Wędrowiec po światach ze słów

W drugim tomie dwutomowej edycji dzieł Petera Handkego prezentujemy cztery nowe dramaty, napisane już w nowym stuleciu, ponadto dwa eseje, w których Handke szkicuje swoją wizję austriackiego ruchu literackiego i zajmuje stanowisko wobec kierowanych przeciwko niemu oskarżeń o próby relatywizowania zbrodni reżimu serbskiego. Tom zamyka przekład mowy wygłoszonej w siedzibie Akademii Szwedzkiej. Peter Handke - austriacki pisarz, dramaturg i tłumacz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za 2019 rok. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych austriackich pisarzy.

Wszystkie dramaty Wiesława Myśliwskiego Co zrobić z rabusiem, który w czasie wojny kradnie kartofle z pola? Jak przekonać starego chłopa, by pozwolił ściąć drzewo, które od zawsze rosło przed jego domem? Czy zamiana ról między hrabią a klucznikiem jest w ogóle możliwa? Dlaczego nikt nie pojawia się na stypie mimo suto zastawionego stołu? Każda powieść Wiesława Myśliwskiego – niekwestionowanego Mistrza polskiej prozy - to wydarzenie. Jego dramaty tymczasem pozostają w cieniu. A są to teksty, które przenika charakterystyczna dla Myśliwskiego uniwersalna i głęboka mądrość. W tych opowieściach powracają ważne dla autora tematy: odpowiedzialności człowieka za zło, spotkania nowego świata ze starym, nieuchronności historii, kresu kultury chłopskiej i j...

Na świecie pracują miliardy ludzi. Fizycznie, umysłowo, po pięć, osiem, czasem nawet kilkanaście godzin na dobę. Robimy kariery albo tylko chodzimy do pracy, spełniamy się albo wypalamy. Ale jak to się stało, że z łowców-zbieraczy przekwalifikowaliśmy się na project managerów? Jan Lucassen, holenderski historyk, postanowił prześledzić ten proces. Efekt? Monumentalna, wielowarstwowa, przełomowa historia nie tylko pracy, lecz także człowieka jako istoty pracującej. Autor cofa się o tysiące lat i zagląda w najróżniejsze zakątki świata: od doliny Jordanu po Dolinę Krzemową. Obserwuje, jak praca umożliwiała postęp społeczeństw, a rozwijające się społeczności wymyślały innowacyjne zawody. Jego bohaterami są myśliwi, chłopi, kapłanki, niewolnicy, fa...

Książka jest próbą wprowadzenia w najważniejsze problemy filozoficzne, a choć są to zagadnienia często bardzo trudne, przedstawia ona w sposób możliwie przystępny różnorodne szkoły i kierunki myśli filozoficznej Indii, Chin, a także Tybetu i Japonii, pozwalając czytelnikowi na zorientowanie się w całym zakresie różnorodnych pytań, problemów i ich rozwiązań.Podmiot odpowiedzialny za bezpieczeństwo produktu: Uniwersytet Jagielloński - Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Gołębia 24, 31-007 Kraków (PL), adres e-mail: biuro@wuj.pl

Wielkie reformy, miliardy z Unii na zrównoważony rozwój, rekordy prędkości pociągów i liczby pasażerów, a tymczasem polskimi kolejami w III RP wciąż jeździ mniej ludzi niż w PRL-u, a najnowszy tabor ma problem z osiągnięciem czasu przejazdów sprzed wojny. Co się stało, że jest tak dobrze, skoro jest tak źle? Pierwszy reportaż o PKP, świetny do poczytania na stacji, kiedy czekamy na spóźniający się pociąg.Podmiot odpowiedzialny za bezpieczeństwo produktu: Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego, ul. Jasna 10 lok. 3, 00-013 Warszawa (PL), adres e-mail: redakcja@krytykapolityczna.pl

W jaki sposób szacunek, empatia i mądre wyznaczanie granic pomagają wychowywać uważne, samodzielne i szczęśliwe dzieci Sarah Ockwell-Smith obala wiele mitów, które nagromadziły się wokół kar i motywowania dzieci, i proponuje alternatywne, efektywne podejście, u którego podstaw leży szacunek do dziecka. Nie należy jednak mylić go z rozpieszczaniem czy ignorowaniem niepożądanych zachowań – w centrum jej metody leżą zrozumienie i realistyczne oczekiwania względem dzieci, a także właściwe reagowanie na złe zachowanie. Proponowana przez nią łagodna dyscyplina skupia się na nauczaniu i uczeniu się zamiast na karach i nagrodach. Stanowi złoty środek między bezstresowym wychowaniem a programowaniem dziecka idealnego. Znakiem rozpoznawczym Sarah Ockwell-Smith je...

