Zośka. Tom 2. Przepustka do szczęścia

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki Pani Anny Stryjewskiej „Zosia. Przepustka do szczęścia”. Jest to drugi tom powieści „Zosia. Dopóki biło serce”. W pierwszej części autorka przeniosła nas w lata sześćdziesiąte na polską wieś gdzie przyszło żyć i dorastać tytułowej Zosi. Utalentowana dziewczyna ma głowę pełną marzeń związanych z szyciem i projektowaniem mody. Niestety w środowisku w którym dorasta edukacja uważana była za nikomu niepotrzebną fanaberię. Cel do jakiego powinna dążyć dziewczyna to znalezienie sobie bogatego chłopaka, zamążpójście, urodzenie dzieci i praca w gospodarstwie. Według jej matki była to jedyna droga którą może wybrać córka myśląc o swojej przyszłości. Czy Zosia podda się panującym w jej domu poglądom na temat roli kobiety w życiu rodzinnym? Po części tak, ale tak będzie do czasu, bo już w drugim tomie, „Zosia. Przepustka do szczęścia”, poznamy nowe oblicze naszej bohaterki. Zosia z nieco zahukanej, ale nie pozbawionej siły do walki dziewczyny przeistacza się w pewną siebie młodą kobietę, która, po swojej ucieczce ze wsi do Łodzi, ucząc się i pracując realizuje swoje marzenia. Dziewczyna planuje po ukończeniu szkoły średniej podjąć kierunkowe studia. Tymczasem Łódź w której ma szansę wreszcie rozwinąć skrzydła jest niczym wulkan. To już nie tylko miasto, które daje pracę i możliwości awansu społecznego, ale również ośrodek buntu społecznego. W przededniu lat siedemdziesiątych łódzcy studenci organizują uliczne protesty w których aktywny udział bierze również Zosia. Brutalnie stłumiony przemarsz młodych ludzi kończy się dla naszej bohaterki i jej przyjaciół aresztem. Kto pomoże jej opuścić mury więzienia i w jakim stopniu ten epizod zważy na jej dalszym życiu tego dowiecie się już po przeczytaniu książki Anny Stryjewskiej.

„Zosia. Dopóki biło serce” i „Zosia. Przepustka do szczęścia” to oparta na faktach autentycznych dwutomowa historia życia młodej dziewczyny, która z jedną walizką w ręku wyruszyła z małej wioski na podbój świata mody. W swoich książkach autorka w sposób autentyczny i z dużą dbałością o szczegóły oddaje obraz życia w peerelowskiej rzeczywistości lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Możemy przeczytać tu o zdobywaniu produktów (nie mylić z kupowaniem;)), załatwianiu rzeczy „spod lady”, czy o ruchomych schodach w „Centralu” (najnowocześniejszy budynek w Łodzi w ówczesnych czasach). W książce o Łodzi nie mogło również zabraknąć jej najważniejszego symbolu czyli ulicy Piotrkowskiej, gdzie Zosia spotykała się ze znajomymi w kawiarenkach i którędy defilował pierwszomajowy pochód.

Myślę, że dla wielu z Was lektura tych książek będzie swojego rodzaju sentymentalną podróżą w czasie. Ja, piotrkowianka od urodzenia, pamiętam jak jako mała dziewczynka wyjeżdżałam z rodzicami do Łodzi. Najczęściej były to wypady do zoo, Teatru Wielkiego czy na Piotrkowską na zakupy. I choć muszę się przyznać, że szaroburej Łodzi (bo tak ją postrzegałam) nie darzyłam jakoś wielką miłością to każda bytność w tym mieście kojarzyła mi się z fajnie spędzonym czasem. Seria książek o Zosi to moje drugie spotkanie z autorką. Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać książkę „Chłopiec z ulicy Wschodniej”, która w sposób niezwykle autentyczny i brutalny opisuje losy małego dziecka, któremu przyszło dorastać w rodzinie borykającej się z chorobą alkoholową i którą na długo zachowam w mojej pamięci. Z pewnością sięgnę jeszcze po prozę @annastryjewska2018 i Was też bardzo zachęcam do czytania książek autorki.