Dobra Samarytanka

Czasami sobie myślę, że może nie powinnam tak piać z zachwytu nad marrsowymi thrillerami, bo czy ktoś mi uwierzy, że autor może być aż tak kapitalny? Cóż, musicie, bo ja w jego twórczości wad nie widzę ;) W "Dobrej samarytance" po raz kolejny udowodnił, że doskonale wie, jak wejść czytelnikowi do głowy, rozsiąść się tam wygodnie i urządzić mroczną imprezkę.

Punkt wyjścia tej historii jest wręcz genialny w swojej prostocie: telefon zaufania. Czyli miejsce, które powinno kojarzyć się z pomocą, bezpieczeństwem i ratowaniem ludzi w kryzysie. Cóż, nie na zmianie Laury. Laura to kobieta inteligentna, opanowana i przy tym absolutnie przerażająca. Bo Laura nie odbiera telefonów po to, by kogokolwiek ratować. I to jest tak diaboliczny pomysł zarówno na fabułę, jak i na samą bohaterkę, że naprawdę: CZAPKI Z GŁÓW!

Dzięki postaci Laury, Marrs świetnie bawi się moralnością czytelnika. Bo choć od początku wiemy, że główna bohaterka robi rzeczy potworne, autor prowadzi historię w taki sposób, że chwilami łapiesz się na tym, że naprawdę chcesz poznać jej punkt widzenia i odkryć, co sprawiło, że jest TAKA.

Miłośników zwrotów akcji uspokajam - John Marrs w "Samarytance" potrafi rzucić plot twistem prosto w twarz! Dodajmy do tego ciągłe napięcie, rewelacyjny klimat i permanentne poczucie dyskomfortu - ta książka momentami jest wręcz absurdalnie niewygodna emocjonalnie.

Dla mnie była to jedna z najłatwiej przyznanych ocen 5/5. Historia mroczna, uzależniająca, pokręcona. Historia, która sprawa, że zaczynasz tracić wiarę w ludzkość. Chyba już jasne jest, że polecam. POLECAM BARDZO!