Księga żywych sekretów

Powieść Madeleine Roux czekała na mojej półce już od dłuższego czasu, a ja dopiero teraz zabrałam się za jej lekturę. Nawet nie wiecie, jak bardzo tego żałuję - okładka przyciągała mój wzrok, a opis obiecywał wiele. Nie spodziewałam się jednak, jak dobra ostatecznie okaże się ta powieść. No, ale więcej na temat Księgi żywych sekretów przeczytacie poniżej.

Adelle i Connie szaleńczo kochają powieść o tytule Moira. Ich miłość jest na tyle ogromna, że kiedy w głowie jednej z nich rodzi się iście szalony plan, postanawiają pójść za ciosem. Za pomocą tajemniczego nieznajomego przenoszą się do świata ukochanej powieści, jednak... Nic tam nie jest do końca takie, jakie miało być. Rozpoczyna się prawdziwa walka o przetrwanie, a sytuację utrudnia nie tylko główna bohaterka całej historii – Moira, ale i dziwni ludzie, którzy zamierzają pozbyć się Adelle i Connie... Czy przyjaciółkom uda się odnaleźć drogę do domu i przetrwać w tym dziwnym świecie?

Może zabrzmię dziwnie, ale wychodzę z założenia, że w zasadzie nie ma przypadków, a wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. Dlatego też, kiedy wzięłam do ręki swój egzemplarz powieści i otworzyłam go na pierwszej stronie - poczułam, że tak właśnie miało być. No tak, brzmię niczym Natalia Coelho, ale przemilczmy ten fakt, dobrze? Do rzeczy - Księga żywych sekretów przyciągnęła mnie do siebie już pierwszymi zdaniami, a ja nawet nie miałam ochoty zostawiać jej na dłużej, niż było to konieczne.

Główne bohaterki bardzo przypadły mi do gustu, choć fantazja Adelle nie miała sobie równych. Uważam, że obie te postacie zasługują na uwagę i są niezwykle magnetyczne – po prostu było w nich coś takiego, co mnie przyciągało. Przyznaję jednak, że moim większym zainteresowaniem cieszyła się Adelle, która trafiła bezpośrednio do otoczenia Moiry, a to było... bardzo ciekawe spotkanie. Connie z kolei przytrafiło się poznanie pewnej grupy buntowników (o ile mogę tak ich nazwać), co także było ciekawe, jednakże nie są to już moje klimaty za bardzo.

Madeleine Roux ma świetne pióro, a prowadząc mnie przez XIX-wieczne miasto, zdobyła moje ogromne uznanie. Nie mam pojęcia co autorka, a następnie tłumacz zrobili, ale ich robota zasługuje na uznanie, a ja jestem po prostu oczarowana historią Adelle oraz Connie. Przyznaję, czuję smutek na myśl, że musiałam opuścić wykreowany przez autorkę świat, jednak pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne powieści Madeleine Roux będą równie dobre.

Jeśli poszukujecie powieści młodzieżowej z dość lekkim wątkiem fantastycznym oraz ciekawą fabułą (no bo w końcu - ONE PRZENOSZĄ SIĘ DO ŚWIATA ZE SWOJEJ ULUBIONEJ POWIEŚCI), to koniecznie zapoznajcie się z tym właśnie tytułem. Myślę, że się nie zawiedziecie.

Jest mi bardzo smutno, bo to kolejna z książek, na których się lekko zawiodłam. Pomysł na fabułę mnie zachwycił i pomyślałam sobie, no co by tu mogło pójść nie tak? No cóż mi z pewnymi rzeczami w tej historii nie było po drodze. Początkowo było mi zwyczajnie ciężko się w nią wkręcić i zacząć żyć tą historią.

Główne bohaterki tej książki nie urzekły mnie, ponieważ ich kreacja wydawała mi się być niedopracowana. Jakkolwiek to zabrzmi, to brakowało mi w nich jakiejś iskry. Koncepcja tej historii miała bardzo duży potencjał. Jednak jej ostateczna wersja nie ujęła mnie za serce.

Najlepszym momentem tej książki było zakończenie. I bynajmniej nie dlatego, że oznaczało to pożegnanie się z tą historią. Podobało mi się dlatego, że wreszcie zaczęło się tam dziać coś, co mnie wciągnęło. Ale to co zrobił epilog to... WOW. Tego potrzebowałam i właśnie on podniósł moje ostateczne zdanie o tej książce, podczas czytania której niestety najczęściej się nudziłam...