Jednym z najpoważniejszych problemów dzisiejszej szkoły jest bez wątpienia przemoc wobec słabszych. Mierzą się z nią sami uczniowie, ich rodzice, a także nauczyciele, których rolą jest nie tylko przekazywanie wiedzy, ale również wychowywanie i kształtowanie odpowiednich postaw. Życie w szkolnej klasie to książka, która prezentuje odkrywczą, a co najważniejsze skuteczną metodę pracy z grupami dzieci i młodzieży, która gwarantuje szybkie i trwałe rezultaty na polu integracji, współdziałania i wzrostu empatii wobec wszystkich członków grupy. Mowa o Circle Time 3.0, która nie wymaga żadnych dodatkowych środków – wystarczy szkolna sala i nauczyciel prowadzący. Co za tym idzie, strategie stosowane w tej metodzie mogą być szybko wykorzystane za każdym raz...

Tom I (576 str.) Gombrowicz. Ja, geniusz to podróż pełna zagadek i znaków zapytania. Zaczyna się na długo przed 1904 rokiem i kończy śmiercią pisarza. To nie tylko podróż, w czasie której z nieopierzonego ziemiańskiego syna wyrośnie pewny swej indywidualności twórca, kreujący zupełnie nowy język filozof i w końcu zmęczony sławą człowiek, to również wędrówka przez kompleksy polskiej – i nie tylko – literatury, historii, tradycji i obyczajowości. Tom pierwszy wprowadza w zawiłości życia rodzinnego i ziemiańskiego na tle historii rodów Gombrowiczów i Kotkowskich. Mały Itek, „dziwak”, niemieszczący się w wielkopańskim comme il fault, przeobraża się w pisarza Witolda, który własne klęski i lęki przekuwa konsekwentnie w swój oręż. Wydanie P...

Jedno zdjęcie wystarczy, by wywołać burzę. Quique ma wszystko: kochającą żonę, dobrze prosperujący biznes, zaufane grono przyjaciół. Prowadzi życie idealne do chwili, kiedy w jego gabinecie pojawia się człowiek w żółtych butach i z drwiącym wyrazem twarzy wręcza mu grubą kopertę pełną zdjęć. Quique szybko przekona się, że to nie wybuchające wokół bomby powinny budzić jego lęk, lecz że największe zagrożenie może czaić się za drzwiami jego sypialni. W mroczny trójkąt media – seks – polityka uwikłany może zostać każdy i niewiele trzeba, by zniszczyć komuś życie. Mario Vargas Llosa, mistrz literackiej prowokacji, uwodzi czytelnika od pierwszej strony, odkrywa przed nim świat niebezpiecznych związków, morderstw, skandali i ujadających bulw...

Klasyka literatury polskiej i światowej w starannym wydaniu z przypisami i ilustracjami – to książka, którą warto mieć w swojej domowej biblioteczce i do której warto wracać.Podmiot odpowiedzialny za bezpieczeństwo produktu: Wydawnictwo SBM Sp. z o.o., Sułkowskiego 2/2, 01-602 Warszawa (PL), adres e-mail: sbm@wydawnictwo-sbm.pl

Program Poznajemy uczucia opiera się na terapii poznawczo-behawioralnej i w sposób skuteczny, uporządkowany i ciekawy pomaga osobom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w poznawczym opanowywaniu emocji. Każde dziecko, które bierze w nim udział, otrzymuje podręcznik przeznaczony do realizacji sześciu dwugodzinnych sesji, zawierający ćwiczenia oraz przydatne informacje. Program jest przeznaczony przede wszystkim do pracy w małych grupach (2–5 uczestników). Można go jednak z łatwością zaadaptować do pracy z jednym dzieckiem lub do potrzeb młodzieży i dorosłych. Niniejszy tom zawiera materiały do przeprowadzenia interwencji nastawionej na problemy z radzeniem sobie z uczuciem złości u dzieci z zespołem Aspergera, autyzmem wysokofunkcjonującym lub całościowym zaburze...

Opowieść o kraju, gdzie zagrożenie katastrofą stało się normą, a normalne życie jest podszyte widmem śmierci. I o ludziach, którzy próbują wrócić do życia po wielkim trzęsieniu ziemi, tsunami i wybuchu w elektrowni atomowej pięć lat temu. Niektórzy z nich nauczyli się nurkować i wciąż szukają szczątków bliskich na dnie morza. Inni, ignorując zagrożenie, usiłują żyć w napromieniowanym świecie, jakby nic się nie stało. Jeszcze inni rozmawiają z duchami. Albo zapisują się na warsztaty umierania. Boni pisze inną historię Japonii. Kraju, który pomimo Hiroszimy (kapitalna scena, w której autorka degustuje sake z ofiarami bomby atomowej) sam siebie przekonał, że energia nuklearna jest najbezpieczniejsza na świecie, a teraz stał się ofiarą własnej p...

