Starość. O tym, co najważniejsze

W moje piękne dłonie trafiło kilkaset książek, które mniej lub bardziej mnie zachwyciły. Są też takie, które zagościły w mojej pamięci na zawsze. Jedną z nich jest trylogia „Młodość. Wyznania nastolatków”, następnie „Dorosłość. Wyznania” po „Starość. O tym, co najważniejsze.” Dzisiejsza recenzja dotyczy właśnie tej trzeciej części, autorstwa utalentowanej pisarki Linn Skåber oraz ilustratorki Lisy Aisato. Jak oddać treść w obrazie? W tej książce wszystko ze sobą idealnie współgra. Zachęcam do zajrzenia i odkrycia, o czym pisze. W serii znajduje się mnóstwo ilustracji, które zapadły mi w serce na tyle, że marzę o ich powieszeniu na ścianie. Każda część opowiada o innym etapie naszego życia.

Dzisiejsza recenzja dotyczy starości. Młodzi ludzie rzadko zastanawiają się nad dorosłością, a co dopiero myśleć o starości. Czy nam się to podoba, czy nie, każdego z nas to czeka. Cytując opis wydawcy: „Przerażająca, tajemnicza, nudna… Jaka jest starość? Czy można się do niej przygotować? Czy w starości jest miejsce na marzenia? Co zabiera, a co daje? Według mnie starość można porównać do encyklopedii pełnej haseł o życiu, mądrości zdobytej na przestrzeni lat oraz lekcji, które warto pamiętać i za którymi warto podążać.

Muszę przyznać, że ta część bardziej przypadła mi do gustu. Poznajemy wspomnienia osób, które przeżyły wojnę, innych, które były samotne mimo posiadania rodziny, oraz tych, które były spełnione jako część swojej rodziny. Można czytać niechronologicznie, ponieważ to nie jest ciąg jednej historii, lecz zbiór opowieści różnych osób, które przez swoje dzieciństwo, dorosłość i starość opowiadają słodko-gorzką historię swojego życia.

Jeśli macie już nastoletnie pociechy, ta seria będzie dla nich idealna. Kto powiedział, że młodym nie można opowiadać o starości i dorosłości? Uważam, że warto uświadamiać młodzież, co czeka każdego z nas, w tym także ich samych. To cudowna, piękna, mądra książka, którą można opisać wieloma wspaniałymi określeniami. Ciekawi mnie, czy powstanie kolejna część, a jeśli tak, to o czym będzie opowiadać?

Książka to kolejna po "Młodości" i "Dorosłości" odsłona poszczególnych etapów życia. Każdą z nich można czytać oddzielnie w dowolnej kolejności. Skierowana jest dla osób w różnym wieku. Utkane z nitek życia opowieści skłaniają do refleksji. Czyta się ją szybko, jest bogata w grafiki, które "ocieplają" wizję starości. Forma krótkich opowieści umożliwia czytanie w wolnej chwili, między obowiązkami. Książka ma twardą oprawę, chroniącą przed zniszczeniem, strony są grubsze, z dobrej jakości papieru.

Autorka ukazuje różne rodzaje starości - wśród bliskich czy w domu opiekuńczym, z jednej strony radosna, z drugiej gorzka, poruszony zostaje też wątek samotności. Opowieści skłaniają do rozmyślań o własnej przyszłości. Nie jest to poradnik jak opiekować się seniorem, o sprzęcie rehabilitacyjnym czy dodatkach finansowych. W książce znajdziecie opowieści o ludziach, którzy mogą być tuż obok nas.

"Bycie starym nigdy nie daje gwarancji, że jest się mądrym (...).Szczerze mówiąc, często jest na odwrót. Można powiedzieć, że dorastamy zgodnie z zasadami i prawdą, ponieważ nie jesteśmy na tyle bystrzy, żeby zrozumieć, iż właściwie każdy dzień jest nam dany po to, żeby zdziwić się bardziej tym światem, częściej słuchać innych."

"Aż pewnego dnia, kiedy ogarnie cię taka ciemność, że pomyślisz: teraz już tylko siąść i płakać, być może właśnie wtedy dostrzeżesz smugę światła daleko przed sobą. I to, co teraz wydaje się końcem świata, okaże się najlepszą rzeczą, jaka ci się w życiu przytrafiła."

