Bestseller

"Jego ból był źródłem mojej przyjemności [...] Swoją drogą, to ciekawe. Wiedzieć, że masz obok siebie narcyza i psychopatę, i nie spodziewać się, że to się dla ciebie źle skończy".

"Bestseller" naszym zdaniem zdecydowanie zasługuje na bestsellera - to była naprawdę świetna lektura!

Paulina Świst (i chwała Ci kobieto za to!) w dalszym ciągu potrafi napisać książkę w której stworzona pomiędzy bohaterami chemia zmiażdży każdą skalę w jakiej chciałoby się ją zmieścić, jednakże nie przyćmi głównego motywu w książce jakim jest sprawa kryminalna oraz zaginięcie pewnej pisarki

Nie zdradzając zbyt wiele, aby nie spoilerować, powiemy tylko, że czytelnik w tej książce nie tylko pozna zupełnie nowych bohaterów, ale również będzie miał do czynienia z całkowicie inną odsłoną przestępstw.

Wykreowany tu psychopata ma plan niemalże doskonały i niemalże nikt do samego końca z czytelnikiem na czele nie będzie w stanie się domyślić na 100% kto to tak naprawdę jest?

Jeżeli znacie styl pisania Pauliny to wiecie, że kobieta w słowach nie przebiera więc nie liczcie na książkę z serii "ą ę bułkę przez bibułkę" ani na to, że bohaterowie będą potulni jak baranki. Dostaniemy znakomite śledztwo, napięcie pomiędzy bohaterami, które będzie mogło "wywalić kory" krwawe, kreatywne morderstwa powiązane z horrorami oraz solidną garść ciętego języka, który w powieściach autorki jest niezbędny nie liczcie natomiast na erotykę bo tym razem (co naszym zdaniem wyszło tylko na plus) jej prawie nie ma, poza jedną drobną sceną. Tym razem książka będzie bardziej thrillero - kryminałem, który świetną fabułą sprawi, że książka przeczyta się praktycznie sama w niecałe 2-3 godziny!

Jak dla nas bomba! Polecamy <3 #musthave #mustread

Paulina Świst - jedna z najbardziej tajemniczych polskich pisarek. Chyba wszyscy o niej słyszeli, ale tak naprawdę prywatnie wiadomo o niej niewiele. Nie przeszkadza to jednak w popularności jej pióra, gdyż sprzedane książki można liczyć w setkach tysięcy.

Choć sama skusiłam się na zakup dobrych kilku egzemplarzy, czekały one od wielu miesięcy na przeczytanie. Tymczasem dotarły do mnie wieści o premierze "Debiutu" i uznałam to za znak. Najpierw musiałam jednak zacząć od Bestsellera co niniejszym uczyniłam. Szybko znalazłam audiobook i nawet nie wiem kiedy dotarłam do końca.

Całe szczęście, że audiobooków słucham na słuchawkach, bo bałabym się skrzywienia moich latorośli ilością wulgarnych tekstów i pikantnych fragmentów, które mogłyby dotrzeć do ich uszu. Początkowo czułam się mocno zmieszana stylem pióra autorki i sama nie wiedziałam, czy mnie to gorszy czy bawi. Z "Bestsellera" można by było zrobić podręczny słowniczek ciętych ripost i odzywek wgniatających przeciwnika w ziemię. Myślałam nawet o zacytowaniu kilku z nich, ale obawiam się, że nie przeszłyby cenzury.

Do tego lektorka, której głos ocieka sarkazmem i ironią, idealnie podkreśla szyderczy wydźwięk dialogów.

Po kilku rozdziałach całkowicie poddałam się temu charakterystycznemu stylowi, który nie każdemu będzie odpowiadał, ale ja się mocno w niego wkręciłam.

Pani Paulina Świst od samego początku potrafi, wydobyć określiłabym to bardzo różne emocje po dokładnym sprecyzowanym opisie treści książki. To zachęciło mnie, abym rozpoczęła poznawać jej twórczość, która brzmi zachęcająco.

