Róża

Róża

„Opowieść o miłości, która nie powinna się wydarzyć, o sekretach, które mogą zrujnować życie, i o nadziei, że nawet to, co utracone, można odzyskać”.

Jakaż to była przepiękna i wzruszająca historia.

Współczesną historię Tadeusza i jego żony poznajemy m.in. z perspektywy Leny Lutomirskiej - młodej kucharki i przyjaciółki domu. Jak trafiła do Różanego Zakątka? W jaki sposób jest powiązana ze swym pracodawcą - Tadeuszem Olszańskim? Jaką skrywa tajemnicę?

Sierpień 2003 roku, Jakubowo

Umierająca pani Olszańska wyjawia swojemu mężowi Tadeuszowi długo skrywany sekret. To wywraca jego powojenne życie i uczucia do góry nogami. Wszystko, w co wierzył i ufał, okazuje się kłamstwem. Czy to, czego dopuściła się jego żona, jest w ogóle wybaczalne? Czy kiedyś mógł postąpić inaczej i być bardziej zdeterminowanym?

Tadeusz, dla którego róże były całym życiem i z pasją oddawał się ich uprawie, prowadził z żoną Różany Zakątek. Po jej śmierci i wyjawionym sekrecie nie ma do tego głowy. Z Niemiec przyjeżdża Martin Stein, który ma być managerem podupadającego biznesu. Młody mężczyzna twierdzi, że na jego rodzinie wisi swego rodzaju klątwa - każdy z jego rodziny musi się związać z się w kimś z Polski. Czy jego też będzie to dotyczyło? Z jakiej rodziny pochodzi i czy ma coś wspólnego z Tadeuszem Olszańskim?

Kwiecień 1943 r., Ojcewo

Młody Tadeusz podkochuje się w żonie brata Heńka - Józce. Jako najmłodszy i bez zobowiązań jedzie za brata do przymusowej pracy do Niemiec. Rozpoczyna pracę w Jakobsdorf na plantacji róż. Poznaje tam córkę właściciela - Almę Rose Maderbacher. Jej imię pochodzi od nazwy gatunku róży, która była ulubioną jej ojca. Z początku dziewczyna wzbudza w nim ogromną niechęć. Właściciel plantacji - uważany przez niektórych za niegroźnego wariata- uparcie twierdzi, że Tadek musi się jak najszybciej wszystkiego nauczyć, bo będzie świetnym ogrodnikiem i kiedyś będzie prowadził interes. Chłopak początkowo zdumiony coraz bardziej interesuje się kwiatami i ich uprawą. Między Almą Rosę a Tadeuszem rodzi się uczucie. Czy ich miłość przetrwa wojenną zawieruchę? Jaką tajemnicę ukrywała żona Tadeusza?

Co łączy Martina z Tadeuszem?

Zakończenie tej powieści jest tak wzruszające, że łzy same cisną się do oczu. Moim zdaniem to jedna z najlepszych książek tej Autorki.

Jak to w powieściach Anny Rybakiewicz mamy dwie linie czasowe, co uwielbiam i wg mnie powoduje, że od książki nie można się oderwać.

To przepiękna i fascynująca powieść nie tylko o miłości, ale również o krzywdzącym wpływie stereotypów, ciężkiej pracy, wpływie historii na losy człowieka.

Pokazuje, że dobrzy i źli ludzie są w każdej narodowości, że nie zależy to od tego, gdzie się urodzili. Jestem zachwycona tą powieścią i polecam z całego serca ♥

Macie swoją ulubioną książkę Anny Rybakiewicz?

Ja od dzisiaj całym sercem przepadłam w książce, o której napisałam kilka zdań. „Róża” to mój numer jeden wśród książek spod pióra Anny Rybakiewicz.

„Róża” to opowieść pełna bólu, tęsknoty, trudnych wyborów i miłości, która pojawiła się w najmniej odpowiednim czasie. Autorka po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać o uczuciach w sposób niezwykle prawdziwy i przejmujący.

Historia Tadeusza i Almy pokazuje, jak wojna odbiera ludziom normalność, bezpieczeństwo i przyszłość, ale jednocześnie nie jest w stanie całkowicie zgasić nadziei. Wśród strachu, uprzedzeń i codziennej walki o przetrwanie rodzi się uczucie, które nigdy nie powinno się wydarzyć…

Ogromnie poruszył mnie drugi plan tej historii. Tajemnice skrywane przez lata, niedopowiedziane słowa i pytania, które wracają mimo upływu czasu. To właśnie one sprawiają, że „Róża” nie jest tylko powieścią wojenną, czy romansem, ale przede wszystkim historią o pamięci, stracie i próbie odnalezienia prawdy o własnym życiu.

„Róża” to książka, którą czyta się ze ściśniętym gardłem. Taka podczas której nieustannie zadajesz sobie pytanie, dlaczego autorka tak bardzo pogmatwała tę historię i dlaczego postanowiła zafundować czytelnikowi aż tyle emocji. Uwierzcie mi, że ta opowieść łamie serce i jednocześnie tak bardzo angażuje czytelnika, że trudno odłożyć ją bez poznania zakończenia. Anna Rybakiewicz po raz kolejny stworzyła historię obok której nie możecie przejść obojętnie…