Zgorzelisko

"Ogień nie zapłonął. Jak dotąd ciemność wygrywała pojedynek ze światłem."

Hotel Rysy w Zakopanem ma zostać zamknięty. Dla trojga ludzi jest to ostatnia szansa na poznanie tajemnic, rozwiązanie wątpliwości i spełnienie ostatniej woli bliskich. Radek wyrusza do zimowej stolicy Polski wykonując ostatnią wolę ojca, żeby znalazł teczki które mogą pogrążyć wiele osób. Karolina w końcu się dowiedziała od umierającej matki prawdy o jej ojcu, a także o całej rodzinie ze strony matki. Gerard znający tajemnice służb komunistycznych pragnie zdobyć teczki ukryte w Hotelu a tym samym uratować swoje życie. Dawne sekrety po prostu chcą wyjść na wierzch, ale jaki będą one miały wpływ na bohaterów?

Po udanym debiucie Autorki byłam bardzo ciekawa co stworzyła nowego, bo pierwsza książka zawiesiła wysoko poprzeczkę. Zgorzelisko, dotykało bardzo trudnego tematu, łączyło przeszłość z przyszłością. Wskazywało jak świat komuny jeszcze głęboko jest zakorzeniony w niektórych pokoleniach. Jednak, momentami było ciężko to czytać. Według mnie, w niektórych wątkach za dużo było szczegółów, a w niektórych akcja szła za szybko. Nie było to jakoś wyważone. Oczywiście, cała powieść była bardzo przemyślana, research który zrobiła Autorka musiał być ogromny. Dlatego jest to bardzo realistycznie wszystko oddane. Mimo to, dla mnie momentami było za... duszno. Chociaż oceniam tę historię pozytywnie, to po Gniewie Halnego chciałam więcej :)

Muszę zmierzyć się z przeszłością. To już pora. Nie chcę tam jechać, ale obiecałem. Muszę odnaleźć teczkę, którą mój ojciec i jego brat, ukryli w hotelu Rysy w sylwestrową noc 1988 roku.

.

Kolejny raz to Podhale sprawiło, że sięgnęłam po tę książkę. Poprzednia książka Autorki "Gniew Halnego " była naprawdę ciekawą, intrygującą powieścią. Czy "Zgorzelisko " również mnie zachwyciło? Daleko mi do zachwytów, zabrakło mi tego oniryzmu, tak bardzo wyczuwalnego w poprzedniej książce. Może odrobinę czuć było tę rzeczywistość pozamaterialną, ale po poprzedniej książce, liczyłam chyba na więcej.

"Zgorzelisko " to historia z dużym potencjałem, odrobinę niewykorzystanym. Zabrakło mi większych emocji.

Akcja biegnie dwutorowo, grudzień 2022 roku oraz grudzień roku 1988, czyli chwilę przed upadkiem systemu komunistycznego. Myślę, że Autorka w ciekawy sposób przedstawiła skrawek życia lat 80. Podobał mi się wątek Karoliny, jej próby poznania prawdy o śmierci swojego ojca, którego notabene nie znała. Oczywiście górski klimat czuć bardzo mocno, i pani Maria wie, jak oczarować czytelnika, zna przecież Podhale od podszewki. Historia, która rozgrywa się na kartach tej powieści, to podróż do przeszłości, próba poznania tajemnic i czynów przodków, których konsekwencje ponosiło kolejne pokolenie. Ta historia nie jest pozbawiona zwrotów akcji, potrafi zaciekawić a nawet zaskoczyć. Nie wiem, do jakiego gatunku zakwalifikować tę książkę, to moim zdaniem taki mieszaniec. Trochę kryminału, odrobina thrillera i obyczajówka na dodatek.

Jeżeli jesteście ciekawi, czy główni bohaterowie poznają prawdę o swoich najbliższych, to udajcie się na polanę Zgorzelisko.

Lubię, gdy mroczne powieści mają jakąś głębię. O ile w thrillerach często stawia się przede wszystkim na warstwę psychologiczną, to w kryminałach zdarza się, że ona nieco kuleje, gdyż nacisk kładziony jest na samą akcję i śledztwo. Czasami jednak w moje ręce wpadają historie, o których trudno mówić w kategorii tych dwóch gatunków, choć zbrodnie przewijają się w fabule. Nie przepadam za nimi, gdy są błędnie zakwalifikowane, ale jeśli sięgam po nie świadomie, to często ostatecznie jestem usatysfakcjonowana.

"Zgorzelisko" to druga powieść Marii Gąsienicy-Zawadzkiej, a ja czytałam ją teraz od razu po debiucie. Przez podobne okładki myślałam, że to seria, ale tak nie jest, jedynym punktem wspólnym jest górskie miejsce akcji. Obie dotykają też szerokiego spektrum społecznych problemów ubranego w trzymające w napięciu tajemnice.

Ta lektura sprawiła mi przyjemność, choć była inna niż oczekiwałam. Nastawiałam się na klasyczny thriller psychologiczny, a tej historii bliżej jednak do powieści obyczajowej. I choć nie przepadam za tym gatunkiem, to tutaj emocje i napięcie były na tyle silne, że przeczytałam ją praktycznie jednym tchem. Dodatkowym walorem były dla mnie dwie przemieszane perspektywy czasowe i to w jak niezwykły sposób posplatały się ze sobą losy bohaterów.

