Zmora

Małgorzata Rogala należy do grona autorek, po których książki sięgam w ciemno, pewna, że dostarczą mi niezapomnianych wrażeń. W jej powieściach zawsze odnajduję wszystko to, co sprawia, że czytanie staje się czystą przyjemnością i znakomitą rozrywką. "Niezbity dowód" to moje kolejne spotkanie z Celiną Stefańską i ponownie okazało się ono równie udane jak poprzednie. Autorka po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią w tworzeniu misternych zagadek kryminalnych, które od pierwszej strony przykuwają uwagę i nie pozwalają oderwać się aż do finału. W poprzednich tomach śledziłam sprawy związane z malarstwem i tajemnicami sztuki jubilerskiej, tym razem zaś zabrała mnie w fascynującą podróż do świata dzieł Tiffany’ego. I znów jestem jej ogromnie wdzięczna, bo poza świetnie poprowadzoną fabułą i doskonale wykreowanymi bohaterami otrzymałam też niezwykłą dawkę wiedzy o sztuce dekoracyjnej przełomu XIX i XX wieku oraz o muzeach Bazylei, gdzie na potrzeby fabuły odbywa się wystawa eksponatów.

"Niezbity dowód" dostarczył mi wielu ciekawostek o zabytkach Bazylei, Renie i dziełach Tiffany’ego, a także pokazał, jak powstawały niezwykłe witraże tego artysty od projektu po realizację. Doceniam również, że autorka nie ulega modzie na feminatywy i pozostaje sobą, za co ją cenię. Każda kolejna książka Małgorzaty Rogali dostarcza mi niezapomnianych przeżyć, poszerza horyzonty i daje sporą dawkę wiedzy, w tym przypadku także o sztuce. W jej twórczości zachwyca mnie umiejętność łączenia emocji bohaterów z intrygą, tworzenia postaci pełnych życia i wiarygodnych dialogów. Lubię też, że w każdej powieści znajduję coś, co skłania mnie do refleksji nad ludzkimi wyborami i zachowaniami.

Twórczość Roberta Małeckiego od dawna mnie zachwyca, a każda jego książka utwierdza mnie w przekonaniu, że naprawdę zna się na swoim warsztacie. "Zmora" jest tego świetnym przykładem. Od pierwszych stron wciągnęła mnie całkowicie. Wszystko w tej powieści jest dopracowane, fabuła, postacie i szczegóły są tak spójne, że trudno uwierzyć, iż cokolwiek odstaje od całości. Choć akcja rozwija się powoli, nie mogłam odłożyć książki, zanim nie dotarłam do rozwiązania zagadki. Bardzo podobała mi się atmosfera tej historii. Małe miasteczko, które powinno być spokojne, okazuje się pełne tajemnic i mrocznych sekretów, a napięcie z każdą stroną narasta. Opisy życia bohaterki mają w sobie coś niepokojącego, chwilami wręcz duszącego, i wciągają bez reszty. Po lekturze czułam, że naprawdę poznałam tę historię, razem z bohaterami przeżywałam ich lęki, słabości i rozterki. Co mnie dodatkowo ucieszyło, to fakt, że Robert Małecki połączył thriller z kryminałem w jednym, świetnie przemyślanym wydaniu. Dostałam nie tylko wciągającą zagadkę, ale też ogrom emocji i napięcia, które trzymało mnie przy książce do ostatniej strony. Dostałam świetną zagadkę kryminalną i to wszystko wzbogacone o niesamowity ładunek emocji.

Czytanie "Zmory" było jak zanurzenie się w inny świat, który nie pozwalał mi odejść myślami. Obserwowanie ludzkich słabości i błędów bohaterów potrafiło mnie zaboleć, a jednocześnie czułam wobec nich ogromną empatię. Chciałam ich zrozumieć i zastanawiałam się, co nimi kierowało i dlaczego postąpili właśnie w taki sposób. Po lekturze książki nasunęła mi się refleksja, że próba ochrony dzieci przed prawdą czasem powoduje u nich jeszcze większy ból i cierpienie.

