Cisza między nami

„CISZA MIĘDZY NAMI” to bardzo ciepła i cudowna historia o daniu sobie szansy,by móc zbudować swoją lepszą przyszłość i zamknąć rozdział zwany przeszłością.

Niewykorzystane marzenia przez lata i utracone życie po błędach przeszłości zbliżają bohaterów,których los splata pośród lasu i natury.Oboje po przejściach życiowych i z bagażem doświadczeń pragną odnaleźć ukojenie i spokój. Spokój dający siłę na przetrwanie oraz walkę z codziennością. Nawet różnica wieku między Alicją a Bartoszem-gdzie ona jest starsza- nie jest widoczna,ponieważ patrzą na świat dojrzale i nie pozwalają sobie na popełnianie ponownie błędów.

Historia jest nie tylko daniem sobie drugiej szansy,ale także ukazuje nieoczekiwane zwroty akcji w relacji rodzinnej,pomocy-gdy ona jest tak bardzo potrzebna i podejmowaniu trudnych życiowych decyzji w chwili decydowania o życiu bliskiej sercu osobie. Bardzo wzruszają chwile w którym bohaterowie wspominają o swoich nieprzepracowanych demonach przeszłości oraz utracie tego,co było dla nich ważne.

„CISZA MIĘDZY NAMI” jest przepiękną historią dojrzałych bohaterów,których los nie oszczędzał, a którym dał szansę na to,by zmienili coś w swym życiu. Szansę,aby odnaleźć swoje szczęście i miejsce na ziemi. Dogłębnie poruszyła mnie ta historia i z całego serca wam ją polecam

Bywa tak, że jakaś historia trafia do nas dokładnie wtedy, kiedy powinna. Tak jakby czekała na odpowiedni moment, żeby poruszyć nasze serce, żeby uwolnić zastygłe emocje czekające na dogodną chwilę, by wypłynąć."Cisza między nami" Kasi Fiołek to właśnie taka powieść: poruszająca, niezwykle emocjonalna, pełna bólu, strachu, pragnień i nadziei. To opowieść o zawiedzionym zaufaniu, o życiu, które nie potoczyło się według planów, o potrzebie bliskości, wsparcia i pragnieniu miłości. To wreszcie historia o drugich szansach, o otwieraniu się na emocje innych, o zrozumieniu i nadziei na lepsze jutro.Alicja to kwintesencja dojrzałego piękna, kobieta po 40-stce, którą życie nie oszczędzało i po wielu latach spędzonych we Włoszech zmusiło do powrotu do kraju. Jakaś niezidentyfikowana siła ciągnie ją w stronę Puszczy Kampinoskiej, gdzie pragnie osiąść na stałe. Znajduje tam niewielki, przytulny dom, otoczony zielenią i lasem, który idealnie wpasowuje się w jej wizję. Tam czuje się wreszcie jak u siebie, bezpieczna, wolna, niczym nieograniczona.Niestety tuż za płotem mieszka sąsiad, który od samego początku wywołuje w Alicji uczucie niepokoju. Znajomość z Bartoszem nie zaczyna się zbyt dobrze. Oboje są względem siebie podejrzliwi i wrogo nastawieni. Każde z nich skrywa tajemnice, rany w sercu i na duszy, o których boi się głośno mówić. Każde ucieka przed poprzednim życiem, przed wspomnieniami, które rozdzierają ledwo zabliźnione rany.. Pomiędzy nimi wibruje niepokój, ale też ciekawość i dziwne napięcie, a iskry sypią się przy każdym spotkaniu.Kasia stworzyła wyjątkową, piękną, naszpikowaną emocjami powieść, która, choć momentami szorstka, otula i przynosi ukojenie. Jej atutem jest dojrzałość, subtelność, wyraziści i charakterni bohaterowie oraz dynamiczne, pełne humoru i ironii dialogi. To historia niebanalna, nostalgiczna, poruszająca tematy często trudne i bolesne: niepłodność, menopauza, ciężka choroba, nałogi czy wykluczenie społeczne.Autorka ma już swój wypracowany styl: dynamiczny i niezwykle płynny, lekki i swobodny, zaś wszelkie opisy przyrody oddane są wręcz w namacalny sposób. Już sama okładka zapowiada fascynującą opowieść i takąż też się okazała. Trudno mi było oderwać się od lektury i pochłonęłam ją w oka mgnieniu.Polecam gorąco!!