Choć ja nie poczułam chemii do tej książki, to nie znaczy, że inni jej nie poczują.

Zawsze bardzo ciekawą prepozycją wydawała mi się książka o książkach, dlatego ciepło przyjęłam powieść „Magia cierni” Margaret Rogerson, gdzie miały tajemnicze moce, czasami będąc bardzo niebezpiecznymi. Gdybym mogła przenieść się za sprawą książki do dowolnego miejsca z kochanych powieści, czy to nie byłoby fantastyczne? Sam fakt posiadania takich „wrót do dowolnego miejsca” z pewnością wiele bym pozwiedzała i często korzystała z takiego dobrodziejstwa. Z pewnością jedną z pierwszych podróży byłby Prythian z powieści Sarah J. Maas, czy Hogward J. K. Rowling, chętnie wyruszyłabym także do Rivendal z „Władcy pierścieni”. Gorzej byłoby, jeśli ulubionymi książkami byłyby nieco mroczniejsze pozycje, żyć w takich miejscach z pewnością nie byłoby łatwo. Przekonały się o tym pewne dziewczyny, a ja, jako czytelniczka wraz z nimi.

Bohaterkami „Księgi żywych sekretów” są dwie przyjaciółki Connie i Adelle, dziewczyny łączy ogromna sympatia do książek, ale nie byle jakich. Uwielbiają gotycki klimat, mają wśród nich jedną ulubioną nazywa się „Moira”, jest ich niemalże obsesją. Potrafią o niej rozmawiać godzinami, towarzyszy im niemalże, na co dzień, chciałyby być takie jak bohaterki, mieć takich adoratorów. „Moira” stała się dla nich obsesją, osobliwością, czymś, co je pochłaniało bez reszty. Przyjaciółki lubiły osobliwe rzeczy i znajdowały je w pewnym sklepie, prowadził go pan Straven. Od tego człowieka otrzymały egzemplarz książki, a także możliwość przeniknięcia do świata powieści. Nic, więc dziwnego, że dziewczyny traktowały tą propozycję sceptycznie, dopóki nie postanowiły spróbować. Wypowiedziane zaklęcie przeniosło je do świata książki, jednak nie wszystko poszło po ich myśli. Świat „Moiry” bardzo się różnił od ich wyobrażeń, zamiast wystawnych przyjęć i blasku był mrok. Co gorsza zostały rozdzielone, znajdują się w różnych momentach powieści. Muszą napisać ją od nowa, wydostać się z „Moiry” i przede wszystkim przeżyć. Czy bohaterkom uda się tego dokonać?

„Księga żywych sekretów” to książka, która wywarła na mnie ogromne wrażenie, pomimo tego, że to młodzieżówka to sama chętnie poznawałam świat „Moiry”. Sam pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał, Madeleine Roux potrafi prowadzić powieść w taki sposób, że ciągle coś się dzieje. Idealnie nakreśliła klimat „Moiry”, jest mrocznie, czuje się grozę, jakby wprost mówiła: uważaj, o co prosisz, bo będzie ci dane. Autorka używa bardzo prostego, plastycznego języka, dlatego też przez historię wprost się płynie. „Księga żywych sekretów” to także elementy romantyczne, które nie przesłaniają fabuły, są odpowiednio wyważone dla młodszych czytelników. Można pokusić się o stwierdzenie, że to powieść z pogranicza fantasy i science-fiction, jest dynamiczna, baśniowa i mroczna. Uważam, że „Księga żywych sekretów” zdecydowanie zasługuje na więcej uwagi, b jest przepełniona wieloma zaskakującymi i nietuzinkowymi motywami.

Długo o tym myślałam i chyba to by były Dwory Maas. Zwiedzić Velaris, poznać bohaterów, to by było naprawdę coś. "Księga żywych sekretów" Madeleine Roux opowiada właśnie o takiej sytuacji.

Adelle i Connie są najlepszymi przyjaciółkami. I mimo, że bardzo się różnią wspólnie uwielbiają jedną książkę, Moirę. Gdy znajduje się możliwość by przenieść się do uniwersum tej właśnie książki, to mimo, że do końca w to nie wierzą, decydują się na to. Jakie jest ich zdumienie gdy zostają częścią fabuły ich ulubionej powieści. Jednak nie wszystko się dzieje jak to było spisane. Coś mrocznego kryje się w tym świecie. Coś, co może kosztować ich życia...