Czytana przeze mnie książka pt.'' Bestseller'' należąca do gatunku literackiego kryminał jest mi bardzo bliska, gdyż na jej podstawie mogę określić czy autorka trafnie dobrała przebieg toczących się wydarzeń, czy wzbudza ona zainteresowanie, czy coś z niego wynika, czy można, w nim ogólnie się odnaleźć stwierdzając, od razu co wynika z przeczytanego tekstu, a co najważniejsze należy być uważnym przy analizowaniu krok po kroku wynikającego z niego przekazu, o ile on występuje.

Istotne było dla mnie, czy będę rozumiała, z jakich przyczyn następuje zniknięcie głównej bohaterki, czy ono było umyślne, a może wszystko zdarzyło się na pokaz, aby przekonać się o tym, jak wygląda premiera książki bez udziału autorki.

Z początku nie podobała mi się pani prokurator, była taka zimna, bezpośrednia, zero sympatyczności, lecz jest zapatrzona w siebie karierowiczka, a może jest taka, bo lubi sprawną dynamikę pracy i wykazywać jej efektywność.

Uwagę moją zwróciła praca policjantów Aleksandra Aresowicza, a szczególnie jego kolegi Marka Kuczery, gdyż współpraca z nim przebiegała sprawnie i dzięki temu można z łatwością wywnioskować, jakie są efekty działań sympatycznych policjantów.

Nie podobało mi się u autorki zastosowanie wulgaryzmów, były one zbędne.

Nie jest, to takie proste wskazać kto odpowiada za zniknięcie pisarki jednej z głównych bohaterek, o której tak naprawdę nic nie wiemy nic pod względem osobowości.

Uważam, że tocząca się całościowa akcja w czytanym przeze mnie kryminale nie do końca spełniała moje oczekiwania.

Na podstawie tekstów dialogowych mogę wywnioskować, jacy są z charakteru bohaterowie pracujący intensywnie nad sprawą zniknięcia pisarki i z jakich to powodów nie pojawiła się na premierze książki.

Ogólnie zabrakło mi większego zaufania w pracy zawodowej ze strony pani prokurator Niny Kermel z policjantami Aleksandrem Aresowiczem i Markiem Kuczerą. Wyczuwałam, że chwilami pani prokurator lubi być psychologiem.

Plusem tego kryminału jest siła przetrwania policjanta Aleksandra Aresowicza zmagania się ze słabościami, które nie zawsze są i były dla niego korzystne. Potrzebne do ich zwalczania są czas, zaufanie i przyjaciele, którzy nie zostawią go w najtrudniejszych dla niego momentach i ucieczką przed otaczającym go problem.

Kryminału tego nie czyta się szybko. Nie posiada on rozdziałów.

Czy skomplikowana sprawa zniknięcia pisarki się wyjaśni?, Który z bohaterów wykaże się czujnością, sprytem?, Czy pani prokurator ujawni swoją prawdziwą twarz, jaką ukrywa pod maską niedostępnej kobiety?,

Czy Aleksander potrafi być dobrym policjantem i ulegnie grze pani prokurator, czy jednak zwycięży u niego zdrowy rozsądek, czy przyjaźń z Markiem zwycięży ponad wszystko, czy zostanie, wystawiona na próbę o tym warto, przekonać czytając ten kryminał.

Po książki Pauliny Świst sięgam od jakiegoś czasu w ciemno, i jak wielu czytelników poznałam jej styl, ostry i wulgarny często język a zarazem z ogromną dawką humoru. Wiem, czego mogę się spodziewać po autorce i może dlatego nie razi mnie już jej styl, wręcz przeciwnie, lubię się zresetować przy takiej lekturze, dla mnie są takie "odmóżdżające".

