Znajdziesz mnie wśród chmur

Ilona Ciepał-Jaranowska w swojej powieści „Znajdziesz mnie wśród chmur” zabiera czytelnika w niezwykle emocjonalną podróż przez świat bólu, straty i powolnego odnajdywania drogi do nowego życia. To historia, która od pierwszych stron porusza i zmusza do refleksji nad kruchością szczęścia, ale też daje nadzieję, że nawet najciemniejsza noc może kiedyś ustąpić miejsca świtowi.

Poznajemy Joannę, kobietę, której życie w jednej chwili rozsypało się na kawałki. Tragiczna śmierć ukochanego Marcina w katastrofie lotniczej zabiera jej nie tylko miłość, ale też sens codzienności. Bohaterka pogrążona w żałobie balansuje między pragnieniem, by w końcu się podnieść, a niemożnością wyrwania się z paraliżującego cierpienia. Autorka niezwykle autentycznie ukazuje proces przechodzenia żałoby – powolny, bolesny, pełen wzlotów i upadków. Każdy krok Asi, każde jej zawahanie czy bunt wobec świata brzmią prawdziwie i głęboko poruszają.

Ogromnym atutem powieści jest to, że autorka nie zatrzymuje się jedynie na smutku. Wprowadza postaci, które stają się dla Joanny wsparciem – siostrę Martę, przyjaciółkę Jolę, czy wreszcie ludzi z pracy, którzy nieświadomie pomagają jej odzyskać siły. Ważną rolę odgrywa również sztuka – malarstwo staje się dla bohaterki bezpieczną przestrzenią, gdzie może przelać na płótno swoje emocje, nadając im kształt i kolor. To piękny, metaforyczny obraz tego, jak pasja i twórczość potrafią być lekarstwem dla duszy.

Podczas czytania tej powieści trudno pozostać obojętnym. Towarzysząc Asi w jej drodze, czułam wzruszenie, ból, współczucie, ale i delikatne promyki nadziei. To książka, która sprawia, że zatrzymujemy się na chwilę, by docenić tych, których mamy obok siebie i uświadomić sobie, jak ważna jest odwaga, by otworzyć się na nowe szanse, nawet jeśli wydaje się, że świat już się skończył.

„Znajdziesz mnie wśród chmur” to historia, która zostaje w sercu na długo. Porusza, daje do myślenia i uczy, że nawet po największej stracie można powoli odnaleźć siłę, by iść dalej. Autorka w piękny sposób pokazuje, że życie, choć czasem okrutne, wciąż potrafi zaskoczyć dobrem i nowymi barwami.

Mnie ta powieść zachwyciła i całkowicie pochłonęła – uwielbiam sięgać po takie książki, w których emocje są tak szczere i namacalne. To lektura idealna dla wszystkich, którzy szukają w literaturze prawdy, wzruszeń i nadziei na to, że po burzy zawsze przychodzi słońce. Gorąco polecam!

"Znajdziesz mnie wśród chmur" jest straszną książką - spokojnie, chodzi tu o stratę ważnej dla człowieka osoby. Książka wprowadziła mnie w niezwykłą podróż - razem z Joanną, która straciła swego ukochanego w tragicznym wypadku lotniczym. Książka już od pierwszych stron mnie wciągnęła, tu nie ma zaprzeczenia żadnego - a chusteczki były co rusz używane. Tak piękne opisy tego co i jak przeżywała kobieta po stracie Marcina - swego ukochanego - było nie do opisania. To bycie niby na ziemi, a niby wśród chmur, można by to nazwać dryfowaniem pomiędzy życiem a śmiercią... Brak woli walki, brak czegokolwiek.

I nagle pojawia się jej cudowna siostra, próbująca pomóc w jakikolwiek możliwy sposób. Czy się udaje?

Asia wraca w końcu do pracy - to był chyba punkt zwrotny tego całego jej cierpienia. Autorka doskonale oddała uczucia bohaterki, pozwalając przeżywać smutek i rozpacz razem z nią. Minus? Kurczę, w pewnym momencie nie potrafiłam czytać, tak płakałam. Jako osoba Wysoko Wrażliwa, ta ilość emocji była dla mnie może nie tyle przesadzona, co nieco było ich za dużo - jednak to dla mnie.

Książka bardzo mocno skłania czytelnika do refleksji nad własnym życiem - jak bardzo ono jest kruche, jak nie wiemy kiedy mówimy ostatni raz danej osobie "do widzenia" czy "kocham cię". W pewnym sensie poczułam, że ta historia nie była tylko dla Joanny, ale również dla mnie - ostatnio przechodziłam stratę dosyć ważnej osoby i... miałam problem. Ta książka natomiast trafiła do mnie w idealnym momencie, to nie mógł być przypadek.

Nie jest to powieść dołująca i depresyjna, choć może się taka wydawać. Ta historia pełna jest promyków nadziei na to, że po każdej burzy wychodzi słońce, trzeba tylko ją przetrwać! Polecam gorąco wszystkim, którzy stracili kogoś bliskiego i nie mogą ruszyć do przodu.

"Rozpacz przerodziła się w złość, a z tą łatwiej walczyć."

Joanna nadal jest pogrążona w żałobie. Dzień przed zaplanowanym ślubem, jej narzeczony zginął w wypadku samolotowym. Dopiero ultimatum postawione przez nowego managera i powrót do pracy powoli stawia kobietę na nogi. Zaczyna dostrzegać innych, bo świat wcale się nie zatrzymał...nadal pędzi nie patrząc na ból jednej czy kilku osób. Asia znajduje bratnią dusze w osobie, o której miała inne wyobrażenie. Los stawia ją przed nowym wyzwaniem,ale czy będzie chciała wyjść ze swojej strefy komfortu? I kiedy, ile czasu musi upłynąć aby mogła czuć sie szczęśliwa...czy wogóle powinna tak się czuć?

Każdy w sobie nosi w sobie coś o czym nikt inny nie wie, obietnice której nigdy nie spełnił bo zapomniał, bo nie miał czasu albo było za późno. To co wydaje się być pewne wcale takim nie jest. Życie potrafi zaskoczyć, nie zawsze pozytywnie. Czasem nie chce się wrócić do świata, czasem ma się dość pozornego 'pocieszania', które odnosi skutek inny od zamierzonego.

Pewne książki pojawiają się w takim momencie w życiu, w którym stają się niejako drogowskazem, wsparciem i otuchą. W takim właśnie momencie przeczytałam tę książkę, nie żałuje ani minuty przy niej spędzonej...ani łez które przy niej wylałam...przyniosła mi spokój. Pomijając przesłanie, historię w niej zawartą stwierdzam, że niektórzy mają po prostu to coś...coś co sprawia,że chce się czytać. Styl i jakość pisania sprawia,że od początku do końca czytelnik utożsamia się z bohaterami i wtedy naprawdę świetnie się czyta.

Piekna, niekiedy smutna, niekiedy wesoła dokładnie taka jak życie.

Cóż mi pozostało...gratuluję autorce i wydawnictwu, które wydało kolejną piękną i wartościową książkę.