Kolaborantka

Sięgając po książki Autorki, można być pewnym dobrze spędzonego czasu. Choć ich tematyka jest z tych trudniejszych i bardziej wymagających, to żadna z powieści nie zostawi Was bez emocji. One są wręcz naszpikowane słowami i historią, która poruszy i skruszy nawet najbardziej zatwardziałe serce.

Tutaj też tych emocji nie brakuje. Autorka zapewnia nam piękne przeżycia, tworzy ze słów obrazy, które przenoszą nas w przeszłość... tę bolesną, poruszającą, do czasów, które jawią się jak największy koszmar, gdzie człowieczeństwo spychane było na boczny tor, a nienawiść i upokorzenie wytyczały ścieżki ludzkiego losu. Nie zabrakło jednak szczerej i prawdziwej miłości oraz nadziei, że ten los da się jeszcze odwrócić. Tylko czy ta nadzieja wystarczy, by przetrwać okrucieństwo wojny i poskładać życie na nowo?

Barbara Wysoczańska ma niezwykły dar przekazywania swoich historii w sposób, który skupia całą uwagę czytelnika. Trudno się od nich oderwać, a po zakończeniu trwa się w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Tym razem pozostawia nas w niedopowiedzeniu i niedowierzaniu, ze zbolalym sercem. Wzrusza, skłania do refleksji i szokuje.

Pomimo, że zamknęłam książkę kilka dni temu, nadal tkwię w niej całym sercem. Nie jestem wręcz w stanie pogodzić się z zakończeniem, które pozostawiło ogromny smutek i żal. Nie tak wyobrażałam sobie dalsze losy bohaterów, ale to tylko utwierdza mnie w przekonaniu o dobrym warsztacie literackim i pomysłowości Autorki. My bowiem zżywamy się z postaciami, towarzyszymy im w ich codzienności i dlatego tak trudno się z nimi rozstać. Jeśli więc jesteście ciekawi jak potoczyło się ich życie, sięgnijcie po książkę. I choć to niezły "grubasek", zapomnicie przy niej o całym świecie.

Ode mnie 9/10.

Stefania pochodzi z dobrego domu, pewnego dnia ucieka z domu by poznać swoją biologiczną matkę. Niestety to spotkanie nie przebiega pomyślnie, zostaje okradziona i nie ma nawet jak wrócić do domu. Z opresji ratuje ją przystojny dżentelmen o imieniu Adam. Postanawia ją nakarmić i dać dach nad głową na jedną noc, a następnie pożycza pieniądze na bilet by mogła spokojnie wrócić do domu. To przypadkowe spotkanie na długo zostanie w ich pamięci.

Po latach ich drogi znów się krzyżują, ona jest już Stellą von Ulfeldt- żoną austriackiego hrabiego i nazisty, on natomiast jest cenionym etnologiem. Tym razem ich spotkanie jest bardziej owocne, aczkolwiek los znów płata im figla i ponownie ich rozdziela.

Chwilę przed wybuchem wojny główna bohaterka wraca do Krakowa. Podczas okupacji przejmuje kawiarnię po zaprzyjaźnionych Żydach. Kobieta żyjąc w dobrych relacjach z Niemcami postanawia pomagać ludziom z getta. A na jej drodze znów pojawia się Adam.

Czy Stella uratuje wiele żydowskich istnień? Jaką cenę będzie musiała płacić za udzielanie pomocy? W jakim celu Adam znów stanie na drodze kobiety?

Nie będę ukrywać, że książki autorki uwielbiam i zawsze sięgam po nie bez zastanowienia. Wiem, że się nie zawiodę.

Ta historia przedstawia dwa światy, pierwszy z nich to ten przed wojną, gdzie główna bohaterka żyła w luksusie u boku męża hrabiego, aczkolwiek ich małżeństwo było z rozsądku, a nie z miłości, a może bardziej by uciec od okropnego ojca. A drugi świat to gdy Stella po śmierci męża wraca do Krakowa, tam mimo iż wygląda jak dama to nie boi się pracy i zatrudnia się w pewnej kawiarni. Kobieta udowodniła, że nie boi się pracy. Jedyne czego się bała to tego jaką cenę będzie musiała ponieść za pomaganie Żydom.

Autorka po raz kolejny pokazuje czytelnikom jak okrutne były czasy II Wojny Światowej. Mimo wrogości nazistów każdy chciał żyć normalnie, każdy miał marzenia, każdy chciał zaznać miłości, tej jedynej i wyjątkowej.

