Wiosna w chacie pod starym świerkiem

Czy umiałybyście wybaczyć zdradę? Nie mówię o jednorazowym skoku w bok, lecz o długoletnim oszukiwaniu, o prowadzeniu podwójnego życia, posiadania dziecka z kochanką… Właśnie w takiej sytuacji postawił bohaterkę najnowszej powieści Wioletty Piaseckiej - „Wiosna w chacie pod starym świerkiem”, mąż. Z zewnątrz przykładny dyrektor szkoły, szanowany obywatel miasta, a tak naprawdę oszust i niegodziwiec - bo jak inaczej nazwać człowieka, który wyrządza taką ogromną krzywdę ukochanej osobie. .Cała sprawa romansu i dziecka na boku wyszła już w poprzedniej części tej historii - „Chacie pod starym świerkiem”. Teraz główna bohaterka - Jagoda, po powrocie do rodzinnych stron, stara się poukładać swoje poturbowane życie na nowo. Jednak oprócz „sprawy” niewiernego małżonka, głowę zaprząta jej opieka nad chłopcem, którego pragnie przysposobić, a także odbudowanie relacji z siostrą - Maliną, z którą przez ponad dwadzieścia lat nie miała kontaktu - w skrócie: wszystko poszło o mężczyznę. .Powieść wciąga od pierwszych stron. W życiu bohaterów dużo się dzieje. Od dobrych momentów, uśmiechów od losu, przez sytuacje bez wyjścia, mniejsze i większe problemy, a nawet prawdziwe tragedie ? Historia więc zasmuca, ale także wzrusza i pokazuje, że i wydawać by się mogło w najgorszych sytuacjach znajduje się wyjście. Bywa ciężko, ale nawet najmniejsze światełko w tunelu może okazać się być drogą ku lepszemu. .Powieść ujęła mnie za serce i sprawiła, że chcę więcej! Zwłaszcza po zakończeniu, które namieszało - czuję, że w kontynuacji dopiero będzie się działo!

Wiosna w chacie pod starym świerkiem to bezpośrednia kontynuacja powieści o losach dwóch „owocowych” sióstr – Jagody i Maliny. Przypomnę, że w pierwszej części ich życiowe drogi rozeszły się, a nawet śmierć matki nie spowodowała polepszenia relacji rodzinnych między nimi. Przez długie lata pozostawały bez kontaktu. Dopiero własne kłopoty w życiu rodzinnym sprawiły, że ich losy przecięły się ze zdwojoną siłą.

Nie sposób nie przedstawić autorki powieści. Pani Wioletta Piasecka to uznana pisarka na rynku wydawniczym. Jej powieści poruszają serca nie tylko fanek. Także mężczyźni sięgają po jej książki, co zresztą widać podczas spotkań autorskich, na które licznie przybywają. Pisarka zaczynała od tworzenia książeczek dla dzieci. Jest absolwentką filologii polskiej na Uniwersytecie Gdańskim oraz ekonomii na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Doceniana nie tylko przez czytelników, lecz także przez krytyków. Jest laureatką nagród za swoją twórczość. Mieszka w Leśniczówce-Baranówce, w pobliżu Zalewu Wiślanego, gdzie tworzy swoje bestsellery. To otwarta i empatyczna kobieta, która gromadzi wokół siebie rzeszę zagorzałych fanów. Ten kontakt z czytelnikami to jej wizytówka. Dla odbiorców jej twórczości ważne jest to, że mogą spotkać się z nią podczas licznych spotkań autorskich bądź w sieci, na cotygodniowych „live’ach”.

Okładka książki zdecydowanie nawiązuje do pierwszej części. Zmienia się jedynie otoczenie starej chaty, domu rodzinnego sióstr. Tym razem panuje klimat iście wiosenny, tak wyczekiwany przez wszystkich. Króluje świeża zieleń oraz pierwsze kwitnące kwiaty. Nad niewielką posesją góruje świerk, drzewo będące świadkiem wielu scen z życia postaci, które znamy z powieści Wioletty Piaseckiej.

Z poprzedniej części wiemy, że Jagoda, starsza z sióstr, rozstaje się z mężem. Artur prowadzi podwójne życie. Ma młodą kochankę, z którą ma dziecko, Maję. Prawda wychodzi na jaw i Jagoda porzuca Skarżysko-Kamienną, wracając w rodzinne strony. Zamieszkuje w starej chacie, gdzie wychowywała się razem z Maliną. Młodsza z sióstr również przeżywa rollercoaster zdarzeń. Przecież jej siostra była zakochana w jej mężu, Fabianie, z wzajemnością. Ten po przyjeździe Jagody na nowo przeżywa młodzieńcze zauroczenie. A przecież w jego rodzinie wielkimi krokami zbliża się ślub jego syna, Jakuba, z Klarą, która jest w bliźniaczej ciąży. Jagoda jest rozdarta, widzi, co dzieje się wokół niej, dostrzega, że Fabian prowadzi pewną grę. Dodatkowo myślami wraca do Artura, ponieważ musi przeprowadzić rozwód i sprzedać ich dom w Świętokrzyskiem.