Bardzo długo nie mogłam się wkręcić w tę historię. I naprawdę nie wiem kompletnie dlaczego. Książka była ciekawa i dobrze napisana. Jednak ja męczyłam się, czytając, szła mi bardzo opornie. Dopiero ostatnie 100 stron sprawiło, że skupiłam się mocno na fabule i zaczęłam odczuwać emocje związane z wydarzeniami w książce. Nie jest to opowieść cukierkowa jak na początku mogłoby się spodziewać. Cały czas gdzieś z boku czai się mrok. I powiem szczerze, że autorka nieźle to wszystko poskładała. I wyjaśnienie tej historii nie jest nam podane na tacy. Musimy tutaj trochę pogłówkować. Dodatkowo zakończenie sugeruje nam, że jednak nie wszystko do końca skończyło się dobrze. Lubię czasami takie zagrania autorów. Nie jesteśmy pewni czy rzeczywiście potoczyło się tutaj wszystko tak jak jest to sugerowane. Mimo trudnych początków z tą książką i tak ją polecam. Nie ma wiele takich powieści na rynku a ta swoją fabułą może naprawdę zaskoczyć. I myślę, że warto ją przeczytać.

"Przecież to w ogóle nie ta książka! Nie żaden romans, tylko jakiś koszmar!"

*

Adelle i Connie są najlepszymi przyjaciółkami, pomimo że różni je od siebie niemal wszystko - od zainteresowań, przez wygląd, aż po charakter. Jedynym co niezmiennie je łączy to zamiłowanie dla "Mojry" - gotyckiej powieści, w której się zaczytują. Więc gdy pewnego wieczoru właściciel sklepu z osobliwościami proponuje im udział w rytuale, który ma przenieś je do ich ukochanej książki, dziewczyny pomimo oporów zgadzają się... W końcu co mogą mieć do stracenia?

*

"Ach, "Księgo żywych sekretów", co ja mam z tobą zrobić, pokochać czy znienawidzić? " - może brzmi to troszkę dramatycznie, ale tak właśnie czułam się po zakończeniu tej książki. Już tłumaczę, w czym rzecz...

*

Jeśli chodzi o NIEZAPRZECZALNE plusy, to:

☠ Motyw podróży do świata książki to GENIALNY pomysł... Zwłaszcza gdy okazuje się, że zachwycający romans może w rzeczywistości być najgorszym koszmarem.

☠ Pełen grozy klimat i brutalny świat, do którego trafiają bohaterki, całkowicie mnie kupiły.

*

Niestety to tyle, jeśli chodzi o plusy, ponieważ:

☠ Książka poza ostatnimi stronami (Zakończenie akurat było świetne! ) w większości bardzo mi się dłużyła... serio moczyłam ją z tydzień🥲.

☠ Postacie, a zwłaszcza główne bohaterki, nie były moim zdaniem niczym specjalnym. Ich kreacja leżała, a zachowanie nie raz było zwyczajnie nie na miejscu. Co więcej, pomimo że Adelle i Connie miały być wykreowane jako swoje absolutne przeciwieństwa, coś tu moim zdaniem poszło nie tak, ponieważ obie w ostatecznym rozrachunku były równie nijakie.

☠ Nie wystarczająco rozpisane wątki poboczne, które tliły się gdzieś w tle, a gdyby dać im szansę mogły naprawdę zabłysnąć.

*

Podsumowując - "Księga żywych sekretów" to jak dla mnie świetna BAZA pod naprawdę dobrą młodzieżówkę... a może nawet coś więcej. Ostatecznie oceniam na 5½/10 i pomimo zgrzytów myślę, że to nie jest moje ostatnie spotkanie z autorką.

Nie od początku wciągnęłam się w tę książkę. Jednak z czasem ta opowieść mnie pochłonęła, a końcówkę czytałam z zapartym tchem.

Pierwszym, co przyciągnęło mnie do tej książki jest okładka – nieco mroczna i tajemnicza. „Księga żywych sekretów” przenosi nas do świata przedstawionego w ulubionej książce dwóch głównych bohaterek. Znają treść książki niemal na pamięć, jednak rzeczywistość, do której trafiają różni się od tej, którą tak dobrze znają. Początkowo ciężko mi było wgryźć się w tę historię, nie poczułam klimatu. Wraz z kolejnymi rozdziałami robiło się coraz ciekawiej, chciałam wiedzieć, co wydarzyło się dalej i co jeszcze czeka na bohaterów. Fabuła jest nieoczywista, zaskakująca i ostatecznie bardzo wciągająca.