Barbara Wysoczańska nie oferuje prostych rozwiązań, bohaterowie równie dobrze mogliby się zaszyć w piwnicy i starać się to jakoś przeczekać. Jednak to zapewne nie zaciekawiło by czytelnika.

W tej powieści mamy wachlarz emocji które możemy przeżywać z głównymi postaciami. To ile Stella musiała znieść chcąc ratować osoby, na których jej zależy, nie mieści mi się w głowie.

Co do zakończenia nie będę ukrywać, że złamało mi serce. Aczkolwiek II Wojna Światowa wielu ludziom mimo ogromnej nadziei bez skrupułów tą nadzieję odebrała.

Książka jest dosyć obszerna, jednak jak się w nią wciągnęłam to nie mogłam się od niej oderwać. Czytałam w każdej wolnej chwili, bo byłam szalenie ciekawa dalszych losów Stelli.

Jeśli lubicie takie powieści z czasów wojennych, to wam gorąco polecam. Ja już nie mogę się doczekać kolejnych książek autorki.

"Kolaborantka" Barbary Wysoczańskiej to nie tylko powieść historyczna, ale głęboka eksploracja moralnych granic, miłości i przetrwania w czasach okupacji. Autorka znana z wyjątkowego pióra i umiejętności portretowania złożonych postaci, tworzy historię, która wżera się w czytelnika na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Stefania (Stella) to zagubiona panna z dobrego domu, która wskutek życiowych zawirowań staje się żoną austriackiego arystokraty i nazisty von Ulfeldta. Adam to idealistyczny etnolog, który ratuje ją z opresji w młodości, by po latach spotkać ją ponownie jako uznany naukowiec. Ich romans, zapoczątkowany przed wojną, staje się aktem buntu przeciwko nieludzkiej rzeczywistości okupowanego Krakowa. Gdy Stella przejmuje kawiarnię po żydowskiej rodzinie i podpisuje volkslistę, a Adam włącza się w ruch oporu, ich miłość zmienia się w pole minowe, gdzie każdy krok grozi śmiercią lub zdradą.

? Siłą powieści są moralne niuanse. Barbara Wysoczańska odrzuca czarno-białe schematy. Pokazuje, że kolaboracja nie zawsze oznacza zdradę, a bohaterstwo może przybierać ciche formy. Stella, oskarżana o współpracę z Niemcami, w rzeczywistości balansuje na krawędzi, by chronić bliskich i zachować resztki godności.Klimat i realizm powieści. Kraków okresu wojny ożywa na kartach powieści. Od dusznej atmosfery kawiarni "Biała Róża" po ulice patrolowane przez nazistów. Autorka nie epatuje brutalnością, ale sugestywnie oddaje codzienny terror, czyli łapanki, donosy, wszechobecny strach. Świetny rozwój postaci. Stefania/Stella to jedna z najbardziej złożonych bohaterek współczesnej literatury. Jej przemiana z bitej przez ojca dziewczyny w kobietę wykorzystującą swą pozycję do niebezpiecznych gier z okupantem jest poruszająca i psychologicznie wiarygodna.Miłość jako akt oporu. Romans Stelli i Adama to nie melodramat lecz próba zachowania człowieczeństwa. Ich spotkania w cieniu wojny są pełne milczących spojrzeń i gestów, gdzie każdy dotyk staje się deklaracją wolności. Tytułowa "kolaborantka" celowo prowokuje do refleksji. Czy mamy prawo osądzać wybory tych, którzy chcieli po prostu przeżyć? Ta powieść demaskuje łatwość osądów i każe zadać sobie pytanie. Co ja bym zrobiła na jej miejscu? Język powieści jest plastyczny i nasycony emocjami. Od tęsknoty po gorycz. Zwroty akcji trzymają w napięciu bez epatowania tanimi chwytami. Choć objętość powieści może przytłaczać, narracja płynie dynamicznie, a rozdziały kończą się niedopowiedzeniami, które zmuszają do dalszej lektury.

Dla kogo jest ta książka?

Dla miłośników historii z niuansem, którzy cenią wierność realiom, szukających głębokich portretów psychologicznych i moralnych dylematów. Przekonacie się, że literatura może wzruszać bez tanich chwytów.

