Spójrz na mnie

"Spójrz na mnie" to historia, w której przeplata się radość, złość, miłość i nienawiść. Emocje i uczucia, jakich doświadczają bohaterowie, są niezwykle silne i skrajne. Stale towarzyszą nam smutek, ból, łzy, a nawet leciutki uśmiech. Książka okazała się bardzo angażująca.

Czy byliście kiedykolwiek w takiej sytuacji, gdzie złość i negatywne emocje powodowały u Was totalne zaślepienie? Nie potrafiliście się porozumieć z ukochaną osobą? Tak zachowują się Jagoda i Adam. Ciężko zrozumieć ich wzajemną walkę, brak rozmowy i krzyki. A przecież tak po prawdzie to się kochają.

Zdecydowanie bardziej polubiłam Jagodę. Mimo iż sprawia wrażenie zagubionej, rozbitej, zniszczonej, a nawet naiwnej kobiety. Ale po tym, co ją spotkało, nie sposób jej nie współczuć i rozumieć zachowania. Tli się w niej jeszcze iskra nadziei na szczęście. Inna rzecz miała się, jeśli chodzi o Adama. Jego zazdrość i zranione męskie ego były nie na miejscu. Jak to często bywa, każde z nich ma swoje racje, ale i popełnione błędy na koncie. Za to jego brat... fajny facet, który robił, co mógł, by wspierać oboje. 

Agnieszka Czyżycka podejmuje wiele trudnych tematów. Jest to przemoc domowa, strach o swoje życie i przyszłość, zaburzenia odżywiania czy waga szczerej rozmowy. Znalazło się też miejsce na skrywane tajemnice, poświęcenie, egoizm, manipulacje i niespełnione marzenia.

Uażam, że można było nieco skrócić tę historię. Za dużo tu powtórzeń podobnych scen, przemyśleń itp. W zamian oczekiwałabym pogłebienia wątku wypadku Adama. Z kolei zakończenie książki mocno mnie zaskoczyło. Przyznam, iż nie tego się spodziewałam. Autorka pozostawia nas w zawieszeniu i niepewnością, szykując kontynuację losów bohaterów. 

"Spójrz na mnie" to pełna emocji i wzruszeń powieść o stracie, tęsknocie, miłości i burzy uczuć. To historia o trudnej sztuce wybaczania. To debiut, na który warto zwrócić uwagę.

Historia do bólu prawdziwa.

Nie jest to jakiś cukierkowy romans, tylko przedstawienie życia i jego złośliwości.

Książka napisana lekkim stylem, dzięki czemu czyta się błyskawicznie.

Przeczytałam ją na jeden raz, ponieważ musiałam znać zakończenie.

To nic, że rano ciężko było wstać do pracy. Naprawdę było warto!

Jak się okazało, nie do końca poznałam zakończenie, ale czekam niecierpliwie ja część drugą

Polecam!!!

Q: Lubicie sięgać po debiuty?

Ja bardzo lubię, ciekawią mnie nowi autorzy i ich histore.

Tym razem trafiłam na „Spójrz na mnie” Agnieszki Czyżyckiej. Piękna, rzucająca się w oczy okładka od razu przykuła moją uwagę.

Jednak jest tu mały haczyk. Okładka może sugerować cukierkową historię miłosną, lecz zapewniam was, że takiej nie otrzymacie.

Historia dwójki młodych ludzi, Jagody i Adama jest przepełniona bólem, żalem i cierpieniem. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, dzięki czemu mamy wrażenie, że te postacie naprawdę istnieją. Ba! Że wręcz je znamy.

Czasami niektóre decyzje bądź zachowanie podejmowane przez naszych bohaterów mogą wydawać się dziecinne, bądź irracjonalne, lecz nikt z nas, tak naprawdę nie wie, jak sam by się zachował w takiej sytuacji.

Książka jest napisana lekkim i prostym językiem, dzięki czemu czyta się ją naprawdę szybko.

Jagoda, chcąc chronić swojego ukochanego, ucieka bez słowa pożegnania, zostawia swoją największą miłość, jedyne swoje szczęście. Po 7 trudnych latach wraca do Krakowa z nadzieją, że jej druga połowa ją zrozumie, bądź chociaż wysłucha, jaki miała powód, by postąpić tak, a nie inaczej. Lecz czy tak łatwo wybaczyć odejście, zwłaszcza że Adam w tym samym momencie walczył o życie? W jednej chwili stracił marzenia oraz swoją największą miłość.

Ta książka jest przepełniona emocjami. Nie jedna osoba uroni podczas lektury kilka łez, dlatego dobrze jest zaopatrzyć się od razu w chusteczki. ??

Naprawdę polecam!??

