„Maciej Malinowski” – książki

Walor popularyzacyjno-dydaktyczny osiąga Autor tak jak w poprzednich publikacjach zarówno przyciągającym a bardzo potocznie brzmiącym tytułem Ożeż ty!, polszczyzno, po którym dopiero następuje uściślenie Wątpliwości użytkowników języka, wyjaśnienia lingwistyczne, jak i tytułami poszczególnych rozdziałów książki, zawierającymi nie tylko ich główne tematy, ale też pouczenia-posłania do czytelników, np. Czy współcześnie wszystko musi być „eventem”? albo „Debatant”. Po co to słowo, skoro jest „dyskutant”? Podoba mi się to ujęcie, niespotykane w takiej postaci w pracach innych autorów (z niżej podpisanym włącznie!). Za bardzo trafny uznaję również zakres poruszonej w pracy problematyki. Obejmuje ona doprawdy bardzo istotne zjawiska leksykalno-gramatyczne współczesnej polszczyzny, ważne i nośne społecznie. Trawestując znane powiedzenie Katona rem verba sequentur („za rzeczą postępują słowa”), można stwierdzić, że Maciej Malinowski zaiste postępuje za współczesnym językiem polskim, nadąża za nim i nader precyzyjnie go diagnozuje, opisuje oraz – co najważniejsze – prognozuje, a bez tej umiejętności nie ma w pełni naukowej kultury języka jako samodzielnej dyscypliny lingwistycznej. […] Przygotowana do druku książka jest opracowaniem rzetelnym, ważnym i nośnym społecznie. Spełnia wszystkie wymagania stawiane pracom naukowym, choć sama w sobie jest ujęciem popularnym, przeznaczonym dla szerszego kręgu odbiorców. Z myślą o nich autor postarał się o język przystępny, atrakcyjny stylistycznie, nietrudny w lekturze.

W słownikach ortograficznych, zarówno tych dawnych, jak i współcześnie wydanych, występują rozbieżności co do zapisywania przysłówków śpieszno, spieszno z partykułą przeczącą nie. W jednych widuje się zapis łączny (nieśpieszno, niespieszno), w drugich rozdzielny (nie śpieszno, nie spieszno), a jeszcze w innych oboczny (nieśpieszno, niespieszno // nie śpieszno, nie spieszno). Różnice między stanowiskami leksykografów w tej sprawie biorą się z tego, że część z nich traktuje owe zaprzeczone przysłówki predykatywnie jako orzeczniki w dłuższych konstrukcjach komuś nie jest śpieszno, śpieszno, a część jako twory utworzone od zaprzeczonych przymiotników (nieśpieszny, niespieszny), co nakazuje odpowiednia reguła ortograficzna. Taka sytuacja powoduje sporą dezorientację użytkowników polszczyzny w kwestii zapisu owych wyrazów. W nowych wydaniach słowników ortograficznych i poprawnej polszczyzny należy koniecznie doprowadzić do jednomyślnego ustalenia lingwistów w tej sprawie, czyli zapisu przywołanych leksemów według jednego wzorca ortograficznego.