"Kolaborantka" to powieść, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale za to zmusza do myślenia i czucia. Autorka udowadnia, że wojna nie dzieli ludzi na bohaterów i zdrajców. Pokazuje ich jako ofiary i wykonawców systemu, kochanków i zakładników honoru. Jeśli szukasz historii, która zostanie z Tobą jak blizna po zbyt mocnym uścisku sięgnij po tę książkę. Dla mnie to literacki majstersztyk, który zasłużenie zajmuje miejsce w kanonie współczesnej prozy historycznej.

Moja ocena: 10/10

Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

Piekło za fasadą perfekcji. Szokująca prawda o influencerce parentingowej, opowiedziana przez jej najstarszą córkę, Shari Franke.

"Dom mojej matki" to więcej niż autobiografia to akt odwagi i terapia poprzez słowo. Shari Franke, najstarsza córka Ruby Franke (influencerki parentingowej, której kanał "8 Passengers" śledziło 2,5 mln osób), odsłania przerażającą prawdę o życiu w rodzinie terroryzowanej przez matkę, ukrytej za fasadą idealnego życia na YouTube . Książka demaskuje mechanizm "sharentingu"wykorzystywania dziecięcego wizerunku dla zysku. Podczas gdy filmy pokazywały uśmiechniętą rodzinę mormońską, za kulisami dzieci doświadczały głodu, izolacji, publicznego upokarzania i przemocy psychicznej. Ruby Franke stosowała kary jak zakaz łazienki na dni czy odmawianie posiłków, tłumacząc to "dyscypliną" . Toksyczna kontrola i sekciarstwo. Gdy Ruby związała się z Jodi Hildebrandt ((terapeutką, która stała się "duchowym przewodnikiem"), przemoc eskaluje. Wprowadza zasady rodem z sekty. Dzieci muszą "zasłużyć" na miłość, a ich prywatne myśli są kontrolowane. Shari opisuje, jak matka radykalizowała się, odcinając rodzinę od przyjaciół i normalności . Bierność ojca to drugie oblicze zła. Kevin Franke, ojciec rodziny, przedstawiony jest jako "pantoflarz" wspierający decyzje żony nawet w obliczu skrajnego okrucieństwa. Jego milczenie to według Shari współudział w traumie . Odzyskiwanie głosu bez zemsty. Choć książka jest aktem oskarżenia, Shari unika taniej sensacji. Nie epatuje drastycznymi scenami z życia rodzeństwa, skupia się na własnych emocjach. Od dziecięcej tęsknoty za miłością, po bunt nastolatki i wreszcie decyzję o ucieczce i zgłoszeniu matki na policję w 2023 r. (co doprowadziło do skazania Ruby na więzienie). Narracja Shari jest wyciszona, ale druzgocąca. Uniwersalne ostrzeżenie, bo książka zmusza do refleksji nad granicami rodzicielskiej ekspozycji w sieci. Wiara jako narzędzie kontroli. Wątek mormońskiego wychowania pokazuje, jak religia została wypaczona do usprawiedliwiania przemocy. Shari nie odrzuca wiary, ale piętnuje jej instrumentalizację.

Brak nowych faktów dla śledzących sprawę. Jeśli znasz dokument "Demon w rodzinie: Sprawa Ruby Franke" to książka nie zaskoczy Ciebie faktografią. Jej siłą jest jednak perspektywa ofiary, np. opis, jak Shari ukrywała się w bibliotece, by oderwać myśli od głodu . Jak każda autobiografia, to jedna strona historii. Jednak analiza psychologiczna (m.in. mechanizmy wyparcia u ojca) nadaje jej głębi.

Dla kogo jest ta książka?

Tę książkę powinni przeczytać rodzice publikujący treści o dzieciach. To przestroga przed traktowaniem dzieci jako "materiału" na content. Ta książka pokazuje ofiarom toksycznych rodzin, że zerwanie z traumą jest możliwe. Książka demaskuje hipokryzję "idealnego życia" w social mediach.

"Dom mojej matki" to ważny głos w debacie o prawach dzieci w erze cyfrowej. Choć momentami wstrząsający (zalecana przerwa w czytaniu!), nie jest tanim reportażem. To studium przetrwania i empatii. Shari nawet dziś nie odmawia matce człowieczeństwa, ale nie pozwala, by ktokolwiek zapomniał o cenie, jaką zapłaciła jej rodzina za "lajki".

