Zemsta kobiet

Bardzo długo czytałam tę książkę, z przerwami i bywały momenty, w których nie chciałam już do niej wracać. Zapewne to słaba rekomendacja, ale potrzebowałam czasu, żeby móc "przetrawić" te cięższe fragmenty. Bo nie jest to łatwa książka, nie jest nawet przyjemna. Jest to lektura trudna, brutalna i chwilami odrzucająca. Marcin Pilis dotyka takich tematów jak molestowanie seksualne, gwałty, dziecięca prostytucja. Cały ogrom tragedii jakich mogą doświadczać kobiety wykorzystywane przez mężczyzn, dla których seks jest tylko zabawą.

Na pewno nie jest to pozycja dla wrażliwych osób, ale warto dać jej szansę ze względu na styl autora, lekko filozoficzny, ale mocno wciągający.

„Zemsta kobiet” to książka, która wstrząsa i pozostaje na dłużej w pamięci czytelnika. Nie czyta jej się lekko i łatwo, ale nie ze względu na styl autora, któremu nie mam nic do zarzucenia. Jest pełna smutnych i brutalnych wydarzeń więc nie jest to lektura dla osób zbyt wrażliwych.

Jej bohaterkami są Paula i Klaudyna. Paula jest dwunastolatką mieszkająca w rodzinie zastępczej. Niestety nie jest to dobra rodzina. Jej nie matka i nie ojciec, jak sama ich nazywa, nie okazują jej należytej miłości, a ich opieka nad nią pozostawia wiele do życzenia. Poza tym Paula doświadcza jednego z najgorszych możliwych przeżyć. Jej ojciec zaczyna ją molestować, a wraz z dojrzewaniem Pauli, molestowanie zaczyna przybierać coraz gorsze formy. W końcu dziewczyna zostaje sprzedana handlarzowi żywym towarem i opuszcza rodzinny dom. Od tego momentu jej życie zamienia się w jeszcze gorszy koszmar.

Klaudyna jest prawdziwą matką Pauli. Porzuciła ją zaraz po porodzie. Pracuje i mieszka w Egipcie. Po tym co spotkało ją w rodzinnym kraju, postanowiła odciąć się od wszystkiego i wyjechać jak najdalej. Jednak gdy dostaje tajemnicze listy od osoby podającej się za jej dziadka, postanawia wrócić do Polski i odnaleźć córkę. Wskazówka po wskazówce Klaudyna podąża śladem córki. Jej plan jest prosty: odzyskać ją. Nie spodziewa się, że poszukiwania zmuszą ją do stawienia czoła demonom przeszłości, a także doprowadzą do odkrycia okropnej prawdy o niej samej.

W całej historii znaczącą postacią jest też Karol Cichowski. To stary mężczyzna, miastowy bogacz, posiadacz dawnych koszar wojskowych, które przekształcił w prywatne miasteczko, do którego wstęp mają tylko nieliczni. Swoje bogactwo zawdzięcza handlowi żywym towarem i prostytucji, którymi zajmuje się od długich lat. Jest człowiekiem bezwzględnym, opętanym dziwną i chorą teorią, która rządzi jego życiem. Obecnie jego największym pragnieniem jest posiadanie Pauli i Klaudyny w swoim domu. Ma wobec nich pewien okrutny plan.

Każdy bohater powieści został świetnie wykreowany. Autor stworzył ich precyzyjne portrety psychologiczne. Dzięki temu dokładnie wnikamy w ich świat, poznajemy ich przeszłość, doświadczamy ich emocji na własnej skórze. Każdy bohater na swój sposób doświadczył zła, czy to raniąc innych, czy też będąc ranionym. Jednak to kobiety są tutaj najbardziej pokrzywdzone. Zło, które je dotykało i dotyka ze strony mężczyzn, jest złem w najgorszej formie. Kobiety są traktowane jak najzwyklejsze przedmioty, których jedynym zadaniem jest zaspokojenie potrzeb płci przeciwnej. Ich uczucia nie są w ogóle brane pod uwagę. Tym samym autor odsłonił mroczne oblicze mężczyzn, którymi kieruje pierwotny instynkt i niezaspokojony popęd seksualny.

