Zbędni

Maksymalnie wciągająca

Czasami uważamy, że jest już nam zbędna kolejna para butów, czy krem przeciwzmarszczkowy. Jednak kiedy to słowo wychodzi z czyiś ust w odniesieniu do istot żywych, jest nie tylko mało grzeczne, ale również przykre. Ile jest jednak osób w tłumie przez niektórych uważane za zbędne, niepotrzebne, niechciane, odrzucone, zepchnięte na margines...

Opowieść zaczyna się wielowątkowo podczas pewnej nieszczęsnej w skutkach nocy. Jasiek – dozorca kempingu walczący z nałogiem alkoholowym po kolejnym upojnym wieczorze spędzonym w barze potrąca śmiertelnie kobietę. Bojąc się konsekwencji, postanawia zakopać ją w lesie, mając nadzieję, że nikt nie znajdzie ciała. Jednak nie daje mu spokoju fakt, że nie wie, kim ona była, i że nikt nie zgłosił w ostatnim czasie zaginięcia. Nieudolnie próbuje odkryć tożsamość kobiety – widma.

Tymczasem na kempingu, którego ma pilnować, wciąż stoi kamper pewnego Belga, który mimo końca sezonu i złej pogody ani myśli wyjeżdżać.

Właściciele obiektu Alina i Mirek nie zwracają na dziwnego przybysza uwagi ze względu na fakt, że bardziej interesuje ich nowo wybudowany hotel. Malejące nakłady finansowe nie pozwalają w pełni go wykończyć, a gości jest jak na lekarstwo. Nie licząc jednej tajemniczej kobiety, która wymyka się z hotelu o różnych godzinach i jeździ po okolicy.

Policjantka Maria świeżo po stracie ukochanego ojca ucieka w pracę, by tylko nie myśleć o powrocie do pustego domu i do samotności, która ją w nim czeka. Co łączy te wszystkie osoby, jakie sekrety próbują ukryć lub jakie tajemnice odkryć?

Twórczość Wojciecha Chmielarza polubiłam od momentu zetknięcia się z cyklem o policjancie Jakubie Mortce. Zaiskrzyło wtedy od pierwszego rozdziału. Choć nie z wszystkimi historiami jest mi po drodze, to jednak zawsze sięgam po jego książki, licząc na dobrze poprowadzoną fabułę. W Zbędnych początkowo nic nie składało mi się w logiczną całość. Zapoznawałam się z coraz to nowymi bohaterami, dowiadywałam się o ich bolączkach, ale nie potrafiłam tego spiąć. Jednak mozolnie rozdział po rozdziale otrzymywałam coraz to więcej informacji i zaczynałam z sukcesem łączyć kropki. Cały obraz przeszedł jednak moje najśmielsze wyobrażenia i oczekiwania. To, co zaserwował Autor, ścięło z nóg i wbiło głęboko w fotel. Za takie właśnie zakończenia szczerze uwielbiam Chmielarza i nie przestanę być jego wierną fanką.

Dużym atutem kryminału jest duszna atmosfera, w której tajemnica snuje się jak poranna mgła po polach, a w tle przeraźliwie szczekają sarny. W przyrodzie oznacza to albo ostrzeżenie przed pojawiającym się zagrożeniem, albo ma na celu odstraszenie potencjalnego wroga. Jest to więc świetny symbol dla całej ponurej i niejednoznacznej historii. Kiedy znów usłyszę szczekanie saren, będzie już mi się to tylko i wyłącznie kojarzyło ze Zbędnymi. Ten donośny odgłos idealnie wpasował się w niepokojący i tajemniczy klimat książki. Kolejny wielki plus to kreacja bohaterów, a luźne wątki początkowo niezwiązane ze sobą tylko zaostrzały apetyt, by jak najszybciej dowiedzieć się, co się wydarzyło i dlaczego. Niektóre postacie doprowadzały mnie do szewskiej pasji, ale niektóre polubiłam. Inne zaś, szczególnie Jaśka było mi po prostu po ludzku żal. Nie każdy może i potrafi być kowalem swojego losu, nie każdy da radę podnieść się po porażce, ale czy to oznacza, że tacy ludzie stają się zbędni?