Moja ocena: 9/10

Czytajcie! Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

Jako czytelniczka, która zna prawie wszystkie książki Barbary Wysoczańskiej, mogę powiedzieć jedno – nigdy mnie nie zawiodła. Jej powieści są piękne, poruszające, przemyślane i przepełnione emocjami. „Kolaborantka” tylko potwierdza tę opinię – to kolejna książka, która trafiła prosto w serce.

Główna bohaterka zostaje postawiona w sytuacji, w której każda decyzja niesie ze sobą ryzyko osądzenia – przez innych i przez samą siebie. Czy zdrada zawsze musi oznaczać hańbę? A może lojalność ma różne oblicza? Autorka nie daje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez historię pełną napięcia, emocji i pytań, które pozostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

To, co wyróżnia twórczość Barbary Wysoczańskiej, to jej umiejętność malowania wojennej rzeczywistości nie w czerni i bieli, lecz w odcieniach szarości. U niej nie ma jednoznacznie dobrych ani złych bohaterów – są tylko ludzie, którzy w ekstremalnych warunkach próbują ocalić siebie i swoich bliskich. To literatura, która porusza, skłania do refleksji i zostawia ślad.

Nie mogę przestać zachwycać się darem, jaki posiada autorka do opowiadania o ludzkich losach w czasach, gdy człowieczeństwo poddawane było największym próbom. „Kolaborantka” to nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o dylematach moralnych, trudnych wyborach i cenie, jaką płaci się za przetrwanie, za szczęście i miłość.

Polecam ją nie tylko fanom powieści historycznych, ale wszystkim, którzy cenią literaturę z duszą, opowiadającą o człowieku w sposób prawdziwy, poruszający i autentyczny.

Do powieści Barbary Wysoczańskiej podchodzę z wielkimi oczekiwaniami. Autorka tworzy historie wyjątkowe, bogate w emocje oraz rozrywające serce przeżycia. Nie inaczej sytuacja wygląda w przypadku "Kolaborantki", która jest powieścią zmuszającą do głębokich refleksji nad istotą lojalności, determinacji oraz poświęcenia.

To historia niezwykle urodziwej osiemnastoletniej Stefani, która w 1930 roku w poszukiwaniu prawdy o swoim pochodzeniu udaje się do Krakowa. Zostaje jednak odprawiona z kwitkiem, okradziona, nie ma pieniędzy na bilet powrotny do domu. Na jednej z krakowskich ulic spotyka Adama, który udziela jej pomocy.

Ci młodzi ludzie nie są wówczas świadomi, że to całkiem przypadkowe spotkanie na zawsze odmieni ich życie. Wymieniają kilka listów, ona jest mu wdzięczna za pomoc, a on czuje, że ta kobieta jest inna niż wszystkie.

Gdy ponownie się spotykają, on jest agentem tajnych służb, a ona jest już uciekającą przed dawnym życiem Stellą. Ich ścieżki znów zostają przerwane, a do ponownego spotkania dochodzi w samym środku II wojny światowej.

"Kolaborantka" to powieść wyjątkowa, przesiąknięta realizmem wojennej rzeczywistości, utkana z wielowarstwowych, głębokich emocji. To historia opowiadająca o życiu w totalnym chaosie, o trudnych wyborach w obliczu wstrząsającego upadku humanitaryzmu.

Autorka stworzyła chwytającą za serce historię zdumiewającej, oszałamiającej miłości. Miłości zakazanej, ale słodkiej i namiętnej, która musiała się mierzyć z gorzką rzeczywistością wojennej zawieruchy, z rozłąką, trudnymi wyborami.

"Kolaborantka" to także powieść o dylematach moralnych, o sile kobiet, które z pozoru słabe i bezbronne, posiadały coś, dzięki czemu mogły i musiały walczyć. Kobiety piękne, ponętne, szalenie pociągające, których urok osobisty stanowił bezsprzecznie potężną broń w świecie opanowanym przez łaknących władzy mężczyzn.

Jest to historia przedstawiająca zacierające się granice pomiędzy moralnością, a jej brakiem, pomiędzy dobrem a złem. To napisana z wrażliwością opowieść o niewyobrażalnej tęsknocie, cierpieniu, lojalności, a także nadziei i godnej podziwu odwadze. Rozdzierająca serce, zdumiewająca, niesamowicie prawdziwa, po prostu wspaniała. Taka właśnie jest ta książka, nie sposób przejść obok niej obojętnie.

