Dom nad jeziorem

Są tacy autorzy, po których książki sięga się w ciemno. W tym roku taką autorką stała się dla mnie Ella Carey. Jej pierwsza książka „Po latach w Paryżu” jest jedną z najlepszych książek przeczytanych jak dotąd w tym roku.

Mając okazję czytać teraz „Dom nad jeziorem” nie byłam świadoma, że to część druga książki „Po latach w Paryżu”. A tak na marginesie, to ma być trylogia, więc jestem już ciekawa trzeciej części.

„Dom nad jeziorem” jest powiązany z „Po latach w Paryżu”, ale w sposób bardzo lekki. W tej części główną bohaterką jest Anna. Dziewczyna ma kawiarnię w San Francisco. Wiedzie spokojne życie, jednak jej ukochany dziadek Max nieoczekiwanie to zmienia. Prosi ją, żeby pojechała do Niemiec, do ich rodzinnego majątku, który należał do jej rodziny, kiedy arystokracja była w rozkwicie, i coś mu stamtąd przywiozła. Coś, co schował w domu w tysiąc dziewięćset czterdziestym roku. Początkowo dziewczyna nieprzychylnie patrzy na pomysł dziadka, jednak po namyśle Anna wsiada w samolot i leci do Niemiec. Jednak misja znalezienia tej rzeczy okazuje się nie być taka łatwa, jak dziewczyna na początku zakładała.

Historia jest bardzo ciekawie poprowadzona. Jak w poprzedniej części mamy tu dwie linie czasowe - czasy współczesne i lata 1934-1940. Książkę czyta się szybko, właściwie można ją przeczytać w jeden wieczór i aż szkoda, że powieść nie jest dłuższa. Bohaterowie są ciekawi i różnorodni.

Bardzo lubię czytać książki, w których jest jakaś tajemnica sprzed lat. Mają one w sobie niesamowity klimat. Ta książka również taka jest.

Jest to książka idealna na jeden wieczór, gdy ma się ochotę coś przeczytać. Moim zdaniem będzie idealna na chłodny jesienny wieczór. Wtedy na pewno dużo lepiej wejdzie się w jej świat i zapomni o pogodzie szalejącej za oknem. Udany wieczór gwarantowany. Przy tej książce na pewno nikt nie będzie się nudził. Polecam tak samo jak pierwszą część. Autorka ma bardzo przyjemny styl pisania więc książkę czyta się łatwo i nie chce się od niej oderwać. Dosłownie się ją pochłania.