W końcowej części zostały umieszczone godne uwagi rady od starych dla młodych oraz rady od starych dla innych starych. "Starość. O tym, co najważniejsze" to książka, która przeprowadzi nas przez różne nastroje osób starszych oraz poszerzy nasze spojrzenie na własną przyszłość, o którą powinniśmy zadbać już dziś.

Książka to kolejna po "Młodości" i "Dorosłości" odsłona poszczególnych etapów życia. Każdą z nich można czytać oddzielnie w dowolnej kolejności. Skierowana jest dla osób w różnym wieku. Utkane z nitek życia opowieści skłaniają do refleksji. Czyta się ją szybko, jest bogata w grafiki, które "ocieplają" wizję starości. Forma krótkich opowieści umożliwia czytanie w wolnej chwili, między obowiązkami. Książka ma twardą oprawę, chroniącą przed zniszczeniem, strony są grubsze, z dobrej jakości papieru.

Autorka ukazuje różne rodzaje starości - wśród bliskich czy w domu opiekuńczym, z jednej strony radosna, z drugiej gorzka, poruszony zostaje też wątek samotności. Opowieści skłaniają do rozmyślań o własnej przyszłości. Nie jest to poradnik jak opiekować się seniorem, o sprzęcie rehabilitacyjnym czy dodatkach finansowych. W książce znajdziecie opowieści o ludziach, którzy mogą być tuż obok nas.

"Bycie starym nigdy nie daje gwarancji, że jest się mądrym (...).Szczerze mówiąc, często jest na odwrót. Można powiedzieć, że dorastamy zgodnie z zasadami i prawdą, ponieważ nie jesteśmy na tyle bystrzy, żeby zrozumieć, iż właściwie każdy dzień jest nam dany po to, żeby zdziwić się bardziej tym światem, częściej słuchać innych."

"Aż pewnego dnia, kiedy ogarnie cię taka ciemność, że pomyślisz: teraz już tylko siąść i płakać, być może właśnie wtedy dostrzeżesz smugę światła daleko przed sobą. I to, co teraz wydaje się końcem świata, okaże się najlepszą rzeczą, jaka ci się w życiu przytrafiła."

W końcowej części zostały umieszczone godne uwagi rady od starych dla młodych oraz rady od starych dla innych starych. "Starość. O tym, co najważniejsze" to książka, która przeprowadzi nas przez różne nastroje osób starszych oraz poszerzy nasze spojrzenie na własną przyszłość, o którą powinniśmy zadbać już dziś.

Ostatni etap ludzkiej egzystencji – czy musi być smutny i monotonny, pozbawiona kolorów życia?

Książka Linn Skaber pokazuje, że nie. Jednak zacznę może od podtytułu, ponieważ bardzo mi się on podoba. „Starość. O tym co najważniejsze” – myślę, że jest to bardzo właściwy podtytuł, bo kto jak nie starsi ludzie znają się na życiu. Czytając książkę można z niej wyciągnąć wiele mądrości, ale nie takich górnolotnych, tylko zwykłych odnoszących się do życia codziennego. Poza tym starość jest tu pokazana w pełnej palecie barw. Jej blaski i cienie, a wszystko to napisane językiem typowym dla tej autorki – bezpośrednim, surowym i dosadnym. Miesza też formy – proza splata się z poezją.

Odniosłam wrażenie, że ta część jest najlepsza (biorąc pod uwagę „Młodosć” i „Dorosłość”).

Książka „Starość. O tym, co najważniejsze” autorstwa Linn Skaber to niezwykła i poruszająca opowieść o jednej z najbardziej nieuniknionych faz życia – starości. Skaber, w duecie z ilustratorką Lisą Aisato, stworzyła dzieło pełne emocji, refleksji i uniwersalnych prawd, które, choć dotyczą przede wszystkim starości, przemawiają do czytelników w każdym wieku.

Autorka nie podchodzi do starości w sposób jednowymiarowy. Wręcz przeciwnie – ukazuje ją jako czas pełen kontrastów: z jednej strony obfitujący w mądrość, doświadczenie i spokój, z drugiej wypełniony smutkiem, samotnością i lękiem przed przemijaniem.

Książka składa się z krótkich, niezależnych opowieści, które można czytać w dowolnej kolejności. To nie tylko literatura, ale swego rodzaju przewodnik po starości – emocjonalny i pełen empatii. Autorka oddaje głos osobom starszym, pozwalając im mówić o swoich marzeniach, tęsknotach, a także o tym, co starość im daje, a co zabiera.