Jestem przekonana, iż każdy, kto podejmie się lektury "Kolaborantki" niejednokrotnie popadnie w zadumę, czy podejmie się głębokiej analizy ludzkich zachowań i wyborów oraz napędzających je motywów. To historia, która pozostaje w głowie na dłużej, ciężko się od niej oderwać i ciężko ją zapomnieć. Mocno polecam!

Kiedy myślę Barbara Wysoczańska, przychodzi mi na myśl kilka skojarzeń - niezwykła wiedza, kunszt, szczegóły dopracowane do perfekcji, a w rezultacie historie, od których nie sposób się oderwać. Wszystko to można znaleźć w książkach Autorki, w tym najnowszej, czyli "Kolaborantce". To kolejna powieść Autorki, która z pewnością zajmie szczególne miejsce w mojej pamięci.

Ona to panna z dobrego domu, on ambitny student. Przypadkowe spotkanie Stefanii i Adama zmienia ich życie już na zawsze. Kiedy kilka lat później ich ścieżki krzyżują się ponownie, każde z nich jest zupełnie innym człowiekiem. Nawiązują romans, jednak los znowu ich rozdziela. Po wielu latach spotykają się ponownie, tym razem w okupowanym Krakowie. Czy ich uczucie będzie w stanie przetrwać wojenną zawieruchę? Czy w świecie, w którym rządzi przemoc, zdrada i kłamstwo jest szansa na szczęście?

"Kolaborantka" to kolejna powieść Autorki, która mnie zauroczyła. Choć akcja książek Pani Barbary Wysoczańskiej ma miejsce w trudnym momencie naszej historii i poruszają one ciężkie tematy, to jednocześnie napisane są w taki sposób, że ja czytam je zawsze jak zahipnotyzowana. Najnowsza powieść Autorki wciągnęła mnie od pierwszych stron. Za każdym razem podkreślam dbałość o każdy najdrobniejszy szczegół i bardzo dokładny research. Jestem zawsze pod ogromnym wrażeniem wnikliwości i staranności Autorki, bo wszystko jest dopracowane niemal do perfekcji. Pani Barbara Wysoczańska ma niezwykły talent do tworzenia powieści z bogatym tłem historycznym, a równocześnie przepełnionych całą paletą emocji.

Autorka oddaje w nasze ręce powieść niezwykle emocjonalną, a jednocześnie autentyczną i skłaniającą do refleksji. Ukazuje nam do czego może doprowadzić fanatyzm, jak ogromną cenę, często tę najwyższą, trzeba zapłacić za walkę w obronie ojczyzny czy do czego zdolny jest człowiek, żeby przetrwać. To trudne tematy, na które nie zawsze znajdzie się odpowiedź, zwłaszcza jeśli samemu nie przeżyło się pewnych rzeczy, nie było się w takiej czy innej sytuacji. Jedno jest pewne, nawet w najbardziej okrutnych czasach, kiedy nic nie układa się tak jak powinno, kiedy powoli tracimy już nadzieję, to miłość jest tą siłą napędową, która dodaje sił do walki i to ona sprawia, że pojawia się choć odrobina nadziei na to, że będzie lepiej.

To właśnie miłość połączyła dwójkę głównych bohaterów tej powieści. To ona sprawiała, że mogli choć z najdrobniejszą cząstką optymizmu patrzeć w przyszłość. Autorka wykreowała niezwykłe postaci, silne, odważne i gotowe na wiele poświęceń. Przeżywałam wraz z nimi ich emocje, czułam ich strach, cierpienie, a także te ulotne momenty, kiedy byli naprawdę szczęśliwi.

Nie sposób nie wspomnieć także o bardzo realistycznym ukazaniu tamtego okresu. Autorka jak zawsze wiernie oddaje realia wojennych czasów, że niemal czuć jakby samemu było się uczestnikiem wszystkich wydarzeń.

"Kolaborantka" to powieść chwytająca za serce, poruszająca trudne tematy, przepełniona całą paletą emocji, która wzrusza i skłania do refleksji. Po raz kolejny jestem pod ogromnym wrażeniem historii stworzonej przez Autorkę. Choć nie jest to łatwa powieść, to jest w niej coś niezwykle ważnego - nadzieja. Nadzieja, że jeszcze kiedyś wszystko będzie dobrze. Nadzieja, że złe czasy będą tylko złym wspomnieniem. Nadzieja na lepsze jutro. Pani Barbara Wysoczańska po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią w kreowaniu powieści z historią w tle. "Kolaborantka" to kolejna powieść, która zajmie szczególne miejsce w moim sercu. Bardzo polecam!

