Sekret mojego męża

"Dla mojej żony, Cecilii Fitzpatrick. Otworzyć wyłącznie w przypadku mojej śmierci."

Po przypadkowym odnalezieniu tak zatytułowanego listu życie Cecylii wywraca się o sto osiemdziesiąt stopni. Myślała, że o swoim mężu wie wszystko, lecz prawda okazała się brutalna. Co najlepsze jej mąż żyje i ma się bardzo dobrze... a ona sama staje przed dylematem, czy owy list przeczytać.

Tajemnice, tajemnice i jeszcze raz tajemnice. Moriarty zabiera nas w świat trzech kobiet. Na pierwszy rzut oka nic nie może ich łączyć, jednak im dalej w las, tym coraz więcej rodzinnych tajemnic wychodzi na jaw, a losy bohaterek zaczynają się powolutku splatać. Wszystko zaczyna się od niby niewinnego listu, którym autorka rozbudza wyobraźnię czytelnika, i do którego wraca dopiero gdzieś koło 200 - setnej strony. Ale nie martwcie się, w tle na jaw wychodzą kolejne sekrety, przy których nie można się nudzić. Przyznaje, autorka czasami rozwleka opisy niektórych zdarzeń, ale całość jest jak najbardziej na tak.

#sekretmojegomęża to jedna z tych książek, gdzie czytelnik wczuwa się w sytuację bohatera, a ta pochłania go bez reszty.

"Sekret mojego męża" to przeplatające się losy trzech kobiet, przy czym każda z nich doświadcza innego rodzaju straty, zdrady i rozczarowania. Tess dowiaduje się, że jej partner i najlepsza przyjaciółka zakochali się w sobie. Rachel nie potrafi się pogodzić ze stratą córki, a tu jeszcze okazuje się, że niedługo przestanie widywać wnuka. Cecilia przypadkowo natrafia na list od męża z adnotacją "otworzyć tylko po mojej śmierci". Pozornie różne historie, które w końcu się połączą, bo jedno kłamstwo, jeden sekret, nie wpływa tak naprawdę tylko na jedną osobę, ale pociąga za sobą cały łańcuch zdarzeń.

Może ten wstęp brzmi oklepanie, ale nie wiem, jak inaczej mogłabym wyrazić moje zauroczenie tą pozycją. Jeśli ktoś widział wcześniej serial "Wielkie kłamstewka" i podobał mu się, to nie powinien nawet się zastanawiać, tylko od razu sięgnąć po kolejną opowieść tej samej autorki. To ten sam duszny klimat małej społeczności, w której wszyscy się znają, wszyscy starają się wyglądać idealnie, ale pod pokrywką z uśmiechów i szkolnych kiermaszów kłębią się rodzinne problemy.

Według mnie Liane Moriarty nie bez przesady nazwano mistrzynią prozy psychologicznej. Są głosy, że powieść jest nudna, ja odniosłam wrażenie wręcz przeciwne. Ogromną ilość miejsca autorka poświęciła postaciom, dzięki czemu dostajemy bohaterów jak żywych, których tok myślenia i odczuwania śledzimy od początku do końca. Trafnie opisała rzeczywistość i ludzi z ich rozterkami, błahymi myślami, egoizmem, zrobiła to tak dobrze, że można w ich istnienie uwierzyć. Jednocześnie w historii pojawia się wątek kryminalny, co dodatkowo utrzymuje napięcie na wysokim poziomie. Można czytać i czytać bez znużenia (jeśli oczywiście taka narracja was przekonuje).

Polecam i zostawiam jeszcze na koniec cytat, który pięknie obnaża ludzką naturę.

"Po tym, jak Lucy zapytała, czy chłopczyk na zdjęciu stojącym na biurku Rachel to jej wnuk, obie z Tess zaczęły się rozpływać w komplementach. Nie żeby zdjęcie Jacoba rzeczywiście nie było urocze, ale nie trzeba geniusza, żeby się domyślić, o co im tak naprawdę chodziło. >Wiemy, że twoja córka została zamordowana tyle lat temu, ale czyż ten mały chłopiec nie wynagrodził ci tej tragedii? Błagamy, powiedz, że tak, żebyśmy mogły przestać czuć się tak dziwnie i nieswojo!<".