Te sprawy wydają się poważne, ale to tylko ułamek tego, co przygotowała dla czytelników Wioletta Piasecka. Powieść czyta się jednym tchem. Natłok wydarzeń sprawia, że odbiorca przeżywa wraz z bohaterami wszystko to, co dzieje się w ich życiu. W tej części trzeba być przygotowanym na wszystko: na podejmowanie trudnych decyzji, także takich, na które nie mamy wpływu, bo pisze je los i siła wyższa. Nie przejdziecie obok tej lektury obojętnie!

Oczywiście jest jeden minus! My, fani, czytamy książkę kilka czy kilkanaście godzin, a napisanie kolejnego tomu zajmuje autorce znacznie więcej czasu. Ja już nie mogę doczekać się tego, co wydarzy się dalej.

"Wiosna w chacie pod starym świerkiem" jest drugim tomem serii Owocowe Siostry. Wioletta Piasecka kolejny raz zabiera nas nad Zalew Wiślany. Nie będzie to opowieść ociekająca lukrem, a historia z trudnymi tematami. Znajdziemy tu motyw relacji małżeńskich i siostrzanych, zdrady i jej kosekwencji, kłamstwa, zazdrości, straty czy braku poczucia własnej wartości.

Jagoda i Malina to siostry, które w przeszłości poróżniło uczucie do Fabiana. Powoli naprawiają swoją relację. Jednak Malina czuje się zazdrosna o męża, który wciąż wodzi oczami za jej siostrą. Z kolei w życiu Jagody pojawia się nowy mężczyzna... A co z mężem? Nie tak łatwo przekreślić przeszłość i spędzone z kimś pół życia. 

Mimo tego, czego dopuścił się mąż Jagody, to w jakiś sposób było mi go tak po ludzku szkoda. Za błąd przyszło mu zapłacić bardzo wysoką cenę. W zasadzie na każdym polu życia. A końcowe sceny wywołały we mnie mocny niepokój. Mimo wszystko chciałabym, aby autorka dała mu szansę... 

Ważną kwestią okazuje się być poczucie kobiecości, którą utraciła Malina. Kobieta nie akceptuje tego, jak wraz z wiekiem zmieniło się jej ciało, ale i nie może darować sobie, że tak się zaniedbała. Nawał pracy, przytyki męża, a nawet szydzenie z żony, traktowanie jej jak służącą - to zdecydowanie nie pomaga w samoocenie. Porównuje się do siostry, czując się tą "gorszą". A przecież każdy z nas ma swoje własne problemy. 

Fabuła obfituje w liczne fabularne zaskoczenia. Bohaterowie będą musieli podjąć niełatwe decyzje, które wywrócą ich życie do góry nogami. Złość, frustracja, załamanie - lekko nie będzie. Autorka doskonale buduje napięcie, świetnie ukazuje głębię emocji i uczuć.

"Wiosna w chacie pod starym świerkiem" to pełna głębokich emocji, wzruszeń i ciepła powieść o skutkach złych decyzji, skomplikowanych relacjach rodzinnych, tajemnicach, stracie i trudnej sztuce wybaczenia. To książka skłaniająca do refleksji nad życiem, która jeszcze długo po skończeniu pozostaje w myślach czytelnika. Poznajcie dalsze losy Owocowych Sióstr i wyglądajcie lata...

„Wiosna w chacie pod starym świerkiem” potrafi wstrząsnąć nie tylko bohaterami,ale też czytelnikiem.Poruszane życiowe tematy jak:rozwód, sprzedaż domu, konsekwencje zdrady, powracające błędy przeszłości czy skrywana prawda dogłębnie ranią osoby,które to dotyczy. Życiowość wydarzeń plus ogrom emocji w dziejących się zdarzeniach nieraz ściskają serce.To dowodzi temu,że historia pozostawia ślad w sercu i głowie.

Historia wieloma wątkami zaskakuje z życia bohaterów.Nie tylko złe decyzje,ale także ich konsekwencje oraz stanięcie twarzą w twarz z trudną teraźniejszością zmuszają do refleksji.Pokazuje to,że życie pisze różne scenariusze.Mimo początkowo cudownej aury przyszłości,prawda o danej osobie jest inna.Niektórzy chcą tylko pieniędzy,nie robiąc nic!

Wątki siostrzane i ich teraźniejsze życie nie jest usłane rożnami.Ciągle walczą z codziennością i swoją niedoskonałością.Choć łączy je jedno-miłość oraz wybaczenie trudnej przeszłości,która nakreśliła ich życie.

„Wiosna w chacie pod starym świerkiem” to przepełniona emocjami historia o ludzkiej naiwności,konsekwencjach swych wyborów i bólu po stracie bliskiej osoby. Zakończenie wzbudziło mój niepokój i czekam na część trzecią.

Polecam