Alicja w wieku 23 lat wyjechała do Włoch. Tam ułożyła sobie życie, znalazła pracę i wyszła za mąż za przystojnego Włocha. Teraz, gdy jest już dojrzałą kobietą, wraca do Polski w swoje rodzinne strony. 46-latka marzy o pięknym domu w lesie, gdzie będzie mogła odpocząć od gwaru Sardynii i lizać rany po nieudanym małżeństwie. Na skraju Puszczy Kampinoskiej znajduje dom, w którym chciałaby zamieszkać. Oczarowana miejscem i bliskością przyrody postanawia kupić dom. Spokój jednak nie trwa długo. Jej jedynym sąsiadem jest Bartek, introwertyczny, gburowaty scenarzysta, który także chciał kupić ten dom. Od pierwszego spotkania wiadomo, że to nie będzie łatwa relacja…

Jak potoczą się dalsze losy Alicji i Bartka?

Czy sąsiadom uda się zakopać topór wojenny?

„Cisza między nami” to pierwszy tom serii „Druga połowa”. Akcja powieści rozgrywa się w okolicach Puszczy Kampinoskiej i Wyszogrodu. Tym razem poznajemy historię Alicji i Bartka, bohaterów z trudną przeszłością, którzy uciekli od poprzedniego życia i znaleźli spokój w puszczy. Uważam, że postaci zostały świetnie wykreowane. Alicja to dojrzała kobieta, impulsywna, emocjonalna, która liże rany po rozwodzie. Natomiast Bartek to samotnik, gburowaty introwertyk, który ograniczył kontakt ze światem zewnętrznym do minimum. Mężczyzna nadal nie pozbierał się po pewnym wydarzeniu, do którego doprowadził ponad 10 lat temu. Pani Kasia stworzyła niesamowicie wciągającą opowieść, od której ciężko się oderwać. Książka została napisana w narracji pierwszoosobowej, a historię poznajemy z perspektywy Alicji i Bartka. Ich przekomarzanie się bywa zabawne, a nawiązanie do Kargula i Pawlaka nie raz wywołało uśmiech na mojej twarzy. Każdy rozdział to tytuł innej piosenki Taylor Swift. „Cisza między nami” to piękna, wzruszająca opowieść, pełna emocji o drugich szansach, potrzebie bliskości i miłości oraz strachu przed nią. Znajdziecie tutaj odwrócony motyw age gap (on młodszy, ona starsza). Autorka porusza także trudne tematy takie jak: endometrioza, przedwczesna menopauza, niemożność posiadania dzieci, alkoholizm, ciężka choroba oraz trudne siostrzane relacje. Pani Kasia udowadnia, że na miłość nigdy nie jest za późno i każdy zasługuje na drugą szansę. W książce znajdziecie także kilka przepisów. Polecam wszystkim serdecznie tę książkę, spędziłam z nią naprawdę miło czas.

Wyobraźcie sobie lato w Puszczy Kampinoskiej. Słońce przesącza się przez korony drzew, ciepły wiatr porusza wysokie trawy, w powietrzu unosi się zapach nagrzanej ziemi i żywicy, a gdzieś w tle słychać śpiew ptaków. Zieleń ma tam zupełnie inny odcień, jest soczysty, żywy, jakby wszystko pulsowało spokojem. I właśnie do takiego miejsca przenosi nas Katarzyna Fiołek w „Cisza między nami”. Z rozpalonej słońcem Sardynii prosto w letnie serce Puszczy Kampinoskiej.

A ja czytałam tę historię, gdy za moim oknem panował mróz i śnieg. Może właśnie dlatego tak mocno ją poczułam. Gdy na dworze szaro, zimno i człowiek marzy tylko o cieple, ta książka była jak promień słońca. Kąpiele w basenie, ciepłe wieczory, zapach lasu, cisza przerywana jedynie naturą, to wszystko działało na mnie kojąco. Czytałam i miałam wrażenie, że ogrzewam się tą opowieścią.

Po tę książkę sięgnęłam bez zastanowienia. Katarzynę Fiołek uwielbiam i śledzę jej rozwój od samego debiutu. Lubię obserwować, jak dojrzewa jej styl, jak coraz śmielej dotyka emocji i jak pięknie buduje relacje między bohaterami. Wiedziałam, że dostanę historię prawdziwą, osadzoną w życiu, a jednocześnie taką, która zostawi mnie z refleksją.

Alicja wraca do Polski po latach spędzonych we Włoszech. Zostawia za sobą nieudane małżeństwo i życie, które miało wyglądać zupełnie inaczej. Szuka ciszy. Przestrzeni. Nowego początku. I znajduje dom na skraju Puszczy Kampinoskiej. Miejsce, które jakby czekało właśnie na nią. Dom z duszą. Z psem, który był warunkiem jego przejęcia. Już sam ten szczegół wydał mi się symboliczny, bo czasem to naprawdę nie my wybieramy dom, tylko on wybiera nas.