Fabuła książki jest bardzo wiarygodna. Poruszane są w niej naprawdę trudne i niewygodne tematy: gwałtów, pedofilii, handlu żywym towarem, przemocy domowej. Styl autora jest inteligentny i dopracowany w szczegółach, przez co powieść czyta się bardzo dobrze. Nie można też zapomnieć o filozoficznych wywodach Karola Cichowskiego i jego końcowego monologu, który ma wytłumaczyć czytelnikowi przesłanki wszystkich działań tego starego i okropnego typa. Według niego jego działalność świadczy o miłości do kobiet, lecz to po prostu usprawiedliwienia szalonego i okropnego faceta.

„Zemsta kobiet" zrobiła na mnie duże wrażenie. Dawno nie czytałam książki tak mocnej, poważnej, smutnej i szokującej. Czytając ją czułam gniew i dyskomfort, ze względu na okrutne i brutalne sceny. Dlatego czasami chciałam ją odłożyć na bok i już do niej nie wracać. Denerwowało mnie całkowite uprzedmiotowienie kobiet. Historia Klaudyny i Pauli pokazuje, że czasami od dzieciństwa jesteśmy skazani na zło, które prędzej czy później nas dopadnie. Prawda, która wychodzi na jaw w trakcie poszukiwań córki przez Klaudynę, zszokowała mnie i wbiła w fotel. Pewnie i w bohaterkach wywołała niemałe emocje.

Autor pisząc tę książkę, wrzucił czytelnika na emocjonalny rollercoster, który ciężko zatrzymać. To była naprawdę trudna i bolesna lektura. Nie znalazłam w niej nic typowo pozytywnego. Książka jest przesiąknięta smutkiem i złem. Nawet zakończenie jest smutne. Mimo to, jak najbardziej warto ją przeczytać i zastanowić się nad opisywaną historią, bo daje do myślenia.

„Trzeba wam bowiem wiedzieć, że potwory to właśnie ludzie. Nie ma innych potworów. Gdyby istniały inne, człowiek straciłby palmę pierwszeństwa.”

„Czułam, że to ta obcość w nim zawarta próbuje się we mnie wcisnąć. W tym jego pchaniu, wciskaniu, wsadzaniu na siłę była przede wszystkim zimna taka jakby obcość, i taka bolesna, taka, jakiej nie znam i jaka mnie niszczy, bo jest tak różna ode mnie, nie jest mną, ale ciągle chce we mnie wejść.”

Dwunastoletnia Paula mieszka w patologicznej rodzinie zastępczej, gdzie staje się ofiarą molestowania seksualnego. Co więcej, dziewczynka zostaje sprzedana Karolowi Cichowskiemu – człowiekowi, który zajmuje się prostytucją. Tymczasem druga bohaterka-Klaudyna od nieznajomego otrzymuje informacje o swojej córce, którą porzuciła przed laty i postanawia ją odnaleźć…

„Poczucie winy jest odwrotnie proporcjonalne do skali wyrządzonego zła. Im większe zło, tym mniejsza skłonność do uznania swej winy”.

Lektura ta na pewno nie jest dla ludzi o słabych nerwach- sadyzm, gwałty (także na dzieciach), molestowanie, handel kobietami, wstyd i cierpienie – z tym wszystkim zmagają się bohaterowie książki, niektórzy z nich są katami, niektórzy ofiarami. Ciężko się to wszystko czytało, nie ze względu na styl, a po prostu dlatego, że książka porusza tematy smutne i trudne.