Trzy kobiety, trzy różne historie, a jednak tak bardzo jednakowe. Czy łączy je wspólna historia? Co to takiego? Jakie to wydarzenie?

Cecilia, Rachel i Tess - to trzy kobiety, gdzie każda z nich ma swoją historię, jest to wydawałoby się piękne małżeńskie życie. Niestety tylko do pewnego momentu w przypadku każdej z nich.

Cecilię poznajemy jako szczęśliwą matkę trzech córek, szczęśliwą żonę, spełnioną kobietę sukcesu. Wszędzie się udziela, wszędzie jej pełno, jest towarzyska, zabawna i rozgadana. Pewnego pięknego dnia w dokumentach przypadkowo wysypanych z pudełek męża odnajduje list, zaadresowany do siebie - na wypadek śmierci małżonka. Co to za pomysł, co to za zwyczaje i co jest w tym liście - tak myśli Cecilia ale mimo to, nie otwiera tego listu. Dodatkowo, kiedy mąż w delegacji dzwoni do niej, ona mówi mu o tym, a on prosi aby go nie otwierała.

Jako czytelnik chcemy i czujemy zupełnie inaczej, pragniemy żeby kobieta otworzył zapieczętowany list. W końcu który mąż w pełni sił, w pełni wieku pisze coś takiego do własnej żony? Czyż to nie podejrzane?

Rachel to spełniona babcia, kobieta jeszcze ciągle aktywna zawodowo. Wydawałaby się wrażliwa i bardzo empatyczna. Jednak jakże wiele ta kobieta ukrywa emocji, jak dużo tłamsi w sobie, można by rzec - że jest dwulicowa, tłumiąc w sobie emocje i nie mówiąc o nich na głos. Natomiast zmienia się zdanie, kiedy dowiadujemy się jakiej tragedii doświadczyła Rachel. Jest to nawet podwójna tragedia, a za chwilę wydarzy się trzecia.

Tess, to trzecia z naszych bohaterek tak samo jak poprzednie, szczęśliwa matka, szczęśliwa żona. I znowu do pewnego momentu, kiedy dowiaduje się o tym, że jej mąż się zakochał. I to w kim? O zgrozo!

Każda z tych kobiet przeżyła lub przeżywa w swoim życiu traumę. Może spowodowaną czymś innym, jednak czy można powiedzieć, że te historie w pewien sposób łączą się ze sobą?

Czytelnik przesuwa się zadziwiająco lekko po pozornie normalnym życiu tych kobiet, wręcz płynie bezwstydnie wdzierając się w prywatne życie i rozmyślania każdej z nich. Osobiście ogromnie czekałam i kibicowałam Cecilii żeby w końcu otworzyła ten list. A co jeśli to wyznanie zdrady? Albo co gorsza informacja o ukrytej chorobie? Ten list po prostu trzeba otworzyć - ja już dawno bym to zrobiła!

Dajcie się porwać książce: „Sekret mojego męża”, poznajcie losy naszych bohaterek a także mroczną tajemnicę.

Serdecznie polecamy: Dobre Recenzje

Przyzwyczajona do dość szybko rozwijającej się akcji, przy "Sekrecie mojego męża" musiałam powściągnąć swoje zapędy. Powieść nie jest chaotyczna, gdzie wszystkie rozwiązania dostaniemy od razu, raczej metodycznie, krok po kroku przybliża nas do prawdy, która łączy kilku bohaterów powieści. Myślałam, że to lekka obyczajówka (nie znam innych książek autorki), a w pewnym momencie nawarstwiające się emocje, zupełnie mnie przygniotły. Końcówka za to zupełnie rozbiła. Sekret, który skrywa jeden z bohaterów, ma wpływ na życie kilku innych, coś, co zostało zapoczątkowane lata wcześniej, do dziś odbija się echem i rozchodzi, jak kręgi na wodzie, nie dając zapomnieć.