"Zbędni" przenoszą do Kowar, które są pochłonięte niedawnym zaginięciem niemowlęcia. W sprawę angażuje się młoda aspirantka. Jednocześnie obserwujemy Jaśka, który pod wpływem alkoholu potrąca kobietę oraz tajemniczego Belga, który, mimo końca sezonu, nie wyjeżdża z kempingu. W okolicznym pensjonacie z kolei mieszka od dawna dziwna kobieta, a syn właścicielki panicznie boi się wszystkiego i nie opuszcza okolic. Co ich wszystkich łączy?

Jak zawsze u pana Chmielarza, jestem pod ogromnym wrażeniem przemyślanej i zgrabnie składającej się intrygi. Niczym kolejne nitki na tablicy detektywistycznej łączą się poszczególne wątki, niekiedy w niezwykle zaskakujący sposób, a finalne rozwiązanie domyka i spaja całość w domkniętą historię, która odciska się w pamięci czytelnika.

Zmienna narracja buduje szybką dynamikę fabuły. Od początku pochłania klimat tajemnic, a kolejne informacje tylko pogłębiają obraz małego miasteczka pełnego zepsucia, gdzie żaden z bohaterów nie jest w pełni czysty moralnie. Nawet policjantka ma swoje małe przewinienia przymykając oko na niektóre pomniejsze występki okolicznych łobuzów, ale jest to i tak kropla w morzu tego, co próbują ukryć inni.

Wiodącą, mocna zbrodnia spaja i stanowi motyw wyjściowy dla pozostałych zdarzeń, a jednocześnie jest zapalnikiem dla kumulacji kolejnych przestępstw. Przy okazji to bardzo wciągający obraz psychologiczny poszczególnych postaci. Motywacje i czyny niekiedy wywołują dreszcze brutalnością, a historia niesamowicie wciąga i nie pozwala się oderwać aż do poznania wszystkich odpowiedzi. Jest duszno, mocno i klimatycznie. Ta książka ma wszystko, czego potrzebuje znakomity kryminał!

Gorąco polecam

Wojciech Chmielarz to jeden z moich ulubionych polskich pisarzy kryminałów. Choć pisząc w tym przypadku kryminał muszę mieć z tyłu głowy podpowiedź – ale nie tylko. Bo Chmielarz to coś więcej, a raczej znacznie więcej. To książki bardziej zaangażowane, dotykające człowieka i jego problemów rodzinnych, problemów w ogóle. Pan Wojtek to świetny obserwator codziennego życia, który potrafi nam to życie „sprzedać” na kartach swoich książek.

Lektura ”Zbędnych” zabiera nas w Karkonosze jesienią, a dokładnie do Kowar. To tam pracuje, na polu namiotowym pracuje Jan, jedne z bohaterów powieści. Jan ma problem alkoholowy i po spożyciu wsiada za kierownicę. Traf chce, że dochodzi do wypadku, w którym ginie kobieta. Tak zaczyna się ten kryminał – mroczniejszy od wcześniejszych w dorobku Chmielarza.

Na pewno chcielibyście wiedzieć, co wydarzy się po wypadku. Co zrobi Jan? Niestety, ja nie zdradzę, więc najlepiej będzie, jak sami się przekonacie. Ale wątek Jana to tylko jedna z historii poruszonych w „Zbędnych” – bo to jest powieść wielowątkowa, które (wątki) zgrabnie łączą się finalnie. A naprawdę jest w czym wybierać, bo wspomnianych wątków i postaci jest całkiem sporo. Oprócz nieszczęśnika z problemem alkoholowym mamy jeszcze: aspirantkę Marię Szulej, która poszukuje zaginionej Karolinę; nimbem tajemnicy owiani są właściciele pensjonatu Alina i Mirek oraz ich syn; niemniej tajemnicza jest pensjonariuszka tegoż pensjonatu, która pojawia się i znika. Jest też pewien Belg mieszkający w kamperze na polu namiotowym, który mimo niezbyt ciekawych warunków pogodowych nie opuszcza naszego kraju.