Siłą tej książki są rodzinne więzi. Nadszarpnięte, zerwane świadomie, brutalnie przerwane. Tajemnice skrywane przed kolejnymi pokoleniami prowadzą jedynie do nieporozumień i ewidentnym wnioskiem, który możemy wysnuć jest to, że najłatwiejszym rozwiązaniem jest po prostu szczera rozmowa. Najłatwiejszym w teorii, najtrudniejszym w praktyce, gdyż pewne słowa nie chcą zwyczajnie przyjść przez gardło.

"Zgorzelisko" to w moim odczuciu rodzinny dramat, ale zupełnie mi to nie przeszkodziło w czerpaniu satysfakcji z lektury. Maria Gąsienica-Zawadzka w znakomity sposób oddaje klimat Podhala i mentalność osób zamieszkujących ten malowniczy region. Polubiłam styl autorki i z chęcią będę śledzić jej dalszy literacki rozwój.

Moje 7/10.

Książka która dzieje się w Tatrach i okolicach Zakopanego, Zgorzelisko które istnieje naprawdę, to właśnie tutaj Maria Gąsienica-Zawadzka postanowiła osadzić miejsce akcji powieści i zrobić to w dwóch perspektywach czasowych. Rok 1988 gdy hotel świecił swój rozkwit, czasy komunizmu, bale, spotkania śmietanki towarzyskiej tamtego okresu i współcześnie gdzie hotel ostatni raz zaprasza swoich gości zanim zostanie przejęty i wyburzony.

Hotel Rysy ukrywa wiele tajemnic, Karolina, Radek i Gerard, trójka nie związanych ze sobą ludzi postanawia tam pojechać i rozwikłać sekret sprzed lat. Każde z nich szuka czegoś innego, wśród nich jest człowiek nie cofający się przed niczym, chce tylko dostać to czego potrzebuje. Czy naprawdę powinni odkryć prawdę, a może lepiej żeby tajemnice zostały zakopane pod gruzami hotelu?

Autorka stworzyła ciekawą i wciągającą powieść, wszystko jest spójne i moje ulubione dwie przestrzenie czasowe idealnie się w tej historii uzupełniają. Na uznanie zasługują też bohaterowie, trójka tych głównych postaci jest bardzo dobrze przedstawiona ale też wielkie brawa za postacie w tle bez których ta książka nie byłaby tak barwna. Do tego element zaskoczenia towarzyszył mi tutaj dość często.

Lubię książki w których wiele się dzieje, gdzie akcja jest intensywna ale tak dobrze prowadzona, że nie czuje się tego natłoku. Element tajemnicy sprzed lat bardzo mnie zaciekawił przyznam, że nawet się zastanawiałam czy przy zmianie ustroju takie praktyki nie były stosowane.

Polecam tę historię, mam w planach też pierwszą książkę Pani Marii, jestem jej ogromnie ciekawa.

Po przeczytaniu debiutu, „Gniewa Halnego” byłam bardzo ciekawa kolejnych książek Marii Gąsienicy-Zawadzkiej.

Autorka ponownie zabrała mnie do stolicy Tatr. Do hotelu Rysy przybyły również trzy inne osoby: Radek, Karolina i Gerard. Każda z tych osób ma swoją historię i każda z nich szuka czegoś ukrytego w starym hotelu w Zakopanem.

Autorka stopniuje napięcie. Nie od razu wpadamy w wir wydarzeń i ciekawych wydarzeń. Z każdym kolejnym rozdziałem ujawnia nam tajemnice jakie skrywali rodzice bohaterów.

Akcja książki biegnie dwutorowo. Są to wydarzenia, które mają miejsc obecnie i te, które rozegrały się przed laty w Zakopanem. Autorka opisała tutaj piękną chociaż tragiczną miłość dwójki młodych wtedy ludzi. Jesteśmy krok za krokiem świadkami tego jak wydarzenia z 1988 roku wpływają na te z 2022. Znajdziemy tutaj wiele tajemnic i sekretów.

„Zgorzelisko” nie jest takim typowym kryminałem. Jest bardziej kryminałem z dość dobrze rozbudowanym wątkiem obyczajowym. Osobiście uwielbiam takie połączenie i książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i szybko. A do tego jeśli znajdę momenty, które sprawiają, ze zatrzymam się i pomyślę nad naszym życiem, to sprawia, że książka jest dla mnie idealna.

Autorka zadbała również o klimat. Czuć tutaj atmosferę górskiego hotelu jak również samego Zakopane.

Jeśli lubicie kryminały z nieśpieszną narracją, zaskakującymi zwrotami akcji i wyrazistymi bohaterami to bardzo polecam „Zgorzelisko”.

Maria Gąsienica - Zawadzka skradła moje czytelnicze serce swoim rewelacyjnym piórem. "Gniew Halnego" wciągnął mnie na maksa, ale nowa książki pt. "Zgorzelisko" totalnie mnie porwała i zachwyciła.