"Sekret mojego męża", to powieść, w której pierwsze skrzypce grają emocje. Autorka przedstawiając różne sytuacje, przede wszystkim skupia się właśnie na uczuciach bohaterów, być może dlatego ta książka tak działa na czytelnika. Dodatkowo mamy w niej wiele tajemnic i zdecydowanie chcemy je poznać. Początkiem jest list, a wkrótce po nim następuje prawdziwa lawina.

Jesteście pewni, że wiecie o swoich bliskich wszystko? Po tej książce może się to zmienić. Polecam!

Dlaczego czytam książki Moriarty? Bo lubię zaglądać w dusze kreowanych przez nią postaci. Uwielbiam też poruszane w jej powieściach dylematy moralne, w których nie ma właściwego rozwiązania i pytania, na które nie znajdziemy jednoznacznej odpowiedzi. Podobnie jest w przypadku książki „Sekret mojego męża”.

Cecilia znajduje list napisany ręką męża, z adnotacją, że powinna go otworzyć po jego śmierci. Od tego dnia jej poukładane, niczym idealnie pasujący do siebie zestaw pudełek, życie wywraca się do góry nogami. To, co wydawało się stałe jak opoka, okazuje się jedynie ułudą, mirażem stabilizacji. Ciekawość i podejrzenia ścierają się z lojalnością i zaufaniem. Czy powinna otworzyć list skoro jej mąż żyje i ma się dobrze? Jaką tajemnicę może odkryć?

Historia opowiada o losach trzech kobiet, których dotyka niewyjaśniona tragedia sprzed lat. Tragedia, której cień kładzie się na życiu wielu osób. Czy prawda wyjdzie na jaw? Jakie będą jej konsekwencje dla związanych z nią kobiet?

Powieść traktuje o zawiłościach związków i ludzkiej natury. O instynktach, które przejmując nad nami panowanie wpływają na całe życie. W końcu zmusza do szukania odpowiedzi na pytania jak daleko sięga słynne "na dobre i złe"? Do czego jesteśmy w stanie posunąć się dla dobra rodziny? Jak dużo jesteśmy w stanie wybaczyć? Czy lepiej znać najbardziej brutalną prawdę, czy pozostawać w błogiej nieświadomości? A jeśli już ją znamy, to czy milcząc nie okazujemy akceptacji, stając się współwinnymi? I najważniejszego – jak dobrze znamy swoich najbliższych?

Styl autorki, wnikliwie przybliżający życie i przemyślenia poszczególnych osób, od pierwszych stron wzbudzał mój permanentny niepokój i wyczekiwanie na decyzje bohaterów i ich konsekwencje. Współodczuwałam targające bohaterkami emocje, ich wewnętrzne rozdarcie pomiędzy tym co słuszne, a tym, co w ich mniemaniu, konieczne. Ujawniane stopniowo sekrety czynią powieść jeszcze bardziej zajmującą i wciągającą. A zakończenie, bardzo poruszające, na długo zostanie w mojej pamięci. To najlepsza z książek autorki, jakie miałam okazję przeczytać.

Uwielbiam czytać książki, które zmuszają do zadawania pytań. A te, które niosą pytania, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi, to prawdziwe perełki. „Sekret mojego męża” autorstwa Liane Moriarty bez wątpienia jest książką, która zadaje tych pytań wiele.

Jak postąpiłbym na miejscu Cecilii Fitzpatrick? Czy ciekawość wzięłaby górę? Czy może jednak zdrowy rozsądek nakazałby mi, aby nie otwierać tajemniczego listu?

