Nie ma głupich

Harlan Coben jest jednym z bardziej rozpoznawanych pisarzy, który od lat przychodzi do nas z ciekawymi intrygami i zagadkami kryminalnymi. Pamiętam jak jeszcze jako młoda mama zaczytywałam się w jego książkach pasjami, cieszę się więc że cały czas tworzy i to na tak dobrym poziomie.

Gdy Sami prowadząc zajęcia kryminalne widzi pewną kobietę ma wrażenie, że zobaczył ducha. Kobieta ta, to widmo jego przeszłości, a co najważniejsze od 20 lat Sami żyje w przeświadczeniu, że ją zamordował. Musicie przyznać, że po takim początku już robi się ciekawie. Gdy do gry wchodzi bardzo bogata rodzina, młoda kobieta, która zaginęła dano temu, a aby nadać jeszcze tempa to morderca który twierdzi że nim nie jest.

Cała książka jest napisana w taki sposób, że dostajemy kawałki układanki i razem z głównym bohaterem i jego grupą uczniów staramy się rozgryźć co się stało 20 lat temu. Im więcej dostajemy informacji w tym najróżniejsze zakamarki brnie nasze śledztwo.

Jak to zazwyczaj u tego autora bywa bohaterzy są wielowymiarowi, akcja jest równa i naprawdę cały czas coś się dzieje, a my dostajemy książkę od której trudno się oderwać.

Moja ocena 9/10

" [...] Zawsze możesz powiedzieć coś później, ale nie możesz cofnąć tego, co już powiedziałeś. [...]"

Czy mroczne sekrety powinny zostać w głębokim ukryciu? Co jest prawdą, a co idealną fikcją? Przekonacie się o tym, czytając najnowszą powieść Harlana Cobena pod tytułem "Nie ma głupich". 

Koszmary z przeszłości głównego bohatera, byłego detektywa policji Samiego Kierce’a powrócą i uderzą go w najmniej odpowiednim momencie. Ponownie wywrócą jego życie do góry nogami. Jeżeli nie znacie książki "Już mnie nie oszukasz", to się nie martwcie. Bardzo dobrze się tutaj odnajdziecie. Autor tak prowadzi swoją fabułę, że wszystko jest jak najbardziej zrozumiałe. 

Cieszę się, że Harlan Coben zdecydował się opowiedzieć nam dalszą historię życia byłego detektywa policji Kierce'a. Tutaj przeszłość w idealny sposób miesza się z teraźniejszością. Jedno "przypadkowe" spotkanie sprawi, że koszmar z przeszłości powróci na nowo. Stare rany zostaną ponownie otwarte i będą dosłownie paliły żywym ogniem. Dlaczego główny bohater został wydalony ze służby? Tego z oczywistych powodów wam nie powiem. Zachęcam was do poznania jego historii. Jest moim zdaniem wstrząsająca.

Komu Kierce powinien tak naprawdę ufać, a kogo się wystrzegać? Ta część przeciągnie go przez samo piekło. Będzie musiał stanąć oko w oko z zabójcą swojej byłej narzeczonej. Czy ten człowiek faktycznie powinien znaleźć się na wolności? Mocno kibicowałam tej sprawie. Były detektyw moim zdaniem zasłużył na poznanie prawdy. Kobiety, z którymi był związany, w tajemniczych okolicznościach traciły swoje życie. Czy jego obecna żona powinna obawiać się o własne życie?

Jeżeli cenicie sobie twórczość Harlana Cobena, to nie powinniście przegapić tego tytułu. Ten thriller przyprawił mnie o dreszcze i szybsze bicie serca. Nie mogłam oderwać się od czytania. Intrygi, które tutaj spotkałam, głęboko mną wstrząsnęły. Ciekawa jestem, czy wy dacie się wciągnąć w ich wir. 

Czy jesteście gotowi poznać dalsze losy Samiego Kierce'a?

Jak mówił Sherlock Holmes: „Tworzenie teorii przed zdobyciem danych to poważny błąd. W takich przypadkach traci się rozsądek i nagina fakty do teorii, zamiast dopasowywać teorię do faktów”.

A fakty są niepodważalne. Luka w pamięci, nóż w ręku, krew i martwa dziewczyna leżąca obok. Tak drastycznie kończy się młodzieńcza hiszpańska przygoda Samiego Kierca. Nie dziwi więc, że to traumatyczne zdarzenie i ucieczka z Costa del Sol zaważyły na całym jego dotychczasowym życiu. I wyobraźcie sobie, jaki przeżywa szok, gdy nagle po ponad dwudziestu latach widzi tę dziewczynę, starszą, ale z pewnością żywą, na prowadzonym przez siebie kursie dla detektywów amatorów. To, co brał za fakty, zaczyna sypać się jak domek z kart, a każdy kolejny krok ku wyjaśnieniu tej sprawy okazuje się równie niebezpieczny, jak spacer na linie.

Ależ to była wciągająca historia! Harlan Coben w „Nie ma głupich” dał z siebie wszystko, co najlepsze oferuje czytelnikom od lat! Narastające napięcie i poczucie zagrożenia, które przejmujemy od bohatera. Nagłe zwroty akcji, które nieraz budzą szok i niedowierzanie. No i to, co lubię najbardziej, czyli mroczne tajemnice powracające po latach, by przewrócić życie bohaterów do góry nogami.

Choć zazwyczaj jestem zwolenniczką narracji trzecioosobowej, to w tym przypadku oddanie głosu bohaterowi z tak fascynującą osobowością okazało się strzałem w dziesiątkę. Nie mogłam oderwać się od jego błyskotliwej opowieści i to naprawdę nie jest pusty frazes! Tym bardziej że wątek odnalezionej dziewczyny nie jest jedynym, który budzi emocje. Zwolnienie z więzienia mordercy narzeczonej głównego bohatera na podstawie celowych naruszeń proceduralnych, które były przyczyną wydalenia Samiego z policji, jest nie mniej intrygujące.

