„Stanisław Kuczkowski” – książki

Upływający nieubłaganie czas, sens życia, samotność we wszechświecie, potrzeba Boga, ślad zostawiony przez człowieka… Radość ze spełnionej miłości… Narrator Krzysztof, opowiadając o sobie i relacjonując swoje przypadki człowieka myślącego raczej naukowo, wplata w jedną opowieść inną opowieść, która wydaje się znacznie ważniejsza i bogatsza – to historia Ryszarda, tytułowego Starego Człowieka, pełna obserwacji, przemyśleń i wniosków, do jakich skłoniły go: wiek, co wydaje się oczywiste, i potrzeba zostawienia po sobie śladu: „Męczyło mnie wtedy takie abstrakcyjne pragnienie. Żeby coś pozostało. Zostawić ślad. Po sobie… po bliskich… Po czasie, który nieubłaganie mija”. Na prośbę Magdaleny, wdowie po zmarłym Ryszardzie, niegdyś słynnej aktorki nazywanej Piękną Madzią, Krzysztof porządkuje notatki, jakie zostawił po sobie Stary Człowiek. < b>Przy okazji porządkuje życie własne i kilku innych osób.

Stanisław Kuczkowski w książce Dzieciństwo. Młodość wspomina Stasia Kuczkowskiego i Staszka Kuczkowskiego. Ich świat – czy też swój widziany ich oczami: swoją przeszłość, a ich teraźniejszość. Świat w oczach kilku- i kilkunastoletniego dziecka oraz młodego człowieka, studenta Politechniki Warszawskiej. Na początku wyolbrzymiony i jeszcze w proporcjach, które z wiekiem się zmniejszają, ale też dużo intensywniejszy – bo dzięki delikatnej skórze i bezbronnemu umysłowi doznania są intensywniejsze, a dzięki cechom młodzieńczego charakteru jeszcze nieprzefiltrowane przez rozmaite izmy. Z czasem ten świat się rozszerza i doznań jest więcej – również tych bolesnych. Książka jest podzielona na dwie części – Dzieciństwo oraz Młodość – i gromadzi wspomnienia wydobyte z pamięci, czasami wyblakłe, czasami niewyraźne, oprawione w ramki listów i notatek.

Główny bohater tej niecodziennej opowieści to Piotr – dorosły, żonaty mężczyzna, który w niewyjaśnionych okolicznościach wpada do tytułowej dziury i tym samym przenosi się do innego świata, podobnie jak bajkowa Alicja. Co go tam czeka? Kogo tam spotka? Czy pobyt pod ziemią czegoś go nauczy. I wreszcie – czy z tej krainy jest jakieś wyjście? ,,Dziura” Stanisława Kuczkowskiego to historia trzymająca w napięciu aż do ostatniej strony. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że jest to współczesna baśń dla dorosłych. Zaskakujące zwroty akcji, niespodziewane zdarzenia i charakterystyczni bohaterowie czyniąc tę powieść zajmującą lekturą. Uniwersalność charakteru Piotra budzi sympatię czytelnika, który w pewnych kwestiach może się z nim całkowicie utożsamić i odczytać tę opowieść jako parabolę swojego życia. Z całą pewnością jest to wartościowa książka, która niesie ze sobą głębsze przesłanie. Warto je odkryć razem z głównym bohaterem.

Pierwsza publikacja autora, którego całe jego życie prowadziło do momentu napisania tej książki. Mijanie czasu dzieje się w określonym wymiarze 1950-1965. Czas utrwalony jest jakby w „odcinkach” – na ogół określanych poszczególnymi latami. Towarzyszymy dorastaniu bohatera, jedynaka bez wrodzonej umiejętności szybkiego asymilowania się w grupie. Nieśmiałego, jednocześnie spragnionego opieki i towarzystwa. Dziecka, które oceniało świat poprzez treści czytanych książek. Wątkiem niewątpliwie wciągającym jest motyw zapoznawania się syna z nieznanym ojcem – na tle wcale nie takiego abstrakcyjnego, bo znanego autorowi dobrze miasteczka. Ale żeby do tego doszło, młody człowiek musi wsiąść w pociąg, wbrew niechęci do opuszczania swojego wygodnego, atrakcyjnego świata. Co się wydarzy, gdy chłopiec zdążył swoją nieśmiałość pokryć arogancją i jest teraz samolubnym, bogatym wyrostkiem – a ojciec to człowiek niedołężny i mocno dotknięty czas? Jak w życiu, także tu jest miejsce na miłość. Krzysztof, bohater powieści zadaje sobie jedno z najbardziej powszechnych pytań – czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? I znajduje odpowiedź niebanalną – tak, jak niebanalne są pytania, które do niej prowadzą. Powieść napisana jest w sposób niezwykle wciągający, toteż wespół z autorem krytycznie przyglądamy się relacji głównego bohatera, zastanawiając się, czy to nie deficyty w relacji intymnej z rodzicem prowadzą ich oboje ku miłości, mającej te braki rekompensować. Co bohater zrobi z uzyskaną odpowiedzią?