Chmielarz serwuje nam mroczne strony ludzkiej psychiki. Wspaniale gra na emocjach. Rewelacyjnie rozwija postaci, pokazując nam kawałek po kawałku, jak odkrywanie puzzli ich charaktery ze słabościami i niedoskonałościami.

Według mnie to jedna z lepszych powieści Pana Wojciecha. Jestem w pełnym zachwycie. W tej książce, którą jak zwykle ciężko sklasyfikować znajduje się wszystko żeby zadowolić czytelnika, a na pewno wielbicieli twórczości autora „Żmijowiska”. Już ono było dość mroczne i bardzo klimatyczne. Przy „Żmijowisku” jednak „Zbędni” wypadają zdecydowanie mroczniej. Na ile jest to sprawą panującej aury, a na ile niebywałego talentu Wojciechu Chmielarza oceńcie sami.

„Zbędni” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale myślę, że nie ostatnie. Uwielbiam thrillery z dobrze skonstruowaną intrygą. I właśnie tutaj to dostałam. Od pierwszych stron poczułam, że to jest to czego szukałam. Traumy, trudna przeszłość bohaterów i tajemnice. Wszystko to sprawiło, że przepadłam.

Akcja książki jest dość dynamiczna. Czasami miałam wrażenie, że aż za szybko gna i powoli gubiłam się w wątkach. Czasami musiałam wrócić do poprzedniej strony, ale nie wpłynęło to na całkowity odbiór książki.

Bardzo polubiłam głównych bohaterów, są oni bardzo realistyczni. I dostarczy mi wielu emocji.

Jan pewnej nocy pod wpływem alkoholu potrącił śmiertelnie kobietę. Nie potrafi jednak przyznać się do popełnionego czynu. Zakopuje ciało kobiety w lesie. Wyrzuty sumienia jednak nie dają mu spokoju i zaczyna drążyć kim była ta kobieta i dlaczego nikt jej nie szuka.

W Kowarach ktoś porwał młodą dziewczyną, jednak nie żąda okupu. Sprawą zajmuje się aspirantka Maria Szulej.

Są jeszcze Alina i Mirek, którzy prowadza pensjonat. Pewnego dnia pojawia się i znika pewna pensjonariuszka. Postać ta jest bardzo tajemnicza. Podobnie jak syn właścicieli pensjonatu.

Jeśli lubicie kryminały lub thrillery to bardzo polecam najnowszą książkę Wojciecha Chmielarza.

"Zbędni" - powieść łącząca cechy gatunkowe kryminału i dramatu psychologicznego - to kolejna książka Autora, którą miałam okazję przeczytać, odkrywająca brudną stronę ludzkiej natury - tę najczarniejszą i najbardziej plugawą, skrzętnie skrywaną przed światem.

Jej bohaterowie - to prawdziwa galeria różnych osobowości - ludzi uwikłanych w tajemnice, żyjących w mroku swoich traum, własnych ograniczeń i rujnującej życie przeszłości, od której nie mogą się uwolnić.

Mamy tu Jana - dozorcę na polu namiotowym, alkoholika, który pewnej nocy śmiertelnie potrąca kobietę, a potem zakopuje ją w lesie. Jest Jules - podstarzały Belg ze swoimi osobliwymi dewiacjami, który jako jedyny mieszka w kamperze na opustoszałym polu namiotowym i nie zamierza go opuszczać. Są też Alina i Mirek - właściciele pensjonatu i tajemnicza pensjonariuszka, mieszkająca tam od kilku tygodni, choć nikt jej nie widuje. Jest wreszcie mała dziewczynka, którą ktoś przetrzymuje w starej przepompowni...