Oh, jak to się dobrze czytało! Naprawdę, jestem oczarowana piórem autorki, tym jak zręczne skonstruowała fabułę która omotała mnie jak pajęczyna.

Zdarzyło mi się już czytać historie w których bohaterowie trafiali do "wnętrza" książki, ale nie zachwycały mnie, kiepsko tam było z logiką, albo wręcz zbyt absurdalnie nawet jak na gatunek fantasy kierowanej do mlodzieży.

__

"Księga żywych sekretów" jest bardzo fajnie napisana, jest logiczna, ma fajnych bohaterów. Chyba kluczem do takich powieści jest wchodzenie bohaterow w historię osadzoną w świecie rzeczywistym, ale np w przeszłości. Oczywiście jest tu kilka wątków które mogły być lepiej wytłumaczone, lub aż się proszą o ciąg dalszy, ale może to jest taka furtka do ewentualnej kontynuacji 😏

__

Boston - Adelle i Connie, to dwie 16latki, przyjaciółki, które zamiast iść na imprezę do koleżanki, idą wypróbować pewne zaklęcie. Zaklęcie które ma przenieść je do wnętrza ich ukochanej powieści pod tytułem "Moira" gdzie będą mogły się zachwycać stworzoną przez autorkę historią i poznać ukochanych bohaterów. Tak przynajmniej twierdzi dziwny, ubrany jegomość, prowadzący sklep z osobliwościami.

Choć zaklęcie wydaje się absurdalne i tak naprawdę dziewczyny nie wierzą, że coś takiego może się udać. Ale udaje się. Niestety nic nie wygląda tak jak powinno, bohaterzy zachowują się dziwnie, a do tego pojawia się coś czego w oryginalnej fabule nie było. Coś koszmarnego, co zagraża całej historii i im.. A nawet ich, realnemu światowi.

__

Trochę straszna i mroczna powieść fantasy, pełna akcji, z wątkami romantycznymi, choć dość pobocznymi, i przygodowymi.

To co wyróżnia tą książkę to dość duża nieprzewidywalność fabuły. Do samego końca mnie zaskakiwała 😁

__

Mamy tu odnajdywanie samego siebie, dojrzewanie do pewnych decyzji i bardzo fajnie ukazany wątek lgbt.

__

Na uwagę zasługuje też okładka - równie piękna co mroczna 😍

__

https://www.instagram.com/kocie_bajki/

Adelle i Connie są najlepszymi przyjaciółkami. Dziewczyny zakochana są w gotyckiej powieści pod tytułem Moira. Tego dnia miały udać się na zabawę, jednak plany uległy zmianie. Nastolatki skorzystały z zaproszenia i udały się do tajemniczego sklepu. Na miejscu przyjaciółkom zaproponowano przeniesienie się do wnętrza ukochanej powieści. Dziewczyny były sceptycznie nastawone, jednak czar zadziałał. Jednak z tej perspektywy książka okazała się być zupełnie inna...

Na samym początku miałam wrażenie, że w książce brakuje kilku pierwszych rozdziałów. Nagle zostało wspomniane dużo postaci, a ja nie mogłam zrozumieć kto jest kim. Na szczęście wszystko szybko udało się zrozumieć.

Niestety początek nie do końca przypadł mi do gusty. Teoretycznie działo się tam coś ciekawego, jednak historia mnie nudziła. Sprawa zmieniła się nieco po przeczytaniu około 1/3 książki. Dostałam tam dużo więcej ciekawych i nieco mrocznych zdarzeń.

Przenosząc się do ulubionej historii, dziewczyny rozdzielają się. Dużo bardziej trafiła do mnie część przeznaczona Adelle i dużo chętniej czytałam rozdziały jej przeznaczone. Podobało mi się jednak, że dziewczyny znalazły się w dwóch skrajnie innych miejscach i sytuacjach, co sprawiało, że mogłam poznać cały świat z Moiry, a nie jedynie część przeznaczoną głównym bohaterom.

Adelle i Connie były dla mnie dość transparentne, a przez tempo akcji nie udało się poznać lepiej ich charakterów.