Są autorki, których nazwisko jest gwarantem dobrej książki. Książki pełnej emocji, dopracowanej pod każdym względem. Taką autorką jest Barbara Wysoczańska. "Kolaborantka" to najnowsza jej opowieść.

I pierwsze co nasunęło mi się po lekturze to to, że nasze życie to nie tylko biel i czerń. Że między nimi jest całe morze szarości. Czasem nie da się jednoznacznie określić, że coś jest dobre a coś złe, bo teoretyczne złe działania, czasem mają w sonie drugie dno.

Poruszyła mnie ta historia, naprawdę czytałam ją z ogromnym napięciem i trudno było mi wypuścić ją z rąk. I mimo obszerności, przeczytałam ją w jeden dzień.

Autorka doskonale oddaje w niej historyczny klimat, z jednej strony fanatyzm ogarniętych nazizmem wyznawców Hitlera, z drugiej lęki i obawy Żydów i poświęcenie zwykłych ludzi. Czasem za poświęcenie dla dobra Ojczyzny, trzeba zapłacić wysoką cenę, niekiedy najwyższą. A to co widać na pierwszy rzut oka, jest mirażem, zbudowanym dla omamienia wrogów. A miłość potrafi być motorem napędowym...i tkwić w nas przez lata, nie pozwalając zapomnieć o kimś, kto był dla nas ważny.

To piękna, filmowa wręcz opowieść z wyrazistymi bohaterami i fabułą, która jest dopracowana do perfekcji. To lekcja patriotyzmu, którą powinien poznać każdy z nas. Bo łatwo mówić jestem patriotą, trudniej postępować tak, by być nim naprawdę. Wszak tyle wiemy o sobie, na ile nas sprawdzono. Zgadzacie się z tym?

Gorąco zachęcam, sięgnijcie po tę książkę. Autorka po raz kolejny pokazała, że potrafi pisać wyjątkowe historie.

„Kolaborantka” to opowieść o miłości, która rozkwita w najmniej odpowiednim momencie, o wewnętrznych rozdarciach i dramatycznych wyborach, jakie niesie wojna. Tło historyczne jest dopracowane, ale to emocje grają tu pierwsze skrzypce. Barbara Wysoczańska stworzyła poruszający portret kobiety, która wbrew wszystkiemu próbuje pozostać wierna sobie. Zakończenie złamało mi serce, ale wiem, że taka literatura właśnie zostaje z nami na długo. Nie da się jej zapomnieć.

Ta książka złamała mi serce w najpiękniejszy sposób. Stella i Adam... nie umiem o nich zapomnieć. Barbara Wysoczańska pokazała, że miłość w czasie wojny to nie tylko uczucie — to odwaga, bunt i samotność. Przeczytałam w dwa wieczory i ciągle o niej myślę. Zdecydowanie sięgnę po kolejne i poprzednie książki autorki. Z całego serca polecam!

„Kolaborantka” Barbary Wysoczańskiej to powieść, która łączy w sobie kunszt literacki z wyjątkową wrażliwością na historię i psychologię postaci.

Autorka osadza fabułę w realiach okupowanego Krakowa, wykorzystując znane tropy literackie (miłość w czasach wojny, motyw kolaboracji, rozdwojenie moralne), ale przetwarza je w sposób nowoczesny, unikając patosu i taniego dramatyzmu.

Ciekawym zabiegiem narracyjnym jest prowadzenie fabuły z dwóch punktów widzenia – Stelli i Adama – co pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć ambiwalencję ich wyborów oraz tragizm sytuacji.

Styl Wysoczańskiej jest niezwykle obrazowy – autorka nie tylko „pisze”, ale niemal „maluje” sceny, co czyni lekturę niemal zmysłowym doświadczeniem.

To książka, która nie daje prostych odpowiedzi. W zamian stawia pytania – o lojalność, o granice dobra i zła, o cenę przetrwania.

Lektura obowiązkowa nie tylko dla fanów prozy historycznej, ale też dla tych, którzy szukają w literaturze prawdziwych emocji i moralnej głębi.