Chociaż ostatnio zauważyłam jednak, że jej książki stają się coraz bardziej kryminałami niż romansami i to mi się nawet zaczyna podobać. Tym bardziej, że fabuła nic nie traci na ciętym języku Pani Pauliny, który daje każdej jej książce swoistą wyjątkowość, nie do podrobienia.

Zdziwiło mnie jednak, że tym razem akcja książki rozgrywa się w... Warszawie..., ale ja nie mam nic do stolicy.

"Po beznadziejnych dziesięciu latach, w czasie których napisałam czterdzieści beznadziejnych książek, nareszcie udało mi się skończyć mój BESTSELLER.

Książkę, która rozjebie świat."

Gdy jednak w dzień premiery autorka nie pojawia się na gali, wszyscy zastanawiają się nad tym, czy to tajemnicze zniknięcie nie jest przypadkiem celowym zabiegiem marketingowym, czy tez faktycznie coś stało się znanej pisarce. Irena Podsiadek (pseudonim literacki Esmeralda Jackson) jest autorką kilkudziesięciu lekkich erotyków, które jakoś się sprzedawały, ale nie były literaturą zbyt wysokich lotów. Gdy jednak autorka postanowiła napisać kryminał a może bardziej horror, okazał się on bestsellerem, miała więc szansę zaistnieć na szeroko pojętym rynku literackim. Dlaczego jednak nie stawiła się na premierze, która była ogłoszona i rozpowszechniona we wszelki możliwy sposób.

Przypadkiem okazuje się, że prokuratorka Nina Kermel miała (może wątpliwą) przyjemność bycia razem z pisarką na wieczorze panieńskim, mają wspólnych znajomych. To właśnie przyjaciółki Niny pracujące w wydawnictwie proszą ją o pomoc w odnalezieniu Ireny vel Esmeraldy.

Zmagający się z przeszłością Aleksander Aresowicz i Marek Kuczera zaczynają śledztwo. Początkowo trochę nieoficjalnie, ale gdy Ares wraca do służby, dochodzenie rusza z kopyta.

"Był moim najlepszym kumplem od kołyski, nasze matki były serdecznymi przyjaciółkami. Razem się wychowaliśmy, razem chodziliśmy do szkoły podstawowej i średniej, razem dostaliśmy się do Akademii Policji w Szczytnie, a potem razem... rozjebaliśmy sobie policyjną karierę."

Idąc tropami pisarki co rusz znajdują nie tylko jakieś ślady, lecz nawet brutalnie zmasakrowane ciała osób, które ściśle wiążą się z Ireną Podsiadek...

Kto z taką zaciekłością zabija w tak okrutny sposób osoby bliskie pisarce? Czy to ona za tym stoi? Jeżeli tak, to gdzie się ukrywa?

W tle intensywnych poszukiwań toczy się równie zażarta walka uczuciowa między Niną a Aresem. Jaki będzie jej rezultat?

Bohaterzy wykreowani jak zwykle świetnie. Z wielką przyjemnością czytało mi się książkę i mam nadzieję, że będzie dalszy ciąg.

Paulina Świst przyzwyczaiła swoich fanów do ostrego i ciętego języka, który może, co prawda niektórych odstraszać, ale trzeba po prostu wejść w ten rytm. Lub po prostu odłożyć...

Natomiast reszta będzie z pewnością zadowolona i się nie zawiedzie. Dodatkowy plusik za poruszenie tematów, które toczą się obecnie.

Książkę przeczytałam w ramach Akcji Recenzenckiej serwisu Lubimy Czytać.pl oraz Wydawnictwa MUZA.

W dniu skrupulatnie i z wielką pompą zaplanowanej premiery bez śladu ginie znana pisarka. Początkowo wszyscy mają to za efektowny chwyt marketingowy, ale gdy zaczynają umierać ludzie w sposób który jest powiązany z fabułą szumnie zapowiadanej książki, nikomu nie jest do śmiechu. Do rozwiązania zagadki staje prokurator Nina Kermel oraz policjant Aleksander Aresowicz. Tą dwójkę łączy nie tylko praca, wspólna przeszłość, ale także intrygująca chemia, co wywoła niemałe zamieszanie w ich relacjach. Jak to się wszystko skończy?

