Zjadacz czerni 8

"Każdy z nas ma taki moment, że musi się zmierzyć z jakąś potworną dwuznacznością motywów... Które w końcu kazały mu wybrać to, a nie co innego. I z jakiego, być może nieopisanego, chaosu wyłoniła się w końcu ta krótka, okrutna i brzemienna w skutki decyzja... "

Przyznam, że to pierwsza książka autorki, którą miałam możliwość przeczytać, ale zdecydowanie nie ostatnia. Zjadacz czerni 8 to jedenaście historii o miłości, każdej jej odmianie oraz takiej, do której trzeba dojrzeć. Pokazuje samo życie, emocje jakie towarzyszą bohaterom każdego dnia, ich dylematy, działania i konsekwencje, z którymi muszą się zmierzyć. Nie jest to łatwa lektura, zdecydowanie wypada jej poświęcić więcej czasu, przeanalizować każde zdanie, zatrzymać się choćby na chwilę i oddać refleksji. Być może dzięki tej lekturze nie powielimy błędów bohaterów, dostrzeżemy własne lub zdążymy naprawić te już popełnione. Autorka w cudowny sposób operuje słowem, dociera do każdego zakamarka naszej duszy, wzrusza i zachwyca. Pokazuje, że niezależnie od tego co nas spotka w życiu i z czym przyjdzie nam się zmierzyć, to najważniejsza jest miłość i drugi człowiek.

Na początku zaintrygował mnie tytuł. Kompletnie nie wiedziałam z czym może się wiązać, co jeszcze bardziej potęgowało moją ciekawość. Przyznam, że do tej pory czytałam tylko jedną książkę Pani Katarzyny Grocholi („Ja wam pokażę!” - szczerze polecam, przyjemna, niezobowiązująca lektura) , jednak podświadomie czułam, że książka „Zjadacz czerni 8” będzie inna niż wszystkie!

•

„Zjadacz czerni 8” to zbiór krótkich opowiadań, w których Autorka przedstawia historie i problemy normalnych ludzi - niesnaski małżeńskie, choroby i związana z nimi śmierć, niewierność, brak zrozumienia i pogłębiająca się depresja. Historie w przedziwny, a jednocześnie bardzo subtelny sposób łączą się ze sobą i tworzą pełną przeróżnych emocji całość. Co łączy wszystkie historie? Miłość i potrzeba bycia kochanym. Chcę zaznaczyć, że każda (!) z historii jest na swój sposób trudna - po każdej historii potrzebowała chwili odpoczynku, podczas którego mogłam przemyśleć i przetrawić wszystkie emocje.

•

Powieść Katarzyny Grocholi do głębi mnie poruszyła. Nie znajdziecie tu słodkości i zabawnego charakteru, a głębokie, dojrzałe uczucia. Każda historia daje jasno do zrozumienia - życie nie jest proste, jest trudne i pełne niewiadomych, a miłość nie zawsze przychodzi łatwo, ale potrafi wynagrodzić każdy trud!

Kocham tę książkę i Droga Autorko, serdecznie Ci za nią dziękuję! 🤍

Ile twarzy ma miłość? Ile odcieni? Który z nich jest bardziej odczuwalny, który właściwszy, szlachetniejszy?

Ta książka zbudowana jest z miłości. Z miłości w jej najróżniejszych odsłonach i rodzajach.

Tej szeptanej podczas potajemnej rozmowy, prowadzonej przyciszonym głosem.

Tej wyrażanej za pomocą ulubionych orzeszków, czekających niby przypadkiem w maminej szafce, kiedy wizyta została zapowiedziana.

Tej utraconej przed laty, która nadal boli gdzieś na dnie serca, szukając wyjaśnienia.

Tej, która popycha do czynów i tej która od czynów odwodzi.

Tej, która nakazuje odejść i ta dzięki której się wraca.

11 odcieni miłości, cząstek układanki tworzącej...życie.

Osobiście bardzo lubię książki Katarzyny Grocholi. Już jako nastolatka sięgałam po te, najbardziej znane. Za każdym razem znajdowałam w nich autentyczność i miłość właśnie.

Tym razem nie było inaczej. Nie jest tu tkliwie, nie jest różowo, ale jest prawdziwie. Każda kolejna strona zaś pokazuje, że w miłości nie reguł ani granic.