Kim jest kobieta potrącona przez Jana? Dlaczego Jules nie opuszcza pola namiotowego, pomimo brzydkiej pogody i braku towarzystwa? Co dziwnego dzieje się w pensjonacie Aliny i Mirka i dlaczego ich dorosły syn panicznie boi się matki?

Dużo tu pytań i jeszcze więcej wątpliwości, na rozwianie których bedziecie musieli poczekać niemal do ostatnich stron książki.

Spora ilość postaci i wątków, które, na pierwszy rzut oka, nie mają ze sobą nic wspólnego, finalnie sprytnie łączą się ze sobą wypełniając brakujące części układanki.

Akcja umiejscowiona została w niewielkiej górskiej miejscowości, co idealnie współgra z atmosferą tajemniczości i grozy.

To, co lubię w kryminałach Wojciecha Chmielarza to: rewelacyjnie budowane napięcie, nieoczekiwane zwroty akcji, mistrzowsko wykreowane postaci i misternie skonstruowana fabuła. To wszystko tu mamy, więc moje czytelnicze oczekiwania zostały zaspokojone?

Jedyne, co nie do końca przypadło mi do gustu to wstawki paranormalne, które w moim odczuciu był trochę przekoloryzowane i niepotrzebne.

Powieść Wojciecha Chmielarza wciąga, zaskakuje i zaprasza do refleksji na temat natury zła i mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki. Autor zdaje się zadawać pytanie czy sprawiedliwość w ogóle istnieje, a także, czy możliwe jest odkupienie swoich win i skuteczne zadośćuczynienie?

A Wy, jak myślicie?

Gorąco Wam polecam tę książkę!

Co może łączyć steranego dozorcę kempingu, zamożnych właścicieli hotelu, zrozpaczoną matkę, której porwano dziecko i Belga podróżującego kamperem? Jest to miejsce pobytu – stałego lub tymczasowego… Akcja powieści toczy się w cichych, malowniczych Kowarach – karkonoskim mieście, położonym niedaleko czeskiej granicy.

Cała historia rozpoczyna się od pechowej nocy, kiedy to pijany Jasiek na ciemnej, wąskiej, nierównej drodze potrąca kobietę. Nie dzwoni na pogotowie ani policję… nie w sytuacji, kiedy wypił siedem piw. Kopie więc dół na skraju polany, próbuje ukryć ciało. Jednak nie może zapomnieć. Stara się odkryć kim była kobieta, co robiła sama w środku lasu… i dlaczego na ciele miała rany zadane nożem. Z całych sił chce dowiedzieć się o niej czegokolwiek, bo trudno mu pogodzić się z tym, że są ludzie, którzy nikogo nie obchodzą, których nikt nie szuka, którzy są tak samotni, że… zbędni, niepotrzebni, niewidzialni…

Mozolne śledztwo uruchamia kolejne zapalniki, okazuje się, że ktoś, kto pozornie zupełnie się nie liczy, może jednak sporo namieszać. Tymczasem pozostali bohaterowie przeżywają swoje życie, swoje dramaty, odkrywają kolejne karty i jak się okazuje – powoli łączą chaotyczne wątki w spójną całość. Tak to jest, jak się żyje w społeczności – mamy wspólne sprawy, dzielimy dylematy, zależymy od siebie, komplikujemy sobie nawzajem życie… lub rozwiązujemy problemy.

Autorowi zazdroszczę ogromu empatii. Tego, że doskonale potrafi oddać emocje – od zapijaczonego stróża, zbuntowanego syna, poniżanego męża po wredną, zołzowatą bizneswoman. Jego umiejętność współodczuwania i przelania na papier odczuć innych osób, opisanie tego, jak czują się w danej chwili, co nimi kieruje, jest jednocześnie zachwycająca i przerażająca… Przyznajcie, że ktoś, kto potrafi wczuć się w każde emocje, odczytać intencje i motywy, wydaje się odrobinę demoniczny. Opisanie miłości Jaśka do starego, chorego psa poruszyło moje serce, może dlatego, że sama niedawno musiałam pożegnać się ze swoim… Jest w tym tak dużo prawdy i zrozumiałego sentymentu, że nie sposób pozostać obojętnym. A to jedynie przykład – jeden z wielu…