Przed takim dylematem stanęła bohaterka powieści. Cecylia przypadkiem znajduje tajemniczy list swojego żyjącego męża. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zawierał on adnotację „otworzyć wyłącznie w przypadku mojej śmierci”. Schowany na strychu wśród dokumentów czekał na odpowiedni moment, by trafić do rąk kobiety. Jednak moment ten nastąpił o wiele za wcześnie. Kobieta wije się z myślami, czy uszanować wolę męża i odłożyć go, czy może jednak już dziś poznać tajemnicę skrytą w treści listu? Obawia się, że prawda, która wyjdzie na jaw zniszczy ich szczęście. Zwłaszcza, że John-Paul wiedzie szczęśliwe życie, a owy list napisał dwanaście lat temu, tuż po narodzinach córeczki Isabel. Przecież od tego czasu mogło wiele się wydarzyć, a treść listu mogła stracić na znaczeniu. A co jeśli tajemnica w nim zawarta sięga głębiej?

W głowie Cecilii kłębi się pytanie, co takiego skrywa jej mąż, że boi się wyjawić tajemnicę za życia? Czy prawda zabije ich małżeństwo? Z drugiej zaś strony poznanie jej teraz będzie mogło podjąć małżeńską dyskusję o tajemnicy skrywanej przez męża.

Muszę przyznać, że Liane Moriarty napisała intrygującą powieść psychologiczną, w której zmusza nas do refleksji, a sposób w jaki to uczyniła sprawił, że współodczuwamy wraz z bohaterką wewnętrze rozterki i dylematy. Autentyczność powieści pozwala również podjąć wewnętrzną dyskusje na temat tego, jak bardzo znamy swoich najbliższych i jak postąpilibyśmy poznając ich najskrytsze sekrety.

„Sekret mojego męża” jest powieścią, której nie można odłożyć dopóki nie poznamy finału historii w niej zapisanej. Dosłownie nie mogłem oderwać się od książki, gdyż potrzeba poznania prawdy wzięła górę. I przyznam szczerze, że nie wiem, czy uszanowałbym wolę swojej drugiej połówki. Z jednej strony miałbym wyrzuty sumienia, że tego nie zrobiłem. Z drugiej zaś wyrzucałbym sobie, że nie poznałem tajemnicy wcześniej, by móc zareagować, gdy było to jeszcze możliwe. Myślę, że każdy z wariantów podjętej decyzji nie jest w stu procentach właściwy. A najwłaściwszą była decyzja o lekturze tej książki. Książki, która jest doskonałym zarysowaniem portretów psychologicznych głównych bohaterów. A nie ukrywam, że jest ich wielu. „Sekret mojego męża” skrywa bowiem historię trzech rodzin, których połączyło jedno wydarzenie sprzed lat.

Trzeba przyznać, że Liane Moriarty doskonale weszła w psychikę bohatera powieści. Zawiła intryga, wyraźnie zarysowane postacie psychologiczne oraz ich analiza są mocnym punktem powieści, którą śmiało zapisuję na półce Najlepszych Interesujących Książek.

http://www.czyt-nik.pl/recenzje/otwierac-czy-nie-otwierac-oto-jest-pytanie/

Wznowioną powieść Liane Moriarty „Sekret mojego męża” miałam ogromną przyjemność pochłonąć w jeden dłuższy wieczór. Tyle wystarczyło na śledzenie z wypiekami na twarzy losów trzech kobiet, których życie doświadczyło w zaskakujący sposób.

Losy Cecilii, Tess i Rachel splatają się w pokręcony sposób, a pewne wydarzenia z przeszłości mają ogromny wpływ na to co się wydarzy. Wychodzące na jaw sekrety, tajemnice i fakty stawiają je w trudnej sytuacji. Co więcej większość tajemnic poznajemy już na początku lektury po to by móc śledzić reakcje bohaterek, tok rozumowania, perspektywę i motywacje ,a niektórych podstawie podejmują decyzje. Jak zawsze autorka zadbała o to, by czytelnik mógł poznać bohaterki. Mimo trzecioosobowej narracji łatwo rozróżnić rozdziały dotyczące poszczególnych bohaterek, głównie za sprawą wyrazistego stylu. Każda z postaci jest wyrazista i dobrze nakreślona.