Poza tym autor opanował do perfekcji kuszenie czytelnika swoją historią, kończąc krótkie rozdziały w tak emocjonujących momentach, że nie sposób przerwać, choćby miało się walić i palić.

To druga po „Już mnie nie oszukasz” część z detektywem Samim Kiercem, ale każdą z nich możecie czytać jak niezależną historię. Jednak ci z Was, którzy czytali i pamiętają fabułę pierwszego tomu, zostaną przez autora nagrodzeni smaczkami w postaci punktów wspólnych dla obu powieści.

Wspomniany na początku Sherlock Holmes ostrzegał przed utratą rozsądku, a ja muszę Wam wyznać, że śledząc losy Samiego, całkowicie go straciłam! Emocje kompletnie wzięły górę nad chłodną logiką, a ja, zamiast odnotować fakty, po prostu gnałam przez kolejne strony, zżerana przez ciekawość i autentyczny niepokój o to, co wydarzy się za chwilę. Bo autor skonstruował tak nieoczywistą intrygę, że każda moja teoria ostatecznie poniosła porażkę w starciu z finałem. Ale wierzcie mi, że w tym przypadku i porażka może smakować fantastycznie.

Czytajcie, bo naprawdę rzadko trafia się okazja, by dać się tak po mistrzowsku oszukać!

„Nie ma głupich” to drugi tom serii z Detektywem Kierce. Jest to książka, która wciąga od pierwszych stron, a dynamiczne tempo akcji nie pozwala jej odłożyć nawet na chwilkę.

Samiego Kierce poznajemy jako młodego chłopaka, który na wyjeździe w Hiszpanii poznał Annę. Znajomość z tą dziewczyną zakończyła się dziwnie, ponieważ nasz bohater obudził się z nożem w ręku i cały we krwi.

22 lata później Kierce jest byłym policjantem. Jego obecne życie to kursy dla przyszłych detektywów i właśnie na jednym z nich widzi Annę. Kobieta mu ponownie ucieka, ale tym razem Kierce nie odpuści i dowie się, co się z nią działo przez te wszystkie lata.

Kierce to postać, która rozwiązuje dwie sprawy. Jedną z nich jest sprawa Anny, a druga to sprawa Tada Graysona, który został zwolniony z więzienia i twierdzi, że to nie on zabił narzeczoną Samiego. Jest tutaj jeszcze trzecia sprawa: jako detektyw śledzi Peytona Bootha. Kim jest mężczyzna i dlaczego go śledzi? Nie zdradzę.

Akcja książki jest bardzo dynamiczna. Kierce gna od jednej sprawy do drugiej. Jednak Coben zadbał, by ta dynamiczna akcja nie sprawiła, że czytelnik czuje się zagubiony. Wszystko tutaj dobrze ze sobą współgra i nie ma mowy o chaosie.

Narracja tutaj jest pierwszoosobowa. Całą historię opowiada główny bohater. Dzięki czemu można go lepiej poznać i spojrzeć na różne sprawy jego oczami.

„Nie ma głupich” to drugi tom serii z detektywem Kierce, ale można czytać go niezależnie od znajomości pierwszego tomu. Niemniej jednak polecam oba.

Harlan Coben w swoim dorobku ma różne książki: niektóre przede wszystkim stawiają na dynamizm akcji, inne na mocno poplątaną, usianą twistami intrygę kryminalną. Ale w “Nie ma głupich” wydaje się, że znalazł perfekcyjną równowagę pomiędzy wszystkimi elementami fabuły dając czytelnikowi dobrą, angażującą rozrywkę, przy której można się trochę pośmiać, ale i jest kilka chwil, by zastanowić się nad własnymi wartościami. Jest to drugi tom z detektywem Samim Kierce’em, jednak napisany tak, że znajomość tomu pierwszego przy jego lekturze nie jest konieczna. Cała opowieść pisana jest w narracji pierwszoosobowej oczami Kierce’a, a więc to ten bohater nadaje jej ton. Ton charakterystyczny dla Cobena, w którym ironiczny humor podszyty cwaniactwem jest tylko osłoną przed światem i własnymi emocjami, za którą skrywa się bohater. Ten humor jednak dobrze się sprawdza, nadaje powieści lekkiego wydźwięku, a równocześnie sprawia, że pewne przekoloryzowana nie przeszkadzają. Bo zarówno intryga, jak i kreacje postaci, przede wszystkich tych drugoplanowych, bazują na granicy realności - są na tyle realne, żeby czytelnika emocjonalnie zaangażować, ale na tyle oderwane od naszej szarej codzienności, by pozwolić na odpoczynek, zwyczajny, tak potrzebny relaks. Intryga prowadzona jest dwutorowo, a jednak obydwie sprawy powiązane są z Kierce’em prywatnie - obydwie też dotyczą jego przeszłości, w której sporo było sytuacji dramatycznych. I tak bohater zahacza tu o postawę stoicką - nieraz podkreśla, że choć wydarzyło się w jego życiu tyle zła, to bez tego nie byłby w tym miejscu, w którym znajduje się teraz. A choć znowu wplątuje się w niewesołe tematy, to jednak ma za sobą kochającą rodzinę, osoby, na których naprawdę mu zależy. Coben dobrze gra postaciami, dobrze steruje intrygą, dzięki czemu powieść jest równa i ciekawa - dobrze się przy niej bawiłam, a przecież właśnie o to przy tym tytule chodzi!