"Spójrz na mnie" to debiutancka książka autorki, a że ja po debiuty uwielbiam sięgać, to gdy tylko zobaczyłam tę pozycję w dodatku z tak cudną okładką, nie było opcji, bym jej nie przeczytała. Jednak niech ta piękna szata graficzna Was nie zmyli. Historia Jagody i Adama opisana na kartkach tego tytułu jest bardzo emocjonalna i rozdzierająca serce, wręcz można pokusić się o stwierdzenie traumatyczna. Z każdej strony wylewa się cierpienie, ogromny żal, ale i iskra nadziei. To, z jakimi wydarzeniami toczącymi się za zamkniętymi drzwiami musiała mierzyć się główna bohaterka, łamie czytelnikowi serce, ale pozostawia również podziw w jej sile i wytrwałości. Na początku było kilka momentów, w których Adam mnie trochę irytował. Miałam wrażenie, że myślał jedno, a robił drugie, jednak za każdym razem starałam się postawić w jego sytuacji. Został poturbowany przez życie niejednokrotnie. Najpierw ucieczka Jagody, później wypadek, a na sam koniec śmierć ojca. W dodatku przez tyle czasu tkwił w nieszczęśliwym związku, przez co tym bardziej nie było mu łatwo, a niespodziewany powrót byłej narzeczonej już kompletnie namieszał mu w głowie. Nie jest to słodka i lekka lektura. Wywołuje ona rollercoaster emocji i ukazuje prawdziwe życie, świat, w którym ludzie potrafią założyć maskę i zmylić dosłownie wszystkich wokół. Porusza także trudny temat, jakim jest przemoc domowa. Gratuluję autorce przyjemnego pióra i świetnego debiutu, który zostanie ze mną na długo. Mam nadzieję doczekać się dalszych losów Jagody i Adama. Czytajcie! Polecam!

Książka "Spójrz na mnie" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już pewnie wiecie bardzo lubię poznawać nowych pisarzy, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Do sięgnięcia po historię Jagody i Adama w głównej mierze zachęcił mnie interesujący opis sugerujący bardzo emocjonalną opowieść oraz ładna, graficzna okładka. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Ja dosłownie od pierwszych słów zostałam wciągnięta do świata bohaterów i z dużym przejęciem oraz zaangażowaniem śledziłam ich losy. Książki nie odłożyłam póki nie przeczytałam ostatniego zdania! W książce znajdziemy motyw spotkania po latach oraz drugiej szansy. Fabuła została w interesujący oraz bardzo życiowy sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i dobrze poprowadzona. Bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi zostali bardzo autentycznie wykreowani. Myślę, że z powodzeniem moglibyśmy się z nimi utożsamić w wielu przypadkach, podzielając podobne troski i dylematy, a także spotkać ich w rzeczywistości. W książce znajdujemy tak naprawdę dwie przestrzenie czasowe: przeszłość i teraźniejszość, co daje dużo lepszy wzgląd w całą znajomość bohaterów, a także wydarzenia, które odcisnęły piętno na ich relacji oraz życiu. Na kartach powieści mogłam poznać bliżej Jagodę, Adama oraz ich bliskich, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Warto wspomnieć, że postaci drugoplanowe odgrywają tutaj naprawdę istotną rolę. Jagoda tak naprawdę od pierwszych chwil zaskarbiła sobie moją sympatię, to niewyobrażalne z czym ta młoda kobieta musiała się mierzyć, wiele osób na jej miejscu by się poddało, naprawdę , jednak ona wykazała się ogromną wolą walki. Ciężko mi nawet oceniać jej wybory, uważam, że zrobiła po prostu to co w tamtym czasie uważała za słuszne. Bardzo jej współczułam, a opisy niektórych sytuacji i wydarzeń sprzed siedmiu lat wywoływały we mnie lawinę skrajnych emocji. Łzy lały się strumieniami. Wielokrotnie miałam ochotę "wejść" do tej książki żeby przytulić, zatroszczyć się o Jagodę i zapewnić ją, że już teraz wszystko będzie dobrze. Naprawdę mocno trzymałam kciuki za tą kobietę, bo jak nikt inny zasługiwała na szczęście, stabilizację i miłość. Adam natomiast początkowo działał mi trochę na nerwy swoim zachowaniem, jednak kiedy bardziej zagłębiłam się w jego historię zaczęłam rozumieć dlatego mężczyzna zachowuje się tak, a nie inaczej. Relacja między bohaterami należy do tych skomplikowanych, przez większość czasu Adam obwinia Jagodę o to, że wyjechała, tak naprawdę nie pozwalając jej dojść do głosu. Początkowo mężczyzna okazuje Jagodzie wyraźną niechęć, wręcz nienawiść, jednak z każdą kolejną czytaną stroną mury, które wokół siebie wzniósł powoli się burzą. Wszystko to co tutaj przeczytałam wywołało we mnie naprawdę wiele emocji, bo tak naprawdę nie wiedziałam co przyniosą kolejne strony i jak mocno pogruchotają jeszcze moje serce. Agnieszka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas: przemoc domowa: fizyczna i psychiczna, żałoba, utracone marzenia, zawiedzione zaufanie. Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje do czego może doprowadzić brak szczerej rozmowy, zatajenie prawdy oraz manipulacje. Zaczynając czytać tą książkę byłam święcie przekonana, że jest to powieść jednotomowa, więc byłam w ogromnym szoku kiedy przeczytałam ostatnie zdania tej książki. "Spójrz na mnie" to emocjonująca, poruszająca, pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd opowieść o dwójce poranionych dusz, które pragną zaznać ukojenia. Mam nadzieję że jak najszybciej będzie mi dane poznać dalsze losy Jagody i Adama, bo to co zrobiła Agnieszka na koniec jest wręcz niedopuszczalne. Cudownie spędziłam czas z tą książką! Polecam!

