„Barucki Tadeusz” – książki

Książka w edycji anglojęzycznej, przeznaczona jest głównie dla Czytelnika zagranicznego, zainteresowanego polską twórczością architektoniczną. Urodzony w rodzinie polskiego zesłańca o francuskich korzeniach Stefan (Stephan) Du Chateau, mimo francuskiego nazwiska oraz uzyskania francuskiego obywatelstwa był silnie związany z Polską i czuł się Polakiem. Żartobliwie komentował to słowami, że nie po to urodził się na Syberii, aby być Francuzem. Du Chateau, znany jako architekt i konstruktor, zasłynął przede wszystkim jako twórca nowatorskich rurowych struktur przestrzennych (tzw. constructions tubulaires), stosowanych praktycznie biorąc na całym świecie także w Polsce. Książka przedstawiając kolejne opatentowane przez niego systemy konstrukcji, szczegółowo opisuje jego barwny życiorys studia na Politechnice Lwowskiej, udział w Kampanii Wrześniowej oraz późniejsze życie i praktykę zawodową we Francji. Nie bez znaczenia w tej biografii jest utworzenie dzięki jego staraniom Fundacji Kultury i Przyjaźni Polsko-Francuskiej im. Stefana i Krystyny Du Chateau w jego rodzinnym Hrubieszowie i przekazania jej w testamencie znacznej części swego dorobku twórczego i materialnego.

Rozszerzony i uzupełniony o dodatkowe, zebrane przez autora materiały, przekład monografii Macieja Nowickiego (1910-1950) na język angielski, wydany w 100-lecie urodzin architekta. Maciej (Matthew) Nowicki, absolwent Politechniki Warszawskiej, wyjechał z Polski w 1945 roku. Przed wojną, zasłynął jako jeden z czołowych rysowników modernizmu (staż u Le Corbusiera) i twórca projektowanych razem z żoną, Stanisławą Sandecką, znakomitych plakatów. Przed wyjazdem zrealizował w Polsce obiekty w Warszawie, Augustowie, Podkowie Leśnej i Laskach (obecnie zmienione lub nie zachowane), po 1945 roku większość swych projektów zrealizował w USA. Nowicki wszedł do historii architektury dwudziestego wieku jako twórca słynnej Dorton Arena (tzw. Paraboleum) w Raleigh, USA oraz niezrealizowanego projektu Chandigarh w Indiach. Zginął przedwcześnie w wieku 40 lat w katastrofie lotniczej na Pustyni Libijskiej. Publikacja bogato ilustrowana zdjęciami obiektów i plakatów oraz rysunkami architekta.

Książka w edycji polsko-angielskiej jest rozszerzonym wydaniem monografii Wacław Kłyszewski, Jerzy Mokrzyński, Eugeniusz Wierzbicki, opublikowanej przez Arkady w 1987 roku w serii Mała Encyklopedia Architektury. Tygrysy to kolejna książka Tadeusza Baruckiego, wydana nakładem oficyny Salix alba, prezentująca dorobek polskich architektów także w języku angielskim. Fakt jej wydania w zmienionych warunkach politycznych pozwolił na zupełnie nowe, szersze komentarze. Nowa jest też jakość poligraficzna, nadająca książce charakter półalbumowy, z licznymi poza fotografiami dokumentalnymi kolorowymi zdjęciami. Książka wydana została z okazji zorganizowanej przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS wystawy poświęconej twórczości architektów, znanych ze swej zespołowej pracy jako Tygrysy. Przydomek ten uzyskali oni w swym warszawskim środowisku z racji wygrywania kolejnych konkursów architektonicznych, w których pożerali swych konkurentów. Wśród najważniejszych budynków autorstwa zespołu znalazły się m.in. dawny gmach KCPZPR, a obecnie Centrum Bankowo-Finansowe Nowy Świat, Muzeum Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem, Filharmonia w Rzeszowie, Teatr Lalki w Białymstoku, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Skopje oraz polska ikona brutalizmu w architekturze, dworzec kolejowy w Katowicach. Ten ostatni został zburzony w 2010 roku pomimo protestów środowiska architektów i ku zdumieniu profesjonalnego świata. Niewiarygodne pisze autor książki w warunkach XXI wieku, konkurującego w jakości powstającej architektury, stało się rozebranie w roku 2013 dworca kolejowego w Katowicach, jednego z najlepszych przykładów współczesnej architektury polskiej.

Książka jest kolejną pozycją w polsko-angielskiej serii, przeznaczonej zarazem dla Czytelnika polskiego i zagranicznego. Prezentuje zawodowy biogram pary absolwentów Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej z interesującego bo pierwszego po wojnie rocznika studiów, mającego swe korzenie jeszcze w tymczasowej siedzibie w Lublinie. Ten ostatni aspekt nadal mało udokumentowany jest też przyczynkiem do historii Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1963 roku Aleksander i Maria Markiewiczowie wyjechali do USA, gdzie stworzyli i prowadzili własną pracownię architektoniczną. Ich rozrzucony po trzech kontynentach dorobek zawodowy z racji projektów irackich stał się w przeszłości przedmiotem zainteresowania renomowanego czasopisma LArchitecture dAujourdhui, a współcześnie uczelni w Zurychu i Rotterdamie, opisujących wkład państw socjalistycznych w okresie zimnej wojny w modernizację krajów tzw. Trzeciego Świata. Dokonania małżeństwa Markiewiczów na trudnym rynku amerykańskim są zaś niezwykle ciekawe dla tych, którzy interesują się dorobkiem polskiej emigracji.