W ogólnym rozrachunku książka podobała mi się, choć w trakcie czytania miewałam mieszane uczucia. Z jednej strony wszystko jest pięknie- dobrze wykreowani bohaterowie, książka też ciekawie opisuje proceder handlu kobietami, pokazuje wynaturzoną psychikę człowieka, którym się tym zajmuje. Z drugiej strony cała historia, jest trochę rozwleczona i to jest w sumie mój jedyny zarzut wobec tej książki. Plus za zakończenie! Zaskoczyło.

„Nienawidzę Cię tak mocno, jak tylko można nienawidzić”.

„Zemsta kobiet” nie jest dla wszystkich, ale ci, którzy się na nią skuszą, nie będą zawiedzeni. Książka na pewno zostanie w Waszej pamięci na długo. Polecam!

Paula to młoda nastolatka, która wychowuje się w rodzinie zastępczej. Przybrany ojciec sprzedaje ją do domu publicznego. W tym samym czasie biologiczna matka Pauli, Klaudyna dostaje od "dziadka", jak karze się nazywać informacje, że córka ją potrzebuje oraz wskazówki jak do niej dotrzeć. Klaudyna rusza na pomoc córce. W ten sposób "dziadek" zwabia ją do siebie. Mając je obie opowiada im historię, która mrozi krew w żyłach. Według planu "dziadka" zginą wszyscy. Czy Klaudyna i Paula wyjdą z opresji? Czy córka wybaczy matce porzucenie?

Polecam

"Zgodzicie się zapewne, że nie ma nic bardziej zadziwiającego nad faktem, że upływa czas, a przeszłość mieści się tylko w naszej pamięci."

Marcina Pilisa pewnie większość osób kojarzy z "Łąki umarłych", niestety przyznaje się, że sama nie zapoznałam się z tą książką, więc jestem zielona w twórczości autora. Na początku muszę od razu napisać, że "Zemsta kobiet" jest dla mnie książką, która potrafi trzymać czytelnika przez cały dzień przy sobie ale i też sprawić, że ten czytelnik będzie siedzieć przerażony. Tak właśnie, nie mogłam się oderwać, a jednocześnie czułam się wystraszona tymi wszystkimi emocjami, które przepełniają książkę.

Marcinie, powiem tyle- potrafisz zaskoczyć. Czytając opis książki oraz widząc, że jest pisana przez mężczyznę, gdzie zostały poruszane tematy ściśle związane z kobietami, obawiałam się błędnie opisanych uczuć, jednolitości bohaterów czy niezwrócenia uwagi na różniącą się psychikę postaci. I tutaj mamy miłe zaskoczenie! Byłam wręcz oczarowana "Zemstą kobiet", choć nie powiem wydawała mi się w niektórych momentach zbyt drastyczna i musiałam odłożyć ją na bok i ochłonąć, bo niestety moja psychika jest dość słaba, a opisy uczuć i sytuacji dość szczegółowe. Następny punkt wzbudzający we mnie zachwyt to bohaterowie, oj tak. Tutaj autor miał pole do popisu, które wykorzystał w pełni. W "Zemście kobiet" mamy do czynienia z trzema pokoleniami, więc możemy liczyć się z tym, że każdy ma swoje poglądy, przeżycia i charakter. Paula, nastolatka, mająca koszmarne przeżycia za sobą, nie mające końca, Klaudyna, matka, choć tak poprawnie nie może się nią nazwać, ze względu porzucenia córki po porodzie oraz nieznajomy mężczyzna, który każe nazywać się dziadkiem. Osobiście, nie potrafię wybrać postaci, która najbardziej przypadła mi do gustu, ponieważ każda wydaje mi się świetnie zawarta w książce, więc ten wybór muszę pozostawić wam! Ach, i to zakończenie.. Z jednej strony "gorzej być nie mogło", z drugiej "happy end". Wiem, brzmi dość dziwnie, lecz po przeczytaniu przyznacie mi pewnie racje!

