Wiatr nad Wiklińcem

To trzecia część i ostatni tom serii „Widunka”.

Do Wiklińca zawitała sroga zima. Mieszkańcy są przekonani, że to bogowie pokarali ich taką pogodą. Sroga zima sprawiła, że ludzie z lękiem patrzą w niebo. Śnieg wciąż pada, a mieszkańcy boją się, że umrą z głodu, albo będą musieli szukać innego miejsca do życia. Wiosna jednak nadchodzi tak bardzo wyczekiwana, a wraz z nią przybywają posłańcy do wiedźmy Czębiry z prośbą o pomoc. Wyrusza ona z najbliższymi osobami w niebezpieczną wyprawę. Ruszają z nią jej mąż, Mira, Bogdasz, Roch i bliźniacy. Wyprawa jest trudna i pełna niebezpieczeństw.

Miło było wrócić do Wiklińca i wszystkich bohaterów tej serii. To spokojna opowieść wciągająca od pierwszych stron. Fabuła osadzona jest w surowym świecie wczesnosłowiańskim, gdzie mieszkańcy byli wystawiani na ciężką próbę przez naturę. Autorka świetnie opisała życie codzienne bohaterów, ich wierzenia i obrzędy.

Emocji w tej części nie brakuje. Jest tu niepokój, napięcie, wzruszenie, ciepło i nadzieja. Jeśli lubicie słowiańskie klimaty, opowieści o dawnych czasach, o silnych bohaterach to koniecznie przeczytajcie.

„Wiatr nad Wiklińcem” Joanny Tekieli jest trzecim tomem cyklu „Widunka”. Dla mnie to powrót do znanego już miejsca – słowiańskiej osady nad rzeką Wiklinka zagubionej gdzieś w starej, słowiańskiej puszczy i ponowne spotkanie z polubionymi już bohaterami.

Poprzedni tom zakończyły Szczodre Gody oraz ślub Widunki Miry i Bogdasza. Mieszkańcy Wiklińca z ulgą pożegnali stary rok i niedawaną zarazę, która poczyniła spore spustoszenie wśród mieszkańców tej osady oraz pobliskiej Glinnej i Miodnej. W Wiklińcu rozpoczęła się zima. W tomie trzecim wracamy do Wiklińca zasypanego śniegiem i skutego mrozem. Tym razem zima trwa dłużej niż zwykle, ale w końcu przychodzi wiosna, a wraz z nią wojowie Wilczana z zaproszeniem do grodu. Mira, Bogdasz, Czębira z Falimirem, Roch oraz Świst i Błysk wyruszają na kolejną wyprawę. Tym razem także czeka ich emocjonująca wędrówka. Nasi bohaterowie odwiedzą znane nam już Źródlice i Śnieżyniec, ale nie tylko. Znajdą się też w poważnym niebezpieczeństwie za sprawą handlarzy ludźmi. Zapewniam, że Joanna Tekieli zadbała, żeby czytelnik nie nudził się podczas tej wyprawy, bo akcja powieści jest emocjonująca i nieprzewidywalna.

W tym tomie pisarka nadal rozwija psychologię powieściowych postaci, które wciąż ewoluują. Drugoplanowe postacie są rozwijane i wzrasta ich znaczenie dla fabuły. Celem autorki jest pokazanie swoich bohaterów w momentach podejmowania życiowych decyzji, dokonywania ważnych dla nich wyborów. Tak też dzieje się w tym tomie. Postacie w całej serii cechuje ciekawość świata, co popycha je do poznawania nowych umiejętności, przekraczania granic wyznaczanych przez dotychczasowe reguły społeczności w której żyją, ale też swoich własnych lęków i obaw. Łamanie zasad często wymaga odwagi, której im nie brakuje. W tym tomie także przychodzi do słowiańskich osad „nowe”, tym razem w postaci zagrożenia napaścią obcych, którzy porywają ludzi. Mieszkańcy osad muszą nauczyć się bronić przed napastnikami i zdobyć nowe umiejętności, które wcześniej nie były im potrzebne.