„Próba o grzybiarzu Petera Handkego to nie tylko opowieść o grzybobraniu, ale przede wszystkim o głupcu, za którym autor chowa się, stosując najrozmaitsze chwyty autobiograficzne, i którego stworzył jako idealnego literackiego sparingpartnera. Z wiekiem Handke wydaje się coraz zabawniejszy, lubi sobie pożartować, na przykład gdy jego alter ego wyrzuca mu, że nigdy nie przestał czarować i szeptać lub gdy tworzy psalmodie” o listku figowym”. – Helmut Boettiger „Eseje Handkego są wyraziste, oryginalne i niebagatelne. Trzeba się poddać nurtowi pisma autora, by zaakceptować ich charakter czy odmienność od klasycznych przykładów tego gatunku. Obdarzony niezwykłą wyobraźnią pisarz prowadzi czytelnika krętymi drogami, zawsze biorąc sobie za cel odkrycie ind...

W drugim tomie dwutomowej edycji dzieł Petera Handkego prezentujemy cztery nowe dramaty, napisane już w nowym stuleciu, ponadto dwa eseje, w których Handke szkicuje swoją wizję austriackiego ruchu literackiego i zajmuje stanowisko wobec kierowanych przeciwko niemu oskarżeń o próby relatywizowania zbrodni reżimu serbskiego. Tom zamyka przekład mowy wygłoszonej w siedzibie Akademii Szwedzkiej. Peter Handke - austriacki pisarz, dramaturg i tłumacz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za 2019 rok. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych austriackich pisarzy.

Czy ta książka to kryminał? W pewnym sensie tak, jednak o ile dla Holmesa i Poirota zbrodnia stanowi zaledwie drobną rysę na tafli idealnego porządku, o tyle w przypadku byłego bramkarza Josefa Blocha morderstwo okazuje się jedną z niewielu oczywistości w zagmatwanym gąszczu znaków, gestów, poszlak i symboli. Stawką nie jest tu przywrócenie pierwotnego ładu, ale raczej narzucenie jakiejkolwiek struktury chaotycznej masie rzeczywistości, która wymyka się wszelkiemu ujęciu, przytłaczając swoją złożonością. W tym sensie można powiedzieć, że to kryminał radykalny albo kryminał à rebours. Choć opowiadanie Strach bramkarza przed jedenastką z 1970 roku należy do najbardziej znanych utworów Petera Handkego, dopiero teraz ukazuje się w polskim przekładzie. Pom...

To literatura mnie przejrzała, to przez nią czułem się przyłapany, to ona ukazywała mi stany rzeczy, których nie byłem świadomy albo byłem świadomy bezrefleksyjnie. Rzeczywistość literatury obudziła moją uwagę i mój krytycyzm wobec rzeczywistej rzeczywistości. Uświadomiła mnie co do mnie samego i co do tego, co działo się wokół mnie. Normatywna koncepcja literatury ma tymczasem piękne określenie dla tych, którzy wzbraniają się przed pisaniem opowieści, którzy szukają nowych sposobów przedstawiania świata i wypróbowują je na świecie, nazywając ich „mieszkańcami wieży z kości słoniowej”, „formalistami”, „estetami”. Otóż chętnie pozwolę określać siebie mianem mieszkańca wieży z kości słoniowej, ponieważ uważam, że szukam met...

„To dane z mojego własnego życia. Pisząc o nich udaję się w swego rodzaju podróż, nie wiem jednak dokąd mnie ona zaprowadzi. Lecz mimo to w nader jednostajny sposób kolekcjonuję elementy, z których składam się sam, oczywiście muszę wierzyć, że nie są to moje własne elementy, lecz sprawy ogólne, które fabrykuję w swoisty rodzaj narracji, opowieści, jakiej sam nigdy nie doświadczyłem, ale z pewnością przeżyłem wiele poszczególnych jej elementów.” – Peter Handke

„[Handke] zawsze poruszał się w obszarze języka poetyckiego, w tej — nad wyraz ironicznej — wieży z kości słoniowej. Utarty język polityki, język tzw. dyskursu był tu czymś, co atakował w swych tekstach literackich. Wybuchy złości, agresja, którą często okazuje jest w sposób nierozerwalny związana z jego twórczością poetycką — a więc z tęsknotą za strefami przejściowymi, za granicami, obszarami wciąż jeszcze nieodkrytymi, które są niedookreślone, posiadają poetycki wymiar niejednoznaczności.” – Helmut Böttiger „Historia Handkego rozpoczyna się rano i kończy tego samego dnia wieczorem, a właściwie późno w nocy. Wędrówka głównego bohatera, jego konfrontacja z naturą i cywilizacją ukazuje niemożliwe do przezwyciężenia, choć chyba...

W przekonaniu Handkego literatura powstaje w wyniku konkretnych doświadczeń. Pisarz traktuje swoją pracę jako proces, któremu musi się podporządkować. „Nawiązując do pisania, w końcu znów robi się poważnie i ja sam staję się poważny – może być, powinno być, musi być poważnie”, odnotowuje w swoim dzienniku w 2012 roku. Pisanie jest więc drogą, drogą prowadzącą do samopoznania, na której mogą się pojawić zupełnie nieoczekiwane spostrzeżenia. „Pisanie oznacza tyle co: dać się zaskoczyć samemu sobie”. – Malte Herwig