Tym razem akcja odbywa się w Warszawie. Aż byłam w szoku, że autorka porzuciła swój ukochany Śląsk. Nowa sprawa, nowa zagadka do rozwiązania i nowi bohaterzy, którzy mają niewyparzone języki. I właśnie dlatego najbardziej uwielbiam książki autorki, dla jej tekstów i ciętych dialogów. I dla silnych postaci kobiecych, które nie są przerysowane. Jak mam się do czegoś przyczepić to do samej fabuły. Mam wrażenie, że poprzednia seria zaczęła się na podobnym schemacie. Chociaż tutaj sprawa kryminalna była ciut lepiej dopracowana, bo jej nie rozgryzłam. No i znów autorka nie popłynęła z scenami erotycznymi. Zobaczymy jak ta historia się dalej potoczy, bo to zdecydowanie nie koniec. A wy jeśli nie znacie jeszcze książek autorki to polecam zmienić.

„Adrenalina krążyła w moich żyłach, miałam ochotę uśmiechać się, śpiewać, po prostu żyć... Czułam wszystko o wiele intensywniej. Adrenalinowy haj.

Moja największa słabość”

Jeśli wydawało Wam się, że ostatnia seria Pauliny Świst była dla Was zaskakująca, i inna od poprzednich, to nawet nie wyobrażacie sobie, co czeka Was w tej serii, której pierwszą książką jest właśnie „Bestseller”….

Tym razem mamy do czynienia z seksowną panią prokurator w spódnicy i gorącym komisarzem wprost po „śnieżnym” odwyku. Działają na siebie tak bardzo, że oprócz ich słownych przepychanek, nieszablonowych dialogów, które Świst tak rewelacyjnie tworzy, aż iskry, a nawet wióry lecą.

Sprawa, zaginionej w dzień premiery, autorki z początku wydaje się być dosyć oczywista, ale im dalej w las tym ciemniej, mroczniej, krwawiej i cholernie przerażająco.

Na prawdę chwilami miałam ciary i jak znam życie, to pisząc to sama autorka na pewno też. Jak zwykle świetnie poprowadzony główny wątek, w taki sposób, że prawie do ostatniej strony nie jest do odgadnięcia, kto stoi za TYM wszystkim. Oprócz tego wiele znaków zapytania, zagadkowych i niewyjaśnionych sytuacji, które aż się proszą o kolejny tom, a tą jedyną w swoim rodzaju niepowtarzalna chemia między bohaterami, o uwolnienie.

Wiem, że do książek autorki nie trzeba nikogo namawiać, ale oprócz jedynego w swoim rodzaju humoru, wyważonej pikanterii, ale też nutki perwersji, „Bestseller” lepiej czytać za dnia, przynajmniej niektóre momenty, i na prawdę wiem co mówię.

Reasumując, polecam, polecam, polecam i czekam na więcej, a na kontynuację dalszych losów Niny i Artura czekam jak na windę, mieszając na trzydziestym piętrze :-)))

Paulina - aż się boję tej premiery

„Podniecają mnie bystre kobiety. Szkoda, zwłaszcza że do związku wolę te niedociekliwe. One ze mną wytrzymują i... łykają moje kity jak pelikany... Na przykład takie, że nie mam pojęcia, dlaczego jakaś seksowna blondi dzwoni do mnie na Instagramie o pierwszej w nocy. Pewnie coś jej się przypadkiem kliknęło. Moja była żona w to uwierzyła. Nina w tej sytuacji popukałaby się w głowę i założyła, że przypadkiem to najwyraźniej klikałem te blondynę. I miałaby rację”.