Jednym z najciekawszych wątków jest relacja z sąsiadem Bartoszem. Introwertyczny, poukładany, zdystansowany. Ona natomiast z włoskim temperamentem, emocjonalna, wrażliwa. Pierwsze spotkania? Zgrzyt. Napięcie. Wzajemne uprzedzenia. Na moment miałam wrażenie, że to będzie sąsiedzka wojna charakterów. A jednak wystarczy trochę czasu, kilka rozmów, kilka spojrzeń, by spod tej warstwy niechęci zaczęło przebijać coś zupełnie innego.

Czy można zbudować bliskość, gdy oboje ma się za sobą trudną przeszłość? Czy da się zaufać, gdy serce jeszcze pamięta rozczarowanie? I czy cisza, której tak bardzo pragnęła Alicja, okaże się ukojeniem czy próbą?

Autorka pięknie pokazuje, jak w wielkiej przestrzeni, z dala od miejskiego zgiełku, ludzie zaczynają naprawdę siebie widzieć. Jak powoli odkrywają swoje słabości, lęki, ale i siłę. Bo w życiu Alicji nie brakuje trudnych momentów. Spadają na nią kolejne wyzwania rodzinne, które wymagają odwagi, odpowiedzialności i ogromnego hartu ducha. Podziwiałam ją. Wspierałam. Nieraz zastanawiałam się, czy ja potrafiłabym zachować się tak dojrzale i tak mądrze.

Emocje w tej książce nie są krzykliwe. One są subtelne, ale intensywne. To napięcie między bohaterami, to powolne zbliżanie się do siebie, to momenty zawahania i przełamywania barier... wszystko to sprawia, że czytelnik wchodzi w tę historię całym sercem.

Najbardziej urzekł mnie klimat. Ten letni Kampinos, pełen światła, zieleni i spokoju, stał się dla mnie czymś więcej niż tłem. Był bohaterem tej opowieści. I chyba dlatego tak mocno wczułam się w tę historię, bo sama marzę o domu wśród lasów, o miejscu, gdzie można oddychać pełną piersią i poukładać myśli.

„Cisza między nami” to opowieść o drugich szansach, o odbudowywaniu siebie po rozczarowaniu, o bliskości, która rodzi się powoli i dojrzale. To historia, która daje nadzieję i przypomina, że czasem trzeba zmienić wszystko, by odnaleźć to, co najważniejsze.

Wyobraźcie sobie lato w Puszczy Kampinoskiej. Słońce przesącza się przez korony drzew, ciepły wiatr porusza wysokie trawy, w powietrzu unosi się zapach nagrzanej ziemi i żywicy, a gdzieś w tle słychać śpiew ptaków. Zieleń ma tam zupełnie inny odcień, jest soczysty, żywy, jakby wszystko pulsowało spokojem. I właśnie do takiego miejsca przenosi nas Katarzyna Fiołek w „Cisza między nami”. Z rozpalonej słońcem Sardynii prosto w letnie serce Puszczy Kampinoskiej.

A ja czytałam tę historię, gdy za moim oknem panował mróz i śnieg. Może właśnie dlatego tak mocno ją poczułam. Gdy na dworze szaro, zimno i człowiek marzy tylko o cieple, ta książka była jak promień słońca. Kąpiele w basenie, ciepłe wieczory, zapach lasu, cisza przerywana jedynie naturą, to wszystko działało na mnie kojąco. Czytałam i miałam wrażenie, że ogrzewam się tą opowieścią.

Po tę książkę sięgnęłam bez zastanowienia. Katarzynę Fiołek uwielbiam i śledzę jej rozwój od samego debiutu. Lubię obserwować, jak dojrzewa jej styl, jak coraz śmielej dotyka emocji i jak pięknie buduje relacje między bohaterami. Wiedziałam, że dostanę historię prawdziwą, osadzoną w życiu, a jednocześnie taką, która zostawi mnie z refleksją.

Alicja wraca do Polski po latach spędzonych we Włoszech. Zostawia za sobą nieudane małżeństwo i życie, które miało wyglądać zupełnie inaczej. Szuka ciszy. Przestrzeni. Nowego początku. I znajduje dom na skraju Puszczy Kampinoskiej. Miejsce, które jakby czekało właśnie na nią. Dom z duszą. Z psem, który był warunkiem jego przejęcia. Już sam ten szczegół wydał mi się symboliczny, bo czasem to naprawdę nie my wybieramy dom, tylko on wybiera nas.