„Starość. O tym, co najważniejsze” to także dzieło, które przyciąga uwagę dzięki pięknym, melancholijnym ilustracjom Lisy Aisato. Jej subtelne, a jednocześnie pełne emocji obrazy doskonale uzupełniają tekst, nadając mu dodatkową warstwę znaczeniową i emocjonalną.

Czy można przygotować się do starości? Na to pytanie książka nie daje jednoznacznej odpowiedzi, ale z pewnością skłania do refleksji i zadawania pytań o to, co jest w życiu naprawdę ważne.

Podsumowując, „Starość. O tym, co najważniejsze” to głęboka, wzruszająca i refleksyjna książka, która otwiera oczy na blaski i cienie starości. Jest to lektura, która nie tylko daje do myślenia, ale także przypomina, jak ważne jest pielęgnowanie międzyludzkich relacji i czerpanie z życia pełnymi garściami, niezależnie od wieku.

„Starość” to opowieść o schyłku życia, o tym, co było w nim ważne, co bezpowrotnie przeminęło ale też o tym, czego na tym etapie życia możemy się spodziewać. Książka jest refleksyjnym ujęciem definiującym przemijanie, marzenia, tęsknotę, miłość, przyjaźń i wszystkie te emocje, które rodzą się pod skórą każdego człowieka, bez względu na to, czy czas starości ma jeszcze daleko przed sobą, czy już kroczy jego ścieżkami. W końcu to powieść pozwalająca na pogodzenie się z tym, że to nieodłączny etap życia głęboko utożsamiany z doświadczeniem i umiejętnością trafnej oceny tego, co rzeczywiście jest w nim najważniejsze.

„Starość. O tym, co najważniejsze” to zbiór opowieści, które zwracają uwagę czytelnika na to, by na starość spojrzeć z szacunkiem ale i z ciekawością. By w tym naszym śpiesznym i zapracowanym życiu zaczerpnąć odrobiny życiowej mądrości od starszych… Linn Skåber i Lisa Aisato zabrały mnie w nieco specyficzną, choć piękną podróż. Tam, gdzie powoli zaczyna się zaduma, gdzie refleksja towarzyszy każdemu przeczytanemu rozdziałowi, gdzie nie ma już miejsca na rozmyślania o braku przynależności, na nieustanne domysły, czy na skomplikowane zachowania. Za to jest czas na konkluzje, na wytchnienie i na nostalgię.

Kolejny już raz zastanawiałam się podczas lektury, czy ilustracje, czy tekst zrobiły na mnie większe wrażenie? Tutaj wszystko się ze sobą przeplata, tworząc jedną całość od której decydowanie trudno oderwać swoje myśli i … oko.

„Starość” to opowieść o schyłku życia, o tym, co było w nim ważne, co bezpowrotnie przeminęło ale też o tym, czego na tym etapie życia możemy się spodziewać. Książka jest refleksyjnym ujęciem definiującym przemijanie, marzenia, tęsknotę, miłość, przyjaźń i wszystkie te emocje, które rodzą się pod skórą każdego człowieka, bez względu na to, czy czas starości ma jeszcze daleko przed sobą, czy już kroczy jego ścieżkami. W końcu to powieść pozwalająca na pogodzenie się z tym, że to nieodłączny etap życia głęboko utożsamiany z doświadczeniem i umiejętnością trafnej oceny tego, co rzeczywiście jest w nim najważniejsze.

„Starość. O tym, co najważniejsze” to zbiór opowieści, które zwracają uwagę czytelnika na to, by na starość spojrzeć z szacunkiem ale i z ciekawością. By w tym naszym śpiesznym i zapracowanym życiu zaczerpnąć odrobiny życiowej mądrości od starszych… Linn Skåber i Lisa Aisato zabrały mnie w nieco specyficzną, choć piękną podróż. Tam, gdzie powoli zaczyna się zaduma, gdzie refleksja towarzyszy każdemu przeczytanemu rozdziałowi, gdzie nie ma już miejsca na rozmyślania o braku przynależności, na nieustanne domysły, czy na skomplikowane zachowania. Za to jest czas na konkluzje, na wytchnienie i na nostalgię.

Kolejny już raz zastanawiałam się podczas lektury, czy ilustracje, czy tekst zrobiły na mnie większe wrażenie? Tutaj wszystko się ze sobą przeplata, tworząc jedną całość od której decydowanie trudno oderwać swoje myśli i … oko.