Powieść czyta się jednym tchem. Każdy rozdział stanowi kolejny element układanki, więc nie sposób oprzeć się szybkiemu odwracaniu stron. Ta powieść odciągnie myśli od codzienności, sprawi, że zapomnimy o wszystkim – wciągnie nas całkowicie w mały światek kowarskiej społeczności…

Przygotuj się na niezapomniane wrażenia! Chmielarz nie tylko mistrzowsko buduje napięcie, ale również wnika głęboko w psychikę swoich bohaterów. "Zbędni" to wnikliwe studium ludzkich emocji i motywacji, które pokazuje, jak przeszłość i skrywane sekrety wpływają na nasze życie. To lektura dla tych, którzy cenią sobie książki o psychologicznej głębi.

Lubicie twórczość Wojciecha Chmielarza? Ja odkryłam autora dość późno, ale póki co nie zawiodłam się na żadnej z jego książek. Nie mogłam więc przejść obojętnie wobec informacji o nowej powieści Chmielarza zatytułowanej Zbędni. Miejscem akcji są Kowary i okolice. Z każdego zakątka wyziera tu smutek, beznadzieja i nijakość. W takiej scenerii autor rozegrał historie głównych bohaterów. Historii bo jest ich wiele. Początkowo można nieco zagubić się przeskakując między poszczególnymi wątkami, ale im bliżej końca tym coraz więcej puzzli wskakuje na miejsce. Ostatecznie wszystko łączy się w zgrabną i logiczną całość. Nie będę się nadmiernie rozpisywać nad zarysem fabuły bo jest on dość mocno zaznaczony na okładkowym opisie książki. W skrócie można jednak napisać, że Zbędni to historia o dokonywaniu wyborów i ponoszeniu ich konsekwencji oraz o tym, że pierwiastek zła może czaić się w każdym z nas. Największe wrażenie zrobiła na mnie przemiana jednego z głównych bohaterów. Największą sympatią natomiast obdarzyłam młodą i empatyczną policjantkę Marię Szulej. Powieść czyta się szybko. Dynamice akcji sprzyjają krótkie rozdziały. To kolejna książka Chmielarza, która zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie.

Nie jestem czytelniczką, która ma za sobą wszystkie teksty Wojciecha Chmielarza. Bywa, że na niektóre opowieści czekam dosyć długo, a ich stałe wypożyczanie tylko utwierdza mnie w tym, że autor zasługuje na wysokie noty. Pisarz przede wszystkim kryminałów i thrillerów nie musi już jakoś specjalnie przekonywać nas do swojego stylu- jest on rozpoznawalny i wie, jak zainteresować konkretnego odbiorcę.

W przypadku twórczości Wojciecha Chmielarza często zdarza mi się słuchać znaczących dla mnie rekomendacji. Gdy najnowsze książki omawia na przykład Adam Szaja (SMAK KSIĄŻKI), to jest to dla mnie niemal stuprocentowa, udana ocena fachowca, a nie naciągany blurb marketingowy. Czy warto było zaufać? Moim skromnym zdaniem tak, nie mam też zamiaru niczego ubarwiać. Nie nudziłam się, nie sądziłam, że wplecione wątki są mocno oderwane od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie- życie to NAPRAWDĘ nie bajka, a strach i niemal makbetowski obłęd zmienia nas, ludzi, całkowicie. Nie zauważam tu przesady, tylko autentyczną, mroczną gamę emocji.

Zgodzę się z innymi czytelnikami- obawiałam się, że autora za mocno poniosła wena, bo liczba wątków jest tu naprawdę spora, niczym trudne do ułożenia puzzle. Myślę, że porównanie „Zbędnych” do słynnych układanek jest tutaj bardzo na miejscu. Przecież każde śledztwo składa się z mnóstwa detali, które, w jak najszybszym czasie, należy logicznie ułożyć i usunąć niepotrzebne części. Radziłabym zatem, by najnowszej propozycji pisarza nie czytać pospiesznie, tylko spokojnie. Będzie to trudne, ale możliwe.