Płynny i naturalny styl autorki sprawia, że powieść czyta się z dużą przyjemnością i szybko. Swobodnie prowadzona narracja w której fragmenty dynamiczne i pełne napięcia przeplatają się ze spokojniejszymi, bardziej lirycznymi i refleksyjnymi sprawia, że kartki same się przewracają. Klimat budzącej się na wiosnę przyrody, którym rozpoczyna się powieść pasuje do aury, którą mamy za oknem. Nastroje towarzyszące powieściowym postaciom podczas oczekiwania na wiosnę, a potem obserwacji rozwijającej się przyrody i pojawiania się kolejnych pór roku udzielają się podczas czytania wyrazistych i plastycznych opisów, jakie roztacza przed nami Joanna Tekieli. Podobnie sugestywnie autorka przedstawia całą paletę emocji bohaterów od radości i szczęścia, przez smutek do strachu i złości.

Przez wszystkie tomy przewijają się motywy miłości, przyjaźni, wspólnoty, poszukiwania swojej drogi życiowej, przełamywania swoich lęków i otwarcia się na nowe wyzwania, które przynosi zmieniająca się rzeczywistość. Niezmiernie ważny jest również motyw bliskości z przyrodą, szacunku i wdzięczności do niej i słowiańskich bóstw oraz życia w rytmie zmieniających się pór roku.

Dla mnie to była niesamowicie ekscytująca przygoda, która zabrała mnie w zupełnie nieznane mi do tej pory obszary. Za sprawą obrazowego stylu autorki nie miałam problemu z przeniesieniem się w wyobraźni w opisywane przez nią miejsca. Dzięki tej historii inaczej patrzę na otaczającą nas przyrodę dostrzegając w niej magię. Ale też inaczej widzę życie, bowiem zaczęłam spostrzegać pewne „głupiady”, które nam towarzyszą. Bardzo dobrze budowana psychologii postaci sprawiła, że stawały się one coraz bardziej złożone i autentyczne. A dzięki temu nawiązywałam z nimi coraz silniejszą więź emocjonalną kibicując ich zmaganiom w różnych sytuacjach. Mój podziw wzbudzała odwaga Miry i Czębiry walczących z „głupiadami” i odważnie wyrażającymi swoje poglądy. Moją sympatię zyskała też Ludka poszukująca uwagi i miłości, która odnalazła je zupełnie niespodziewanie. Ewolucję przeszła także cała społeczność Wiklińca, która musiała odrzucić stare zwyczaje i zmienić myślenie w wielu sprawach, ale dzięki poczuciu wspólnoty i współpracy przetrwali trudne okresy.

Uważam, że sztuką jest umiejętność wybrania przez pisarza odpowiedniego momentu zamknięcia drzwi do stworzonego przez siebie świata pozwalając swoim bohaterom żyć dalej własnym życiem. W czytelniku powinien pozostać pewien niedosyt pozwalający na snucie własnych wizji przyszłości powieściowych postaci i refleksji jakie wywołała lektura. Moim zdaniem Pani Joannie Tekieli znakomicie się to udało i „Wiatr nad Wiklińcem” pięknie zamyka cały cykl.

Cykl „Widunka” jest ciepłą i urokliwą trzytomową historią o świecie, w którym żyli nasi przodkowie, o niezwykłych postaciach, ciekawych świata, z otwartymi umysłami, gotowych do wyjścia poza utrwalone zasady. Ich przygody zapewnią nam magiczny i emocjonujący czas. Dodatkowym walorem jest przepięknie i sugestywnie opisana sceneria w jakiej mają one miejsce i znakomicie oddany klimat tamtego okresu z jego zwyczajami i bogatą obrzędowością. Warto zanurzyć się w ten wykreowany przez Joannę Tekieli świat nawiązujący do prastarych słowiańskich bogów i zwyczajów, żeby zadumać się nad życiem, które wbrew zdobyczom cywilizacji w sferze relacji międzyludzkich aż tak bardzo się nie zamieniło.

