„Dariusz Piechota” – książki

„Książka Reaktywacje dziewiętnastowieczności pod redakcją Anny Dunin-Dudkowskiej, Dariusza Piechoty i Agnieszki Trześniewskiej-Nowak stanowi ciekawy i inspirujący wielogłos na temat […] powrotów twórców współczesnych do „prozy epoki pary i elektryczności”, czyli do dzieł zrodzonych w czasie, w którym doszło do niespotykanego dotąd w historii wzmożenia modernizacyjnych, politycznych i społeczno-obyczajowych przemian. [...] Monografia o „przerabianiu dziewiętnastowieczności” zachowuje przemyślany i przejrzysty układ kompozycyjny, ujmując tematykę reaktywacji w szerokich, zróżnicowanych aspektach i perspektywach badawczych. [...] Jest to praca wartościowa pod względem poznawczym, ważna dla zrozumienia – jak się okazuje – szerokiego zjawiska obejmującego swym zasięgiem różne dziedziny twórczej aktywności i sfer kulturowego oddziaływania”. – dr hab. prof. UŚ Ireneusz GielataPodmiot odpowiedzialny za bezpieczeństwo produktu: WydawnictUniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie, Ul. Radziszewskiego 11, 20-031 Lublin (PL), adres e-mail: wydawnictwo@umcs.eu

„Książka Dariusza Piechoty to zbiór ciekawych i rzetelnie napisanych szkiców, które mierzą się z odpowiedzią na pytanie o znaczenie spotkania pozytywistów? z odczarowaną przez dziewiętnastowieczne przyrodoznawstwo naturą. Tematyka książki nienowa, o czym świadczą liczne w niej odwołania do obszernej bibliografii, nowy jest język badawczy, oparty na koncepcjach ekokrytycznych, które pozwalają Autorowi wydobyć z tekstów twórców pozytywistycznych fragmenty rodzącego się nowego dyskursu humanistycznego, antycypującego współczesną refleksję i pisarstwo spod znaku green reading”.– prof. Ireneusz Gielata „Książka łączy perspektywy ekokrytyki i historii literatury. Pierwsza z nich każe autorowi stawiać pytania dotyczące statusu przyrody w tekstach literackich i widzenia universum natury, druga ? zastanawiać się nad filozoficznymi i artystycznymi konsekwencjami światopoglądowego fundamentu epoki. Celem książki, jak czytamy we wstępie, jest prześledzenie spotkania pisarzy z pokolenia pozytywistów ze światem natury. Spotkanie to zaś wydaje się interesujące i ważne nie tyle ze względu na frekwencję obrazów przyrody w ich pisarstwie, co, przede wszystkim, z uwagi na wyraźny gest zerwania z antropocentrycznym paradygmatem opisu rzeczywistości”.– prof. Ewa Paczoska