„Sekret mojego męża” to intrygująca historia pełna zwrotów akcji, które zostawiają czytelnika z uczuciem niepokoju i niedosytem. To powieść o tajemnicach, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego i porównanie do Puszki Pandory nie jest przypadkowe. Nikt nie wie co się wydarzy po poznaniu prawdy i jakie to będzie miało konsekwencje. Budowanie relacji na niedopowiedzeniach, sekretach małych i dużych nigdy nie kończy się dobrze. Pytanie tylko, jaką decyzję podejmą bohaterowie kiedy coś wyjdzie na jaw, kiedy to czego się chce dalekie jest od kodeksu moralności. Powieść koncentruje się na emocjach, uczuciach i reakcjach bohaterów, działań jakie podejmują w obliczu trudnych, skomplikowanych sytuacji.

Lubię powieści Moriarty za tę przenikliwość i studium ludzkiej psychiki, dylematy moralne w przypadku sytuacji, których rozstrzygnięcie na pozór powinno być proste. W „Sekrecie mojego męża” to wszystko ma miejsce. Do tego dochodzi zakończenie – skrojone na miarę i ani trochę nie jest rozczarowujące.

Powieść czyta się wybornie! To świetnie napisana historia której lektura jest doskonałą rozrywką, zaskakującą i wprawiającą w osłupienie wiele razy.

„Sekret mojego męża” uplasował się dosyć wysoko w moim prywatnym rankingu książek tej australijskiej pisarki.

"Sekret mojego męża" Moriarty po raz pierwszy w Polsce ukazał się w 2014. Teraz, w 2021 roku, Wydawnictwo Znak Literanova wydało ją w nowej szacie graficznej, co na pewno będzie świetną okazją dla fanów (i nie tylko!) do uzupełniania braków w swojej biblioteczce.

Jest to historia trzech kobiet, których losy w pełnym momencie się przeplatają. Wszystkie mieszkają w podmiejskiej dzielnicy Sydney, wszystkie powiązane są z okoliczną podstawówką. Każda z nich jest jednak całkiem inna, każda ma inny charakter, a jednak autorka każdą z nich uchwyciła tak rewelacyjnie, że wydaje się jakby to były osoby z krwi i kości. Czytelnik rozumie je doskonale i jest w stanie wczuć się w położeniem każdej z nich. Autorka, jak to ma w zwyczaju, stawia przed swoimi bohaterami spore dylematy moralne – tu głównie dotyczące pojęcia moralności i tego co definiuje człowieka jako dobrego czy złego. Dużo jest też o znajomości tych, z którymi dzieli się życie i o tym, jak jedna tajemnica może wpłynąć na postrzeganie całości. Do tego dołóżmy świetny styl, lekki, przyjemny, a jednak mądry i bardzo trafny, i mamy powieść, której nie sposób odłożyć. Jak zawsze u Liane jestem zachwycona i nie mogę się doczekać, kiedy znowu będę mogła coś tej autorki przeczytać!

Czasami na książki trafiam całkiem przypadkiem. Przeglądając zapowiedzi, przegapiłam ten tytuł, a okazuje się, że to rewelacyjna powieść, która zachwyci niejedną osobę. To opowieść o tym, że nic w naszym życiu nie jest czarno-białe.

„Sekret mojego męża” to historia trzech rodzin, których losy połączyło jedno wydarzenie sprzed lat. Cecilia odnajduje tajemniczy list. Adresatem jest ona sama a nadawcą jej mąż, na kopercie widnieje jasno określone żądanie „otworzyć tylko w przypadku mojej śmierci”. Problem polega na tym, iż jej małżonek żyje i ma się dobrze, a list skrywa najmroczniejszy sekret Johna-Paula. Sekret, który może zburzyć nie tylko spokojne życie rodziny, ale i innych osób. Rachel przed laty pochowała córkę. Policji nigdy nie udało się pojmać zabójcy Janie, a jego schwytanie stało się obsesją Rachel. Tess właśnie dowiaduje się, że jej mąż i kuzynka są w sobie zakochani. Wyjeżdża z synem do Sydney, gdzie mieszkają Cecilia i Rachel. Jakie sekrety skrywają te trzy rodziny? Czy po ich odkryciu uda się ocalić najbliższych?