Dużym plusem jest sam pomysł na fabułę. Przeniesienie się do wymarzonej książki brzmi jak spełnienie marzeń. Do tego ogromnie spodobał mi się ten nieco mrocznych klimat, a także obraz bohaterów Moiry. Ulubione postacie nastolatek okazały się być całkowicie inne niż podczas czytania książki. Spodobało mi się w jaki sposób autorka ukształtowała charaktery Severina i Moiry w "rzeczywistości". Moją ulubienicą natomiast została Orla.

Momentami książka była zaskakująca, co ogromnie doceniam. Jednak nie wszystko było miało dla mnie sens, a szybkie tempo akcji nie pozwoliło na dokładne rozwinięcie niektórych wątków.

Bardzo spodobał mi się również zabieg z przedstawieniem wybranych fragmentów Moiry na początku rozdziałów.

Sama do końca nie wiem jak ocenić tę książkę. Na pewno nie była zła, jednak do moich ulubieńców wciąż jest jej daleko.

A Wam polecam wyrobić sobie o niej własne zdanie!

Przyznajcie się, ile razy totalnie wsiąkliście w fabułę książki, którą pokochaliście z całego serca, do której bohaterów wzdychaliście nocami i o której ziszczeniu w życiu rzeczywistym marzyliście? Madeleine Roux postanowiła stworzyć opowieść idealną dla każdego mola książkowego, wrzucając swoich bohaterów wprost do stron ich ulubionej powieści. Brzmi doskonale, prawda? :)

"Księga żywych sekretów" opowiada o losach dwóch najlepszych przyjaciółek, Adelle i Connie, których jedynym wspólnym zainteresowaniem jest czytanie Moiry - romantycznej historii sprzed lat, w których to główna bohaterka porzuca aktualnego narzeczonego, bezgranicznie zakochując się w mężczyźnie z nizin społecznych. Oprócz tego dziewczyny są zupełnie różne. Adelle to czarująca, przesympatyczna marzycielka, zaś Connie jest twardo stąpającą po ziemi młodą kobietą, zmagającą się w ciszy z własnymi problemami egzystencjonalnymi (jest lesbijką, ale nie potrafi się do tego przyznać na głos).

Wskutek magii Adelle i Connie lądują w świecie Moiry, który okazuje się zupełnie odmienny od tego, jaki poznały podczas czytania. Dziewczyny nie tylko zmagają się z wynikłymi różnicami, ale przede wszystkim muszą powstrzymać ciągle rozprzestrzeniające się zło. W świecie Moiry bowiem nastąpiło swego rodzaju rozdarcie, przez które przesączyły się groźne bestie...

Czy dziewczynom uda się powrócić do rzeczywistości? Czym są te groźne bestie? I najważniejsze: jacy w rzeczywistości okażą ukochani bohaterowie Moiry?

"Księga żywych sekretów" Madeleine Roux zachwyca magicznym opisem: wszak jakiemu zapalonemu czytelnikowi chociaż raz nie przeszła przez głowę myśl o tym, jak cudownie byłoby wsiąknąć w fabułę ulubionej książki? Problem w tym, że mimo doskonałego pomysłu na historię, wykonanie zupełnie mnie nie zachwyciło. Przez ponad połowę książki kompletnie nie mogłam się wciągnąć, bo najzupełniej w świecie wiało nudą. Bohaterki mnie odrzucały, ponieważ do końca nie potrafiłam się z nimi zżyć, nie było mi dane zrozumieć ich postępowania, bo akcja nagminnie przeskakiwała z jednej na drugą. Kolejną wadą Księgi żywych sekretów były rażące błędy stylistyczne i literówki (nawet w imionach!), co już we wstępie ostudziło mój zapał.

Jedynymi plusami książki Madeleine Roux było zadziwiająco zaskakujące zakończenie, dzięki któremu wreszcie poczułam jakiekolwiek emocje, oraz postać Connie. Dziewczyna przed całym światem (i trochę także przed sobą) ukrywała, że jest lesbijką; czytelnik mógł śledzić jej zmagania natury psychologicznej, co wnosiło odrobinę prawdy do lektury.

"Księgi żywych sekretów" nie polecę, bo tak naprawdę nie ma co polecić. Historia zawodzi, szczególnie kiedy od momentu przeczytania opisu ma się nadzieję na naprawdę wciągającą, oryginalną i pełną emocji fabułę. Całkowicie nie można się zżyć z bohaterami, ponieważ autorka nie pozwoliła ich w rzeczywistości lepiej poznać. Gdyby nie zakończenie i kreacja Connie, książkę uznałabym jako totalny niewypał.