Są książki, które czytamy. I są takie, które przeżywamy całym sobą. „Kolaborantka” Barbary Wysoczańskiej należy do tej drugiej kategorii.

Ta opowieść nie jest łatwa. Jest pełna moralnych szarości, bólu, trudnych wyborów i ogromnej samotności w świecie, który runął. Stella – kobieta rozdarta między rolami, lojalnościami, pragnieniami. Adam – mężczyzna z zasadami, których wojna wystawiła na ciężką próbę.

Zachwyciła mnie konstrukcja narracji – dwie perspektywy, dwa spojrzenia na ten sam świat.

Czytałam powoli, z szacunkiem. Bo każde słowo coś znaczy. To nie jest tylko historia miłości. To pytanie o człowieczeństwo.

Barbara Wysoczańska pisze z klasą, sercem i odwagą. Chapeau bas.

Ja przeczytałam prawie każdą książkę tej autorki i każdą z nich byłam i jestem zachwycona. „Kolaborantka” jest kolejną z nich i pomimo, że nie należy ona do cienkich książek to czytało mi się szybko i przyjemnie.

Od pierwszych stron polubiłam Stefanię zwaną Stellą i Adama. Ta dwójka poznała się 1930 roku. Ona miała 18 lat i pojechała do Krakowa by odnaleźć biologiczną matkę. On skończył studia i wybiera się za granicę by dalej się dokształcać. I chociaż ich losy splotły się na chwilę w tamtym roku, to przez całe życie nie potrafili o sobie zapomnieć.

Po latach znowu spotykają się. Ona jest już żoną o wiele starszego austriackiego arystokraty i nazisty, A on cenionym w całej Europie etnologiem. To spotkanie kończy się romansem. Jednak to nie jest ich ostatnie spotkanie. Losy ich znowu zetkną się, ale tym razem staną przed trudnym wyborem.

Chociaż akcja książki dzieje się tuż przed wybuchem wojny i w trakcie wojny, to nie ma tutaj brutalnych opisów jakich dopuścili się naziści. Jest tutaj za to wiele emocji związanych z samotnością i tęsknotą za człowiekiem, którego widziało się przez chwilę.

Akcja książki jest dość dynamiczna. Czasami nostalgiczna, gdy bohaterowie wspominają to co było. To jak świat zmieniał się. Znajdziemy tutaj również zapierające dech w piersiach zwroty akcji. Zakończenie natomiast z gatunku tych, co długo będzie się myślało o tym jaki los spotkał bohaterów książki.

Autorka posiada niezwykły talent zaczarowania słowem. Czytając jej powieści przenoszę się w czasie i czuje klimat dawnych lat. A emocje bohaterów udzielają się także mnie.

Jeśli lubicie tego typu książki, to bardzo polecam „Kolaborantkę” jak również poprzednie książki autorki.

Głęboko wierzę w to, że każdy z nas ma na tym świecie jakiś cel, swoje przeznaczenie. Jednym pisana jest wielka miłość, drugim zawrotna kariera, tytuły naukowe albo walka o kraj i honory. Jeszcze inni mają mniej „prestiżowe” zadanie do wypełniania; może wychowanie dzieci albo pomoc potrzebującym? To co zostało zapisane w księdze życia musi się spełnić. Tylko co, jeśli Twoim przeznaczeniem okaże się pomoc innym kosztem siebie? Jakie konsekwencje niesie za sobą to powołanie? Czy udźwigniesz jego brzemię?

Przypadkowe spotkanie Stefanii z Adamem sprawia, że już zawsze będą wspominać się z sentymentem. Porozumienie dusz, to chyba najtrafniejsze sformułowanie oddające to co ich połączyło. Choć trwało tylko jedną noc… Życiowe meandry, wojenna zawierucha i tragiczne w skutkach wybory sprawiają, że po latach znów się spotykają. Serca biją szybciej, a honor, rozkazy i oddanie ojczyźnie schodzą na dalszy plan. Tylko czy uda im się pokonać przeciwności losu..?

Bardzo podobał mi się okres, który Stella spędza w Krakowie. Czułam jej autentyczne oddanie sprawie, poświęcenie. Nie zmieniła się raptem w wielką bohaterkę strzelającą celnie nawet z zamkniętymi oczami. Była kobietą, człowiekiem, który jak mógł tak działał, pomagał. Miała swoje emocje, uczucia, wątpliwości. Pani Barbara Wysoczańska kolejny raz stworzyła silną kobiecą bohaterkę, która zostanie w pamięci czytelników na długo.