To powieść pełna różnych zwrotów, akcja nawet na chwilę się nie zatrzymuje. Autorka na każdym kroku zaskakuje czytelnika, a zakończenie wprawia w zdumienie. Liane Moriarty nie boi się dotykać ważnych społecznych kwestii, jest doskonałym i wrażliwym obserwatorem. Porusza motyw zdrady, życia w rozbitej rodzinie, osamotnienia osób starszych czy problemu braku seksu w małżeństwie. To problemy, które dotykają wiele rodzin.

„Sekret mojego męża” to historia o tym, że kłamstwo może wyrządzić ogromną krzywdę. Ludzie każdego dnia posuwają się do niedomówień czy półprawdy. Robią to w imię czyjegoś dobra bądź by ukryć swoje poczucie winy. Niemniej jednak często zapominają o tym, że kłamstwo prędzej czy później wyjdzie na jaw i przyniesie więcej szkody. „Sekret mojego mężna” to z jednej strony prosta opowieść, lekka, ale z drugiej nie popada w banał, ukazuje wiele problemów, z którymi boryka się każdy z nas. Mnie się bardzo podobała, z chęcią śledziłam losy bohaterów.

Polecam Waszej uwadze ten tytuł!

https://www.instagram.com/smakslow/

https://smaksloww.blogspot.com/

Liane Moriarty jest prawdziwą mistrzynią. Pejzaże emocji, które odmalowuje w swoich książkach są niezwykle dopracowane, barwne i zapierające dech w piersiach. Bohaterowie zmagają się w uczuciami, które skłaniają ich do różnych działań, a przy tym są na wskroś ludzkie i rodzą pytania, jak ja zachowałabym się w takiej sytuacji. Nie ma w nich ani odrobiny przesady czy sztuczności. Możemy nie pochwalać jakiegoś postępowania, ale nie wątpimy, że mogło tak się zdarzyć. Gdyby Liane Moriarty była malarką, trzeba byłoby jej dzieła zaliczyć do realizmu, a przy tym uczucia i pobudki są odmalowane tak subtelnie i bez ostrych krawędzi oceny, że chyba byłaby też impresjonistką, a emocje, które jej dzieła wywołują dawałoby jej też mandat ekspresjonistki. Dobrze, że Autorka maluje słowem, bo po prostu mogę uznać, że jest wspaniała. I wszystkie jej książki zachwycają ogromnym spectrum emocji, a przy tym trzymają w napięciu i kryją w sobie zagadkę.

Nie inaczej jest z powieścią wznowioną właśnie przez wydawnictwo Znak. W „Sekrecie mojego męża” aż roi się od tajemnic, które niosą za sobą emocje. Cecilia wzorowa pani domu znajduje list lata temu napisany przez jej męża „na wypadek śmierci”. Czy odważy się go przeczytać? Co w nim znajdzie? Jak to zmieni jej życie? Jak inny wyznany sekret wpłynie na życie Tess i jej rodziny? Czy Janie Crowley pozna tajemnicę swojej zmarłej córki? Dowiecie się z książki. Gwarantuję, że nie będziecie się mogli od niej oderwać, a potem jeszcze długo będziecie o niej myśleć. Wspaniała powieść, która nie tylko zapewnia rozrywkę na znakomitym poziomie, ale pozostawia zmusza nas do myślenia i refleksji. Ostrzegam, że miętosi wewnętrznie!

Wydanie Znaku jest cudowne do czytania – świetne tłumaczenie Anny Kłosiewicz, znakomita czcionka, kolor kartek i światło na stronie zapewniają nam komfort lektury.