Kto wypatruje już wiosny, ręka do góry. U mnie w radiu mówili, że bociany już przyleciały, więc to dobry znak. W tym sezonie zima była wyjątkowo mrozna i śnieżna w porównaniu do lat poprzednich. Wiem, że wiele osób było tym faktem przygnębionych, kiedy kolejne warstwy śniegu pokrywały ziemię. Podobnie jak u mieszkańców Wiklinca, bohaterów trzeciego tomu Joanny Tekieli. Oni też z lękiem spoglądali w niebo, kiedy bezustannie proszył śnieg. Wszystko wokoło było skute lodem, przeraźliwe zimno i kurczace się zapasy nie napawały optymistycznie. Na szczęście bogowie nie zapominają o mieszkańcach osady i w końcu wyteskniona wiosna nadchodzi. To sprawia, że mogą wyruszyć w kolejną wyprawę, pełną niezapomnianych przygód. A tych będzie bez liku. Wędrówka osadników obrazuje jak można żyć w symbiozie wraz z porami roku, naturą, obrzędami oraz słowiańskimi wierzeniami. Ale tylko wzajemne wsparcie i zgodność tworzą zgraną wspólnotę.

"Wiatr nad Wiklincem" to klimatyczna i niebanalna historia, która wciąga w świat Słowian, ich wierzeń,obyczajów i rytuałów. Autorka stworzyła ciekawą fabułę, która intryguje i wciąga do tajemniczego świata wiedźm, czarownic, zielarek i mędrców, słowiańskich obrzędów. Jej obrazowy styl umiejętnie pobudza wyobraźnię czytelnika. Potrafi zafascynować i oczarować. Przepięknie oddaje klimat, w którym znajdują się bohaterowie.

Dzięki tej serii utwierdziłam się w przekonaniu, że teraz, w XXI wieku żyjemy za szybko, w dobie konsumpcjonizmu, gdzie liczy się to co masz i ile masz. Nie cieszymy się na tyle z tego, że mamy wszelkie media, prąd czy gaz, że nie musimy martwić się, by zdobyć pożywienie, chodzić na polowanie, by mieć jedzenie, by potem przygotować posiłek nad ogniskiem. Tak naprawdę nie potrafimy się cieszyć z przyziemnych rzeczy. Więc może czas to zmienić?

Co mnie urzekło w tej historii? Poszanowanie do przyrody, umiejętne korzystanie z jej darów, wzajemna pomoc, miłość oraz otwartość na nowe doznania.

„Wiatr nad Wiklińcem” Joanny Tekieli to powrót do świata, w którym natura, wierzenia i ludzkie relacje tworzą nierozerwalną całość. Choć fabuła rozpoczyna się w czasie wyjątkowo trudnej zimy, nie ona stanowi sedno tej historii. To raczej tło dla czegoś znacznie ważniejszego - dla wspólnoty, która musi zmierzyć się z nadciągającym zagrożeniem i zrozumieć, że nawet w pozornie spokojnym miejscu niebezpieczeństwo może czaić się tuż za progiem.

Szczególnie urzekły mnie motywy starosłowiańskich obrzędów. Autorka z wyczuciem wplata w fabułę dawne wierzenia i obyczaje, nadając opowieści autentyczności i głębi. Czuć tu szacunek do tradycji, ale też umiejętność pokazania ich w sposób przystępny i naturalny. Magia nie dominuje, ona współistnieje z codziennością bohaterów.

Ważnym elementem jest także wyprawa do Źródlic - podróż, która staje się nie tylko próbą sił, lecz także lekcją odpowiedzialności i odwagi. Spotkania ze starymi przyjaciółmi, nowe wyzwania i świadomość, że bezpieczeństwo wymaga jedności całej społeczności, nadają tej części historii dynamicznego tempa. Bardzo podobało mi się to, jak autorka pokazuje, że siła tkwi we wspólnocie, w gotowości do działania i wzajemnym wsparciu.