"Zemsta kobiet" to kolejna książka, która mnie na prawdę miło zaskoczyła i dała powód do dalszego zapoznania się z twórczością Marcina Pilisa, a zwłaszcza z "Łąką umarłych". Książkę tak jak wspomniałam, oceniam bardzo dobrze, pomimo drastycznych scen i opisów, które nie dawały mi przestać myśleć co przeszły niektóre kobiety w swoim życiu, a pewnie i nadal przechodzą. Choć z drugiej strony patrząc, przez książkę przeleciałam bardzo szybko, co na pewno jest spowodowane lekkim piórem autora.

Reasumując, książkę jak najbardziej polecę fanom powieści psychologicznych, czy lekkich kryminałów.

"Poczucie winy jest odwrotnie proporcjonalne do skali wyrządzonego zła.Im większe zło, tym mniejsza skłonność do uznania swej winy."

Pękło mi serce.. 💔 Mimo różnych trudnych książek, które czytam, okazałam się nieprzygotowana, aby przyjąć taką dawkę przemocy. A wydawało mi się, że jestem zahartowana i nie jest łatwo mną wstrząsnąć...

"Autor chciał zwrócić uwagę na przemoc wobec kobiet"? To niedopowiedzenie. Marcin Pilis wziął temat i trafił w splot słoneczny, aż zaparło mi dech.

To opowieść o kobietach, które doświadczyły gwałtów, molestowania, były bite i więzione. Zostały zniszczone psychicznie, zrujnowane duchowo, okaleczone fizycznie. Nie tylko przez obcych, często przez własnych partnerów, ojców.. Wszystkie bohaterki łączy jedno - krzywda doznana ze strony mężczyzn, którzy są brutalni, bezwzględni, bezduszni i myślą o kobietach cały czas, ale zamiast mózgu używają do tego celu innego narządu. Zgoda na zbliżenie intymne absolutnie nie jest im potrzebna. Jest wręcz niewskazana... Wolą być brutalni, chcą rządzić i zmuszać, bo poczucie władzy daje im dodatkową satysfakcję. W najlepszym wypadku chcą po prostu wykorzystać kobiety.

I to jest zło "aktywne", ale oprócz tego bohaterki doznały jeszcze zła "biernego", czyli milczącego przyzwolenia matek, sióstr, braci, klientów (tych teoretycznie porządnych) na takie traktowanie.. Zostały opuszczone, sprzedane przez bliskich.

Autor doskonale portretuje stany emocjonalne kobiet, ich ból i rozterki, brak poczucia własnej wartości i godności. Szczególnie mocno przeżywałam losy najmłodszej bohaterki, która jeszcze po swojemu próbuje zrozumieć , co się dzieje. Marcin Pilis opisuje także walkę, pokonanie własnych granic. A z drugiej strony brak refleksji ze strony mężczyzn, totalny brak empatii, dominujący sadyzm i psychopatyczną potrzebę krzywdzenia kobiet.

Fabuła splata losy kobiet obcych sobie, a jednocześnie w jakiś sposób bardzo bliskich. Zagadki prowadzą do przeszłości, którą nie dość, że trzeba odkryć, to jeszcze się z nią zmierzyć. Jest to brutalna historia, wstrząsająca, zmuszająca do myślenia. I niezwykle wiarygodna emocjonalnie, psychologicznie. "Zemsta kobiet" bardzo mnie poruszyła..

Od pierwszych stron wsiąkłam w klimat duszny i niepokojący. Paula, 12-latka, została adoptowana. "Nie jej mama" i "nie jej tata" żyją w nędzy. Ojciec coraz nachalniej narzuca swą męskość dziewczynce, atmosfera poczucia zagrożenia jest gęsta. Ostatecznie przybrani rodzice postanawiają ją sprzedać, nie dopuszczając do siebie myśli, na co ją skazują.. Oklaski za tę postać, jest niezwykle plastyczna i wiarygodna, ze wszystkimi swoimi nastoletnimi lękami.