Lubisz książki z historią w tle, powieści obyczajowe z silnymi bohaterkami oraz książki, które poruszają emocje i dają do myślenia, jeśli tak! To obowiązkowo musicie poznać najnowszą książkę Barbary Wysoczańskiej „Kolaborantka”.

Główna bohaterka tej powieści jest Stefania, urodzona w dobrym domu, który otworzył jej drzwi do wielkiego świata, lecz poza tym odcisnął na niej ogromne piętno. Dziewczyną tuż po 18- nastych urodzinach wyruszyła do Krakowa szukać prawdy o swoich korzeniach, lecz ta podróż poza poznaniem Adama ambitnego studenta, przyniosła jej więcej szkody. Ojciec za karę chciał ją szybko wydać za mąż, dla swojego zysku. Lecz i ona postanawia zrobić mu na przekór, wychodzi za mąż za austriackiego leciwego hrabiego. Tam poniekąd wiedzie przewidywalne i spokojne życie, do czasu aż nie spotyka ponownie Adama. Od tego czasu nic już nie jest takie samo. Nazizm szerzy się w Europie, wybucha wojna i trzeba walczyć przede wszystkim o przeżycie.

Niesamowita, porywająca, wzruszająca i dająca do myślenia książka! Bo jestem pewna, że każdy kto przeczyta tą książkę podejmie się głębokiej analizy ludzkich postaw. Autorka pokazuje, jak wojna zmusza ludzi do podejmowania bardzo trudnych decyzji, które nie zawsze można ocenić jednoznacznie. Barbara Wysoczańska posługuje się bardzo lekkim, przystępnym, ale zarazem emocjonalnym językiem, który pozwala czytelnikowi głęboko wczuć się w losy bohaterów. Opisy są wciągające, a dialogi wiarygodne, co sprawia, że historia Stefani, znanej późnej jako Stelli i Adama są porywające od samego początku.

Kolejna doskonała książka autorki! Chociaż mam mały niedosyt, bo byłam pewna, że dowiem się kto…!? (Nic więcej Wam nie powiem)

„Ludziom ciągle się wydaje, że świat jest czarno-biały. Że coś jest albo dobre, albo złe i nie ma nic pośrodku. A ten środek istnieje i stanowi esencję wszystkiego”.

Ona – piękna panienka z dobrego domu, która osiągnąwszy pełnoletność zasmakowała cierpkiego smaku dorosłości. Odważnie wyruszyła na śmiałą wyprawę, która miała odmienić jej życie. Tymczasem rzeczywistość okazała się gorzka i brutalna..

On – przystojny, ambitny inteligent, etnolog, człowiek z poukładanym życiem prywatnym i zawodowym.

Stefania i Adam poznają się w 1930 r. w Krakowie. Czy to przypadek, czy przeznaczenie – tego jeszcze nie wiedzą. I choć ich spotkanie trwa dosłownie chwilę, pamięć o sobie pozostaje w ich sercach na zawsze..

Po kilku latach skryta z zakamarkach pamięci Adama kobieta ponownie staje na jego drodze. Teraz jest jednak dumną Stellą von Ulfeldt – żoną austriackiego arystokraty i nazisty..

Zmieniły się czasy, zmienili się też oni..

Czy łączące Stefanię i Adama uczucie w tak trudnej wojennej rzeczywistości jest w stanie przetrwać mimo wszystko, wznieść ich na wyżyny możliwości, rozpalić umysł do działania, skłonić do pojęcia właściwych decyzji..?

„Kolaborantka” kolejna niezwykła, chwytająca za serce powieść historyczna Barbary Wysoczańskiej ubrana w poruszające obrazy, zachwycająca słowem i stylem, dotykająca duszy i grająca na najczulszych strunach wrażliwości. Wojenna rzeczywistość wydaje się tu tak namacalna, trzeźwa, nieprzerysowana, że budzi niepokój i nakręca spiralę myśli. Przedstawiona na jej tle historia kobiety i mężczyzny nie jest ani czarna, ani biała, za to pena emocji – pochłania, wzrusza, nie pozwala o sobie zapomnieć na długo.. bo dzieje się w czasach, gdy działania ludzi determinują: wychowanie, rozkaz, strach i wola przetrwania.

Polecam.