To opowieść ciepła, choć osadzona w surowym świecie. Pełna emocji, przyjaźni i refleksji nad tym, jak wiele zależy od współpracy i zaufania. Jeśli lubicie historie z duszą, osadzone w słowiańskim klimacie, z wyrazistymi bohaterami i nutą magii, zdecydowanie warto odwiedzić Wikliniec.

Joanna Tekieli "Wiatr nad Wiklińcem"

Daj się porwać na wyprawę życia! Wyruszysz ścieżkami wiodącymi przez prastarą puszczę, przemierzysz bezkresne pola a za kompanów tej wędrówki będziesz mieć widunkę, wiedźmę, żercę, wędrownego dziada, który niejedno już widział i z niejednej miski jadł strawę, oraz wojów, którzy będą Cię strzec przed czyhającym złem.

Po drodze napotkasz bowiem dobro i zło, bo taki jest świat niezależnie od czasów i miejsca na ziemi. Na Twej drodze mogą stanąć ci, którzy chcą się wzbogacić i wykorzystać drugiego człowieka, lub ci, którzy zawsze wesprą i pomogą, i którzy pragną spokoju i miłości.

Noc pod gołym niebem, zapach dymu z ogniska, świst strzały, pachnące ziołami napary i mazidła, niosące się w dal śpiewy i modlitwy, śmiech młodych i okrzyki wojów... Czujesz to? Niesiona/y na skrzydłach wyobraźni możesz doświadczyć tego wszystkiego za sprawą lektury "Wiatr nad Wiklińcem".

Niełatwo jest przewrócić ostatnią stronę tej powieści i powrócić do rzeczywistości, wszak obraz malowany słowem Joanny Tekieli jest tak namacalny i realny, że sama już nie wiem, sen to czy Jawia

To trzecia część opowieści o Wiklińcu i jego mieszkańcach. I choć każdy tom można czytać niezależnie to miłośnikom słowiańskich klimatów i pokrzepiających historii polecam wszystkie trzy.

„Wiatr nad Wiklińcem” autorstwa Joanna Tekieli to trzeci tom serii „Widunka” – opowieści osadzonej w słowiańskim klimacie, pełnej wierzeń, magii i surowej przyrody. To fantasy historyczne z wyraźnym rysem obyczajowym, w którym emocje bohaterów są równie ważne jak sama fabuła.

Tym razem mieszkańców Wiklińca dotyka wyjątkowo sroga zima. Śnieg nie przestaje padać, a strach zagląda do każdej chaty. Ludzie zaczynają wątpić, czy bogowie nie odwrócili się od nich na dobre. Groźba głodu i śmierci w mroźnej pustce staje się coraz bardziej realna. Ten zimowy krajobraz buduje napięcie i poczucie osaczenia – chłód niemal czuć na własnej skórze.

Kiedy wreszcie nadchodzi wiosna, przynosi nie ulgę, lecz nowe wyzwanie. Posłańcy z grodu proszą o pomoc wiedźmę Czębirę. Rozpoczyna się wyprawa, w którą ruszają nie tylko ona i jej mąż, ale także Mira, Bogdasz, Roch oraz bliźniacy wnoszący do historii nutę lekkości. Fabuła nabiera tempa – to opowieść drogi, w której bohaterowie muszą zmierzyć się zarówno z niebezpieczeństwami świata zewnętrznego, jak i własnymi lękami.

Największą siłą tej części są emocje. Strach przed nieznanym miesza się z nadzieją. Determinacja przeplata się ze zwątpieniem. W relacjach między bohaterami widać ciepło, lojalność i odpowiedzialność za wspólnotę. Czębira to postać silna, ale nie pozbawiona wątpliwości – jej człowieczeństwo sprawia, że łatwo się z nią utożsamić. Pozostali bohaterowie również zyskują głębię – każdy niesie własne doświadczenia i własne powody, by wyruszyć w drogę.