Istotne wątki zostały przedstawione już na okładce książki, ale ja sama nie chcę zdradzać bardziej pikantnych szczegółów. Książki o zabarwieniu kryminalnym mają to do siebie, że mają nas zaskakiwać, wbijać w fotel i zmuszać do myślenia. Mogę tylko powiedzieć, że tym razem o wiele łatwiej potrafiłam sobie wyobrazić najważniejsze miejsce akcji, czyli Kowary. Wyobraźnia zdecydowanie działała tutaj na plus, a ja wielokrotnie widziałam tę miejscowość na żywo. Pisarze mający duże doświadczenie w swym fachu idealnie pokazują, że wcale nie trzeba umiejscawiać akcji w jakimś malowniczym rejonie. Wojciechowi Chmielarzowi wystarczyło pole namiotowe, by ciekawie nakreślić emocje człowieka, a w szczególności strach. Autor bardzo mocno wziął sobie do serca też TAJEMNICĘ- zaserwował nam ją idealnie, za co bardzo mu dziękuję. Nie dziwi mnie też fakt, że autor otrzymał już wiele prestiżowych nagród- zwyczajnie na nie zasługuje.

Nie mam nic do zarzucenia tej książce. Podobał mi się dobrze dopasowany język- dialogi nie są przerysowane, prostoduszne, a każda z postaci miała coś do ukrycia. Warto zatem dowiedzieć się więcej o ich mrocznych sekretach, o których ja nie napiszę. Nikt nie powinien też krytykować języka użytego przez autora. Przekleństwa są, nawet sporo, ale nie przeważają i pasują one do wykreowanych wątków.

Polecam i zapewne nie ja jedna czekam na więcej.

Kolejna książka tego autora, której nie da się odłożyć ani na chwilę :-) Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Kawał świetnie napisanej litertury gatunkowej, nieobrażąjącej inteligencji czytelnika.

“Zbędni” Wojciecha Chmielarza to opowieść, która zabiera nas w małe karkonoskie miejscowości, już po sezonie turystycznym, i odsłania kilka postaci, pozornie całkowicie zwyczajnych ludzi z ich własnymi, nieobcymi nam problemami. Od początku wyraźnie czuć, że każdy z nich skrywa jakieś większe czy mniejsze sekrety, coś, co nie chce, by wyszło kiedykolwiek na jaw. Początek jest mocno klimatyczny, gęsty od napięcia charakterystycznego dla thrillera, by już za chwilę bardzo gładko wejść w kryminał - mamy tu nietypowe śledztwo, a nawet dwa, a sami prowadzimy jest jedno, dodatkowe, próbując odkryć tajemnicę pewnej dziwnej rodziny. Im dalej się w tę opowieść zgłębiamy, tym mamy poczucie, że owszem, wiemy więcej, tylko jak to wszystko łączy się w całość? W sposób bardzo rozważny i przemyślany, opowiedziany bardzo plastycznym, choć przyjemnie codziennym językiem. Finał raz po raz zaskakuje, wnosi też niewielki element sensacji, delikatnie filmowy. Czytelnik po lekturze ma więc uczucie, że dostał kawał dobrej kryminalnej rozrywki, ale i coś więcej - bo przecież każda postaci, każdy kawałek historii porusza jakiś ciekawy psychologicznie czy społecznie temat. Zatem przede wszystkim jest to współczesna, dobra historia kryminalna, która już na tym podstawowym poziomie satysfakcjonuje, ale można też pogrzebać w niej głębiej, chwilę pomyśleć, trochę się zastanowić nad poruszanymi w niej tematami - jeśli się chce, jeśli się lubi, bo nie jest to coś, co byłoby narzucane czytelnikowi bezpośrednio, a coś, co trzeba wyczytywać między wierszami. Kawał solidnej powieści!