Jednym z najciekawszych wątków jest relacja z sąsiadem Bartoszem. Introwertyczny, poukładany, zdystansowany. Ona natomiast z włoskim temperamentem, emocjonalna, wrażliwa. Pierwsze spotkania? Zgrzyt. Napięcie. Wzajemne uprzedzenia. Na moment miałam wrażenie, że to będzie sąsiedzka wojna charakterów. A jednak wystarczy trochę czasu, kilka rozmów, kilka spojrzeń, by spod tej warstwy niechęci zaczęło przebijać coś zupełnie innego.

Czy można zbudować bliskość, gdy oboje ma się za sobą trudną przeszłość? Czy da się zaufać, gdy serce jeszcze pamięta rozczarowanie? I czy cisza, której tak bardzo pragnęła Alicja, okaże się ukojeniem czy próbą?

Autorka pięknie pokazuje, jak w wielkiej przestrzeni, z dala od miejskiego zgiełku, ludzie zaczynają naprawdę siebie widzieć. Jak powoli odkrywają swoje słabości, lęki, ale i siłę. Bo w życiu Alicji nie brakuje trudnych momentów. Spadają na nią kolejne wyzwania rodzinne, które wymagają odwagi, odpowiedzialności i ogromnego hartu ducha. Podziwiałam ją. Wspierałam. Nieraz zastanawiałam się, czy ja potrafiłabym zachować się tak dojrzale i tak mądrze.

Emocje w tej książce nie są krzykliwe. One są subtelne, ale intensywne. To napięcie między bohaterami, to powolne zbliżanie się do siebie, to momenty zawahania i przełamywania barier... wszystko to sprawia, że czytelnik wchodzi w tę historię całym sercem.

Najbardziej urzekł mnie klimat. Ten letni Kampinos, pełen światła, zieleni i spokoju, stał się dla mnie czymś więcej niż tłem. Był bohaterem tej opowieści. I chyba dlatego tak mocno wczułam się w tę historię, bo sama marzę o domu wśród lasów, o miejscu, gdzie można oddychać pełną piersią i poukładać myśli.

„Cisza między nami” to opowieść o drugich szansach, o odbudowywaniu siebie po rozczarowaniu, o bliskości, która rodzi się powoli i dojrzale. To historia, która daje nadzieję i przypomina, że czasem trzeba zmienić wszystko, by odnaleźć to, co najważniejsze.

Wierzycie, że czasem to nie my wybieramy dom? Czasem to on wybiera nas. "Cisza między nami" jest pierwszym tomem serii Druga połowa, w której Katarzyna Fiołek zabiera nas w okolice Puszczy Kampinoskiej i Wyszogrodu.

Alicja to kobieta chaos, kierująca się sercem i emocjami. Po latach spędzonych we Włoszech i nieudanym małżeństwie wraca do Polski. Z kolei Bartek... dziwny, tajemniczy, introwertyk, zdystansowany, wręcz gburowanty, chowający się przed całym światem, pragnący ciszy i spokoju mężczyzna. Oboje po ucieczce z poprzedniego życia, z ranami, których nie zagoił upływ czasu. Od pierwszego spotkania ich relacja nie należy do łatwych. Zajawki z Kargula i Pawlaka w ich wykonaniu doprowadzały mnie do łez. 

Autorka dotyka tematu bezpłodności, menopauzy, alkoholizmu, choroby, trudnej relacji siostrzanej czy odwróconego age gap. Mamy tu bohaterkę czterdzieści plus, więc i związane z tym dylematy natury starzenia się oraz tego, co wypada, a co nie. Ale jedno jest pewne: na miłość nigdy nie jest za późno i że zawsze można zacząć od nowa. I to pani Kasi w pełni udało się przekazać.

Jeśli zaś chodzi o problem samotności w kontekście Bartka, to mężczyzna sam sobie wymierza pokutę za to, co wydarzyło się przed laty. Strach przed wybaczeniem sobie win, sprawia, że jego sumienie nie daje mu zaznać spokoju. 

Książka podobnie jak jej poprzedniczki trafiła wprost do mojego serca, poruszyła szczerością i płynącym ciepłem. Autorka doskonale rozumie nasze kobiece emocje. Szczególnie te dojrzałe. A z jej główną bohaterką mam wiele wspólnego. Myślę, że i Wy po tej nastrojowej i urzekającej lekturze będziecie mogły powiedzieć to samo.

"Cisza między nami" to ubrana w subtelność, poruszająca powieść o drugich szansach, potrzebie bliskości, miłości, przemilczeniach i szukaniu własnej drogi. A w tle piosenki Taylor Swift. Romantyczna baśń dla kobiet w średnim wieku. Czy Kargul i Pawlakowa znajdą do siebie drogę wśród otaczającej ich ciszy? Sprawdźcie koniecznie!