Franz. 44 sceny z życia Franciszka Smudy

Dla mnie, wychowanej w cieniu stadionowych emocji, ta książka stała się czymś więcej niż tylko sportową biografią. To opowieść o pasji, o przekraczaniu własnych ograniczeń i o tym, że sukces nie zawsze jest prostą drogą w górę. Jan Mazurek wykonał doskonałą pracę, i legendarnego niemal „Franza” przedstawił szalenie ciekawie, przede wszystkim jako człowieka niełatwego, ale zawsze autentycznego.

Franciszek Smuda postać niezwykle polaryzująca, ale tak to chyba bywa z postaciami barwnymi, bezkompromisowymi, a już zwłaszcza wtedy gdy do głosu dochodzi ego, upartość i impulsywność. Właśnie taka jest ta książka pełna anegdot i wspomnień, dzięki czemu pokazuje autentyczny obraz tytułowego bohatera.

Jak nietrudno się domyślić książka przedstawia 44 sceny z życia popularnego Franza, każda przedstawiona historia jest inna, przedstawia inny fragment z życia, kariery czy wspomnień. Za sprawą tego kolarzu historii udało się Mazurkowi uniknąć monotonni i znużenia.

Co dla mnie jest niezwykle cenne w tego typu książkach, to gdy autor nie wygładza na siłę obrazu bohatera i tak właśnie jest w tej biografii ukazującego oblicze Smudy, które dla wielu może być nieznane, bo często to typowa wiedza insiderska. Smudzie można wiele zarzucić i za wiele rzeczy krytykować, jednak zasługuje na szacunek, chociażby za to, że udało mu się zrobić karierę wbrew wszystkiemu, począwszy od wykształcenia przez wiele innych cech, a jednak to się udało, a Franz pozostał sobą.

Książka ma też nieco bardziej humorystyczne oblicze, ponieważ znajdziemy tez anegdoty, które pokazują nieco spontaniczne partyzanckie oblicze piłki nożnej przeszłości, gdy marketing był tylko dziwnie brzmiącym słowem. Są też momenty nieco bardziej refleksyjne i melancholijne, bo absolutnie nie ma ani jednej kariery bez porażek, bez upadków i momentów zwątpienia, bo utrzymanie się na szczycie jest znacznie trudniejsze niż wdrapanie się na niego.

Pomimo tego, że książka dotyczy Smudy, to ona niejako definiuje piłkę nożną lat 1980-2000 świata gdzie pasja wygrywała z biznesem, a emocje były znacznie autentyczniejsze niż te kreowane dziś przez specjalistów od PR. W książce próżno szukać patosu, bo obraz jest prawdziwy i wierny bohaterowi zupełnie tak samo jak on swojej wizji.