Klaudyna dostaje tajemniczy list, prowadzący do tragicznych zdarzeń z przeszłości, o których przez lata próbowała zapomnieć. I choć bardzo nie chce do tego wracać, to czuje, że musi to zrobić, mimo, że robi się coraz bardziej niebezpiecznie.

Od początku bałam się o bohaterki, kibicowałam im, cierpiałam z nimi.. Ta książka jest nieodkładalna, jest wciągająca, choć bolesna. Czyta się ją tak, jak ogląda dobry horror : boisz się, ale chcesz więcej. Musisz wiedzieć, co dalej! Świetna powieść. Tak dobra, że brakuje tu skali, dorzuciłabym bez wahania jeszcze kilka gwiazdek! Długo o niej nie zapomnę. .

Parafrazując tekst piosenki Organka "Dziewczyna śmierć" napiszę tak:

Pilis strzela słowami, a w serce trafiają naboje.

Nie będę udawać, że „Zemsta kobiet” to łatwa i przyjemna w odbiorze książka. Wręcz przeciwnie, po jej przeczytaniu ma się ochotę zmyć z siebie cały ten brud, jaki oblepia w trakcje jej czytania… To książka wstrząsająca, poruszająca do głębi, momentami brutalna, pokazują mroczne zakamarki ludzkiej duszy, to, jak skrywane żądze i namiętności są w stanie zniszczyć psychikę i rozwalić życie w drobny mak.

Dwunastoletnia Paula zostaje sprzedana przez rodzinę zastępczą do domu publicznego, i choć może to szokować, to okazuje się, że w tym domu, który powinien był dla niej synonimem miłości i bezpieczeństwa nie było za różowo, bo przybrany ojciec wielokrotnie próbował się do niej dobierać, zaś od przybranej matki nie zaznała nawet odrobiny miłości.

Równolegle poznajemy Klaudynę, matkę Pauli, która tuż po urodzeniu córki wyrzekła się jej, jednak na skutek tajemniczych wiadomości od mężczyzny podającego się za jej dziadka, próbuje ją odzyskać. Początkowo nie wiemy co kierowało nią, aby wyrzec się własnego dziecka, jednak gdy odkrywamy prawdę, jest ona przerażająca, i w pewnym sensie można zrozumieć motywy jej postępowania.

Klaudyna rozpoczyna podróż nie tylko do miejsca, w którym ukryta jest Paula, ale też podróż w głąb siebie, na wierzch wychodzą skrywane tajemnice, demony przeszłości, przed którą nie może uciec.

Oprócz nich są jeszcze Gosia i zastępcza matka Pauli, których historie są równie tragiczne, jak głównych bohaterek, a w pewnym momencie losy wszystkich kobiet łączą się ze sobą.

Zemsta kobiet pokazuje jak jeden zdegenerowany i wyzuty z uczuć człowiek może zniszczyć życie kilku kobiet, sprowadzić ich do roli obiektu seksualnego, a wszystko po to, aby zaspokoić swoje chore żądze.

Czy poznając dramatyczną prawdę o sobie i Pauli, Klaudyna znajdzie w sobie siłę, aby wyzwolić siebie i córkę? Jakiej zemsty dokonają kobiety?

Marcin Pilis ukazał studium ludzkiej duszy, zdeformowanej psychiki, owładniętej żądzami, pierwotnymi instynktami i brakiem hamulców moralnych. Mimo niesamowicie trudnej tematyki, obciążającej psychicznie, od książki nie można się oderwać, i do samego końca ma się nadzieję, że jednak historia będzie miała happy end. Miałam wrażenie, że książka jest przesiąknięta bólem wykorzystywanych kobiet, że to swego rodzaju krzyk rozpaczy, wołanie o pomoc….

Po tej lekturze trzeba ochłonąć, bo obrazy i słowa wnikają głęboko i nie chcą wyjść… Książka porusza do głębi i zmusza do zastanowienia się nad wieloma rzeczami, jak choćby seksualizacją naszego codziennego życia.