenzja #recenzjaksiazki #recenzjapowieści #powiescszpiegowska

Powojenny Berlin. Dochodzi w nim do serii tajemniczych morderstw. Z pozoru nic ich nie łączy, ale gdy sprawie przyjrzeć się bliżej, to okazuje się, że ofiary służyły w czasie wojny w Afryce Północnej.

Niestety i tak dochodzenie utyka w martwym punkcie.

Zdesperowany śledczy prosi więc o pomoc byłego oficera brytyjskiego wywiadu, który spędził na Biskim Wschodzie wiele lat.

Mężczyzna postanawia pomóc. Nie spodziewa się jednak, że tajemnica tej historii sięga aż początków XX wieku i łączy się z pewną kobietą, która złamała mu serce i zrujnowała karierę…

.

.

„Czas zapomnienia. O północy w Berlinie” to najnowsza powieść Joanny Jax.

.

Autorka zabiera nas do powojennego Berlina - miejsca zrujnowanego przez bombardowania, gdzie życie toczy się wśród gruzów tego, co kiedyś było pięknym miastem. Teraz rządzi tam bezprawie, wygrywają najsilniejsi, a porządku pilnują obce mocarstwa, które podzieliły go na strefy okupacyjne.

W tym wszystkim będą musieli się odnaleźć nasi bohaterowie, których przeszłość da mocno o sobie znać.

A kluczem do tego wszystkiego może okazać się Afryka Północna - będąca kiedyś ich ojczyzną.

.

Powieść wciąga już od pierwszych stron.

Niemal na samym początku pojawia się morderstwo, a później robi się jeszcze ciekawiej.

Odkrywane są karty tej historii, tajemnice z przeszłości, rodzinne sekrety oraz tragedie.

Nic nie jest takim, na jakie się wydaje, do końca tak na prawdę nie wiadomo, jak potoczą się dalsze losy bohaterów.

A samo zakończenie - zapowiada ciąg dalszy i rozwój wypadków w kolejnej części tej historii.

Zupełnie nowa Joanna Jax!

Tego się nie spodziewaliście!

Mroczna, mocna, sensacyjna!

Znacie i czytacie powieści tej autorki?

Tzn., żeby nie było niejasności: wiem, że tak. Wiem, że należy wręcz do Waszych ulubionych polskich pisarek, ale to retoryczne pytanie jest wskazane, biorąc pod uwagę fakt, że właśnie będę opowiadać o pierwszym tomie najnowszej, cudownie sensacyjnej (kocham!) serii Joanny Jax.

***

A mowa o powieści „Czas zapomnienia. O północy w Berlinie”. Świetnie się złożyło, ponieważ akurat jutro premierę mieć będzie drugi tom cyklu, czyli „Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano”, więc szybciutko odświeżmy sobie jego początek.

Jest to z całą pewnością smakowita pozycja dla miłośników gatunku. Jakże inna to odsłona autorki i jakże udana! Zawsze, gdy pisarz eksperymentuje z nowym gatunkiem, stawia w nim pierwsze kroki, obawiam się klapy. Tak rzadko ten manewr się udaje. Wydaje mi się, że aby dobrze pisać, trzeba dany gatunek „czuć”. Tyle tylko, że ja dostrzegałam już te sensacyjne przebłyski w dotychczasowej twórczości Joanny Jax, nic więc dziwnego, że tak wygodnie umościła się w nowej roli :)

„Czas zapomnienia. O północy w Berlinie” to mocna i, jak już wspomniałam wcześniej, klasyczna sensacyjna historia. Powojenny Berlin, polityczna kwestia skolonizowanych terenów północno-afrykańskich, brytyjski kontrwywiad, tajemnice, kłamstwa, machlojki, śmie*ć niewinnych, zbrodnie. A w tym wszystkim ona, Anne Schneider i jej niechlubna przeszłość. Całość fabuły opiera się na wielkiej tajemnicy, co już samo w sobie działa na czytelnika jak magnes, kiedy zaś dołożymy do tego wątek polityczny, szpiegowski, historyczny, a nawet romantyczny i otoczmy tę przeciekawą fabułę mrocznym powojennym klimatem, otrzymamy powieść, która powinna wciągnąć miłośnika niemalże każdego gatunku.

Świetna, angażująca rozrywka!

Czytajcie!

Przypomniała sobie ostatnie słowa ojca...by nikomu nie ufała.

Joanna Jax - Czas zapomnienia. O północy w Berlinie.

Pierwszy tom najnowszej dylogii Joanny Jax.

I jednocześnie moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, której nazwisko znałam do tej pory tylko "z widzenia".

Akcja rozpoczyna się w powojennym Berlinie.

Od pierwszego rozdziału zostajemy wrzuceni w środek wydarzeń, które wciągają nas błyskawicznie i nie pozwalają odetchnąć, aż do samego końca. Końca, który końcem tak naprawdę wcale nie jest, bo przecież lada moment, w drugim tomie, poznamy dalsze losy bohaterów. Dobrze, że pojawi się już niebawem, i nie będziemy zbyt długo na niego czekać.

Ale wracając do początku opowieści zaserwowanej nam przez Joannę Jax. Widać, że niezaprzeczalnie włożyła w nią ogrom pracy i serca.

Przeniosła nas zarówno w czasie, jak i w przestrzeni.

Wprowadziła całą gamę postaci i wątków, wśród których momentami trochę ciężko było się połapać. Musiałam maksymalnie skoncentrować się na tym, co czytam.

Ale jednocześnie każde wydarzenie miało swój sens i nie było wprowadzone do akcji niepotrzebnie, czy bez powodu.

Finalnie wszystkie puzzle wskoczyły na swoje miejsce i utworzyły spójny, jednolity obraz.

Jestem pewna, że każdy, kto przeczytał pierwszy tom, z pewnością sięgnie po kontynuację. Bo przecież są pytania, na które jeszcze nie znamy odpowiedzi...

A ja już wiem, że moja znajomość z autorką potrwa znacznie dłużej, niż lektura "Czasu zapomnienia".