Podczas czytania towarzyszy napięcie i ciekawość, czy misja się powiedzie. Pojawiają się momenty wzruszenia, szczególnie gdy na pierwszy plan wychodzą więzi rodzinne i poczucie wspólnoty. Jest też zachwyt nad światem przedstawionym – surowym, ale pięknym, przesyconym słowiańskim duchem.

To książka dla miłośników słowiańskiego fantasy, historii inspirowanych dawnymi wierzeniami i opowieści drogi z wyraźnym wątkiem emocjonalnym. Spodoba się czytelnikom, którzy cenią nie tylko akcję, ale też klimat, relacje i powolne budowanie napięcia. Najlepiej sięgnąć po nią, znając wcześniejsze tomy, by w pełni docenić rozwój bohaterów.

„Wiatr nad Wiklińcem” to historia o nadziei w najciemniejszym czasie, o sile wspólnoty i o tym, że nawet po najdłuższej zimie przychodzi wiosna. Jeśli szukasz klimatycznej, poruszającej opowieści z nutą magii i słowiańskiej tradycji, ta książka zdecydowanie zasługuje na miejsce na Twojej półce.

Jak to bywa z dobrymi seriami, wystarczy, że zobaczę zapowiedź kolejnego tomu i już wiem, że będzie moja. Tak właśnie było z „Wiatrem pod Wiklińcem”, trzecią częścią cyklu „Widunka” Joanny Tekieli. Po wydarzeniach z pierwszego tomu, kiedy poznawałam Mirę i świat słowiańskiej osady, a potem po emocjonującej kontynuacji, w której relacje między bohaterami nabrały głębi i pojawiły się pierwsze poważne próby charakterów, czekałam na tę część z prawdziwą niecierpliwością. Ta seria ma w sobie coś, co mnie przyciąga jak magnes. Surowość dawnych czasów, bliskość natury i ludzi, którzy mimo lęków potrafią walczyć o siebie i swoich bliskich.

Joanna Tekieli to autorka, po której książki sięgam często i z ogromnym zaufaniem. Ma w swoim dorobku wiele tytułów, ale to właśnie seria „Widunka” szczególnie skradła moje serce. Jej styl jest plastyczny, pełen detali, a jednocześnie bardzo przystępny, temu czyta się lekko, choć tematy, które porusza, wcale lekkie nie są.

Już sama okładka „Wiatru pod Wiklińcem” zachwyca. Idealnie komponuje się z poprzednimi tomami, tworzą spójną, klimatyczną całość.

W trzeciej części wracamy do Wiklińca w czasie wyjątkowo srogiej zimy. Śnieg nie przestaje padać, lęk zagląda w oczy mieszkańcom, a widmo głodu i gniewu bogów zaczyna być coraz bardziej realne. Autorka wspaniale oddaje atmosferę niepewności i ten wszechobecny chłód niemal czułam na własnej skórze, tymbardziej, że u nas za oknem panowały pidobne temperatury.

Czy wiosna w ogóle nadejdzie? Czy osada przetrwa? Te pytania wiszą nad bohaterami przez sporą część książki i budują napięcie od pierwszych stron.

Gdy w końcu przychodzi odwilż, nie oznacza to wcale spokoju. Posłańcy z grodu proszą wiedźmę Czębirę o pomoc i rozpoczyna się kolejna wyprawa. I to właśnie ten moment był dla mnie jednym z najciekawszych. W drogę ruszają nie tylko Czębira i jej mąż, ale też Mira, Bogdasz, Roch oraz bliźniacy, którzy jak zwykle wnoszą do historii odrobinę chaosu i humoru. Wyprawa pełna jest trudów, niebezpieczeństw i decyzji, które mogą zaważyć na przyszłości nie tylko ich samych, ale i całej osady.

Najbardziej poruszyły mnie sceny pokazujące siłę wspólnoty, momenty, w których bohaterowie muszą zaufać sobie nawzajem, mimo różnic i wcześniejszych nieporozumień. Bardzo podobało mi się też to, jak autorka rozwija postać Miry. Widać jej dojrzewanie, wewnętrzną walkę, momenty zwątpienia, ale i rosnącą odwagę.