„ Zmora” pochłonęła mnie bez reszty. W tej książce tajemnice i sekrety spowiją bohaterów niczym mgła. Niektórym bardzo zależy, aby ich kłamstwa nigdy nie ujrzały światła dziennego, innych od środka toczy zaniechanie...

Główną bohaterką jest dziennikarka Kama Kosowska. Naznaczona traumatycznymi wydarzeniami z dzieciństwa, kiedy ma zaledwie trzy latka w wypadku ginie jej matka, a cztery lata później jako ostatnia widzi Piotra Janochę swojego rówieśnika, który podczas zabawy w chowanego ginie bez wieści.

Kiedy kobieta wraca do swojego rodzinnego miasta, otrzymuje propozycję udziału w programie o zaginionych sprzed lat. Jeden z odcinków ma dotyczyć zaginionego chłopca, którego to właśnie ona widziała jako ostania. Jednocześnie tą sprawą zaczyna się interesować toruńskie Archiwum X wznowionym śledztwem zajmuje się komisarza Korcz.

W retrospekcjach poznajemy wspomnienia Kamy dotyczące feralnego lata. Dzięki temu zabiegowi widzimy relację między czwórką dzieci w tym Piotrka. Widzimy ich sympatię i antypatię, a także spotykamy ich rodziców, których zachowania niekiedy nie do końca są zrozumiałe..

Kama, która nie pamięta już swojej matki najbardziej na świecie pragnie zobaczyć choć jej fotografie, a tych przez zbieg okoliczności nie ma w jej domu.. Kobieta otrzymuje tajemniczą kopertę z starymi zdjęciami i wycinkiem z gazety z roku 1983 informującym o wypadku jej matki.. O co chodzi? Zaczyna badać sprawę i trafia na pewne niejasność... Bohaterowie nie są czarno-biali, spowici swoimi tajemnicami, które ich napędzają...

Bardzo dobrze napisana książka, zresztą jeżeli znacie powieści autora to dobrze wiecie czego można się spodziewać, Małecki to renoma sama w sobie. Dawno nie czytałam jego książek i teraz wiem czego czytelniczo mi brakowało :)

„Ale nie wszystko jest w aktach”.

Kama Kosowska od dziecka miała pod górkę.

Bardzo wcześnie, za wcześnie.. straciła matkę, była więc wychowywana przez ojca i babkę.

Potem, w tajemniczych okolicznościach zaginął jej kolega z podwórka, Piotrek Janocha, a Kama była tą osobą, która widziała go po raz ostatni.

Wspomnienia wydarzeń, które pozornie są już dawno za nią, nieoczekiwanie wracają w każdym momencie jej życia stając się jej zmorą.

Gdy jako dorosła kobieta, dziennikarka – Kama wraca do rodzinnego Torunia, dostaje od losu nieoczywistą „szansę”, jedną na milion, by w końcu poznać prawdę o wydarzeniach z przeszłości, sprzed trzydziestu lat. Ale nie będzie to dla Kamy ani łatwe, ani przyjemne.. Cofnięcie się w czasie do lat osiemdziesiątych będzie wymagało od niej „grzebania w pamięci i niepamięci”, by wskrzesić wspomnienia, które uleciały. Kobieta będzie zmuszona „rozpruć dawno zszyte kieszenie” puste i dziurawe, by oddzielić mroczną prawdę od lepkiego jak wata cukrowa kłamstwa.. poznać wersję wydarzeń najbardziej prawdopodobną i nieprawdopodobną zarazem.

„Zmora” to powieść kryminalna obok której nie da się przejść obojętnie. Autor wrzuca nas w świat mrocznych tajemnic z przeszłości, niedopowiedzeń, trudnych relacji, zadymionych sumień. W świat kłamstwa, półprawdy i g.. prawdy. Mamy więc charakternych bohaterów, akcję i reakcję. Do tego barwne tło i emocje, które podnoszą ciśnienie. Przekaz zostaje w pamięci na długo..

Polecam.