Przysiadłam do tej recenzji i nie wiem co mam napisać. Jeśli liczycie na pozytywną, szczęśliwą historię, to nie jest to książka, której oczekujecie.

"Spójrz na mnie" rozdziera serce. To niesamowicie smutna historia o dwójce ludzi, którym mimo wielkiej, ponadczasowej miłości nie jest dane być zo sobą. Nie to miejsce, nie ten czas, mam chotę rzec: nie to życie.

Do jej zrecenzowania skusiła mnie ta śliczna, graficzna okładka. Dobrze, że podeszłam do niej z luźną głową, bo licząc na zabawne dialogi mogłabym jej nie przeczytać, odłożyć w trakcie. Historia Jagody i Adama jest niesamowicie emocjonalna, na próżno szukać w niej sprawiedliwości, łatwych wyborów, prostych rozwiązań. Czytając kolejne strony zastanawiałam się, ile jeszcze bólu i cierpienia zaserwuje dwójce trzydziestolatków autorka? Ile człowiek może znieść? Poukładane życia tejże dwójki były pozorne. W głębi duszy żadne z nich nigdy nie zapomniało o swojej wielkiej miłości, a w momencie, gdy po latach mają możliwość naprawienia przeszłości los ma wobec nich inne plany.

Agnieszka stworzyła świat idealnie oddający ten rzeczywisty. Jak często słyszy się o tragediach w pozornie idealnych domach? Jak często pod płaszczem perfekcyjnej rodziny jak z obrazka kryje się dysfunkcja, przemoc, krzywda?

"Spójrz na mnie" mnie poruszyła, zasmuciła, obdarła z nadziei na szczęście dla Jagody i Adama. Ale może istnieje jakiś cień szansy na to, że po ich osobistej burzy wyjdzie słońce?

Chcę więcej, na już! To nie może się tak skończyć!

"Szloch stał się cichą muzyką. Akompaniował mu deszcz,który zaczął stukać o parapet. Mury, które budowali przez te wszystkie lata, zostały zburzone. Pozostała ruina."

Zobrazowana portretami dwóch zranionych dusz.

Naznaczona strachem, owiana brutalnością, nasączona tajemnicami.

Mówią, że strach ma wielkie oczy.

Być może coś w tym jest.

Ale strach też paraliżuje i zmusza do podjęcia takich, a nie innych decyzji.

Strach rządzi.

Strach panoszy się w umyśle, zakorzenia w sercu.

Strach osłabia.

Zawiązuje oczy.

Z czasem wygrywa.

Jagoda od wielu lat żyje się w strachu

Ojciec znęca się nad nią zarówno fizycznie, jak też psychicznie.

Dziewczyna nosi w sercu wiele zadr, a na ciele wiele ran i blizn.

Ukojenie swojego bólu znajduje w ramionach Adama.

Nie mówi mu jednak o swojej sytuacji. Całe cierpienie skrywa pod maską uśmiechu.

Kiedy chłopak się jej oświadcza, przyjmuje pierścionek.

Niedługo potem znika bez słowa pożegnania.

Do rodzinnego miasta powraca po siedmiu latach.

Kiedy przez przypadek spotyka Adama, z ust mężczyzny pada wiele przykrych słów. Nic dziwnego, w końcu kochał Jagodę całym sercem, a ona bez skrupułów to uczucie zdeptała.

Każde kolejne ich spotkanie, naznaczone jest ogromnym bólem i coraz większym rozczarowaniem. Oboje mają do siebie ogromny żal.

Chwilowe zrozumienie przynoszą tajemnice, które zaczynają ujrzewać światło dzienne. Z czasem niestety nawet one, zadają ból.

Czy jest jakieś wyjście z tej patowej sytuacji?

Czy Adam zaufa Jagodzie?

A może ich drogi się rozejdą?

"Spójrz na mnie" to piękna książka, której nie brakuje emocji. Ona jest nimi nasączona. Losy bohaterów śledzi się z zapartym tchem i łzami w oczach.

Oboje mają za sobą ciężkie chwile.

Oboje się zranieni i pogubieni we własnych uczuciach.

Mówi się, że czas leczy rany. Czu uleczy także ich złamane serca? Czy jest jeszcze dla nich nadzieja?

Książka zakończyła się w takim momencie, że ja chce kontynuację na już!

Czytaliście "Spójrz na mnie", a może macie ją w planach?

Powiem Wam jedno - dłużej się nie zastanawiajcie i czytajcie