„Uważaj, o czym marzysz, bo może się spełnić”.

Pomyśl o swojej ulubionej powieści. Masz ją?

A teraz wyobraź sobie, że możesz zanurzyć się między jej strony. Wejść w głąb świata, o którym tyle czytał*ś, do której wracał*ś wielokrotnie myślami. Poznać jej bohaterów, doświadczyć ich losów na własnej skórze.

Poczuć klimat tej historii.

Ale co jeśli… tak tylko hipotetycznie… ten świat nie jest do końca taki, jaki sobie wyobraził*ś? Jest mroczny, przerażający, pełen bólu i cierpienia niewinnych. Między drzewami latają oślizgłe stwory, z wody wyłania się odrażająca abominacja, a ludzie w maskach ze skóry próbują Cię skrzywdzić?

Adelle i Connie połączyła nie tylko miłość do gotyckiej powieści „Mojra”, wypełnionej romantycznymi rozterkami i namiętnościami. Kiedy nadarza się okazja, żeby przenieść się do świata najukochańszych bohaterów, nie wahają się ani chwili. Niestety świat, który sobie wyobrażały nie jest do końca, taki, jak się spodziewały, a ucieczka z koszmaru może być trudniejsza, niż zakładały.

Z twórczością Madeline Roux miałam już okazję się spotkać i nie było to zbyt przyjemne doświadczenia, stąd też nie miałam większych oczekiwań. Jednak zarówno opis, jak i przecudowna, klimatyczna okładka, skusiły mnie i… okazało się, że to była świetna decyzja.

Główne bohaterki, Adelle i Connie, ze swojego świata, trafiają między strony ukochanej powieści „Mojra”, która okazuję się spaczoną wersją historii, jaką znały. Na przełomie kilku stron nastrój z beztroskiego, sielankowego, zmienia się w mroczny i podszytą nutką strachu. Na swojej drodze spotykają się z bólem, cierpieniem, śmiercią oraz obrzydliwymi abominacjami. Przejście między skrajnie różnymi rzeczywistościami i wywołanie swoistego niepokoju w czytelniku, udało się autorce świetnie.

Każdemu z nas niejednokrotnie zamarzyło się znaleźć obok bohaterów ulubionej książki i, mimo że autorka sięga Pomocno znany motyw, przedstawiła go w świeży i nieoczywisty sposób. Powieść niejednokrotnie zaskoczyła mnie i chociaż chwilami również irytowała, to fabuła porwała i od pierwszych stron do końca czułam się zaintrygowana historią. Niesamowicie spodobało mi się, że osoby, jakie główne bohaterki spotkały na swojej drodze nie były tylko ledwie zarysowanymi postaciami opisanymi w „Mojrze”, ale każda z nich została stworzona ze skrupulatną dbałością o szczegóły. Każdy z nich w tym nowym, dziwnym świecie, miał swoją historię, przeżycia i wywoływał odczuwalne dla czytelnika emocję. I, pomimo że przewinęło się nieco bohaterów, byli na tyle unikatowi, że nie zlewali się oni w jedną wielką masę.

Chociaż książka okazała się gigantycznym (i pozytywnym) zaskoczeniem, nie obyło się bez wad. Bohaterowie, i to nie tylko Adelle i Connie, które były nastolatkami, więc teoretycznie więcej można im wybaczyć, momentami zachowywali się nieracjonalnie. Decyzję podejmowane przez nich były dla mnie całkowicie niezrozumiałe i nieadekwatne do sytuacji.

Niestety wpadło mi w oko kilka błędów korekcyjnych. Nie jestem osobą mocno zwracającą uwagę na takie mankamenty i zazwyczaj ich po prostu nie dostrzegam, a tutaj odrobinę wybijały z rytmu.

Jednak nawet z tymi kilkoma wadami, „Księgę żywych sekretów” czytało mi się po prostu świetnie. Od kreacji bohaterów, poprzez niesamowity mroczny klimat powieści, po naprawdę wciągającą fabułę. Zakończenie również pozytywnie mnie zaskoczyło i zostawiło z bananem na ustach, dlatego tym bardziej cieszę się, że mamy kolejną dobrą jednotomówkę dostępną na rynku. Książka idealnie nada się dla starszej młodzieży pragnących poczuć delikatne uczucie strachu oraz niepokoju, ale dorosły czytelnik również może czerpać z niej masę przyjemności.