Czy zawsze słucha głosu serca? Czy potrafi podjąć decyzje, które będą słuszne, choć bolesne? I czy każda wyprawa musi coś w nas bezpowrotnie zmienić?

Emocji w tej części nie brakuje. Jest niepokój, napięcie, wzruszenie, ale też ciepło i nadzieja. Autorka serwuje nam mieszankę przygody, refleksji i słowiańskiego klimatu, który tak bardzo kocham. Są chwile, gdy serce bije szybciej, bo nie wiadomo, czy bohaterowie zdążą z pomocą. Są też momenty ciszy- takie, w których można zatrzymać się na chwilę i poczuć zapach lasu, usłyszeć wiatr wśród drzew.

To, co najbardziej spodobało mi się w tej części, to poczucie domknięcia pewnych wątków, ale bez utraty tej magii, która towarzyszyła mi od pierwszego tomu. Czułam, że jestem częścią tej społeczności, że przeżywam z nimi każdą stratę i każdy triumf. I właśnie za to kocham tę serię, za autentyczność emocji i za świat, do którego chce się wracać.

Jeśli lubicie słowiańskie klimaty, opowieści o dawnych czasach, silnych bohaterach i historii, w której natura jest niemal równorzędnym bohaterem, to koniecznie sięgnijcie po „Wiatr pod Wiklińcem”. A najlepiej po całą serię „Widunka”. To podróż, która zostaje w sercu na długo.

Książki @joannatekieli to dla mnie pewniak dobrej lektury. Po jej książki sięgam w ciemno i za każdym razem jestem zachwycona. Cieszę się, że możemy kolejny raz wrócić do jej Wiklińca, starej, słowiańskiej osady.

Już od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń. Tym razem mieszkańcy osady zmagają się ze srogą zimą, która nie chce odpuścić. Czy będzie im dane zobaczyć jeszcze kiedyś wiosnę? Razem z bohaterami przeżywamy to wszystko, czujemy lęk, podzielamy ich obawy. Z każdą kolejną stroną jest tylko lepiej. Okazuje się, że wiedźma Czębira dostaje propozycję od posłańców w grodu. Chcą oni, żeby zostawiła swoje życie i wyruszyła razem z nimi. Obiecują jej w zamian wiele wygód. Czy zgodzi się na to? A może będzie chciała zostać? A może jednak wymyśli inny sposób, żeby zadowolić każdego? Sprawdźcie to sami!

Największym plusem tej serii jest klimat. Mamy słowiańską wioskę, różnego rodzaju obrzędy, bliskość z naturą i przede wszystkim zaufanie. Czujemy tę bliskość wspólnoty. Nie brakuje tutaj różnego rodzaju przygód, niebezpieczeństw, czy miłości. Czytając całą serię, czułam się, jakbym przeniosła się do tego świata, czułam to, co czuli bohaterowie, byłam częścią osady. Bawiłam się wyśmienicie, chociaż nie zawsze bywało spokojnie. @joannatekieli dba o to, żeby jej odbiorca się nie nudził, nie gubiąc przy tym klimatu i jednocześnie nie tworząc chaosu.

@joannatekieli potrafi czarować słowem, tworzy opisy, które widzimy oczyma wyobraźni, dzięki czemu możemy przeżywać wszystko jeszcze mocniej. Jej pomysł na fabułę bardzo przypadł mi do gustu i przykro mi rozstawać się z je bohaterami, szczególnie z Mirą, którą polubiłam już od pierwszej książki.

A wy, jeśli lubicie takie opowieści, koniecznie musicie poznać serię „Widunka”, jestem przekonana, że będziecie bawić się przy niej tak samo wyśmienicie jak ja. Jeśli nie mieliście jeszcze okazji poznać Wiklińca, teraz jest idealny moment, żeby to zmienić