Fabuła powieści rozgrywa się na polanie Zgorzelisko, gdzie ukryty głęboko w lesie jest Hotel Rysy, dawny ośrodek wypoczynkowy dla dygnitarzy partyjnych. Obecnie hotel przeznaczony jest do rozbiórki. Nim to nastąpi przewrotny los sprawia, że drogi bohaterów powieści przeplatają się w tym hotelu, który skrywa mroczne tajemnice sprzed ponad trzydziestu lat. Radek po śmierci ojca dostaje od niego list i będzie próbował odnaleźć ukryte dokumenty w Hotelu Rysy, które w przeszłości schował tam jego ojciec. Czy Radek odkryje rodzinną tajemnicę? Karolina wraz z przyjaciółką zatrzymuje się w Hotelu Rysy, by skonfrontować się z przeszłością. Czy odkryje zagadkę śmierci swojego ojca? Jest też pewna osoba, która będzie próbowała przechytrzyć Radka, aby tajemnice z przeszłości nie wyszły na jaw.

Czy Radek i Karolina zapłacą za grzechy swoich rodziców i dziadków?

Uwielbiam takie klimaty! Górska i zimowa sceneria, niebezpieczeństwo czyhające tuż za rogiem, hotel skrywający bolesne tajemnice, kłamstwa, intrygi, manipulacje, duszna atmosfera, dwie strefy czasowe, gdzie rok 2022 przeplata się z 1988, zagadki do rozwiązania, polityka PRL-u, która miała wpływ na bohaterów powieści oraz to co kocham - pies, który skradł moje serce. Nie zabraknie tutaj emocji oraz niespodziewanych zwrotów akcji. Autorka potrafi trzymać czytelnika w napięciu, czuć niepokój z każdą przewracaną stroną powieści, a układanie łamigłówki jest tak fascynujące, że nie można oderwać się od książki. Autorka porusza tu kwestie rodzinnych relacji, konsekwencje decyzji przodków na nasze życie, udowadnia, że trzeba odpuścić i nie chować urazy, bo to niszczy człowieka od środka.

Jeśli lubicie historie, które zmuszają do refleksji, rozgrywają się w górach, intrygi, tajemnice i mroczne zagadki do rozwiązania to zapraszam Was do lektury "Zgorzelisko".

Bawiłam się znakomicie i spędziłam ekscytujący czas.

10/10

Czekam na więcej! Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Po pierwszej książce tej autorki „Gniew Halnego” czekałam z niecierpliwością na kolejną. Maria Gąsienica – Zawadzka ma niesamowitą umiejętność plecenia ciekawej i oryginalnej historii z cudownymi opisami przyrody. Tym razem znów przenosimy się w Polskie góry na polanę Zgorzelisko, gdzie znajdziemy przeznaczony do rozbiórki hotel Rysy. To właśnie tu, w otoczeniu majestatycznych gór, zaczyna się pełna intryg opowieść o przeszłości, która nie chce dać o sobie zapomnieć.

Fabuła skupia się na trojgu bohaterach – Karolinie, Gerardzie i Radku, którzy przybywają do hotelu z różnych powodów, ale ich losy wkrótce splatają się w jedną, wspólną misję – odkrycie ukrytych dokumentów, które mogą ujawnić prawdę o dawnych, mrocznych wydarzeniach. Autorka w umiejętny sposób kreśli napięcie, które rośnie z każdą stroną, tworząc sieć tajemnic i zagadek, które stopniowo wychodzą na światło dzienne.

"Zgorzelisko" to lektura, która nie pozwala oderwać się od książki aż do samego końca. Atmosfera jest gęsta, akcja stopniowo nabiera tempa, a tajemnice rodzinne i ukryte dokumenty tworzą intrygującą, wielowarstwową opowieść. To książka, która porusza, zaskakuje i zmusza do refleksji nad przeszłością.

Jestem zachwycona tą historią i gorąco polecam ją wszystkim, którzy lubią powieści pełne tajemnic, emocji i niespodziewanych zwrotów akcji.

25 września miała premierę nowa książka Marii Gąsienicy-Zawadzkiej „Zgorzelisko”. Po jej świetnym debiucie nie mogłam się wręcz doczekać jej kolejnej książki. Czy spełniła moje oczekiwania?

Hotel Rysy skrywa swoje mroczne tajemnice. Odpowiedzi na swoje pytania szukają tam Radek, Karolina oraz Gerard. Każdy ma swoje powody i pragnie odczarować swoją przeszłość, by móc w końcu żyć spokojnie. Nie każdy jednak ma dobre intencje. W pewnej chwili zrobi się niebezpiecznie. Wszystko ma jednak swój cel, a odpowiedzi nie wszystkich zadowolą. Czy nie lepiej, by tajemnice nadal były pogrzebane?

Po debiucie autorki spodziewałam się kolejnej mocniej, tajemniczej i trzymającej w napięciu książki. Motyw paranormalny w „Gniewie halnego” zrobił taką robotę tej historii, że nie mogłam się doczekać, co też tym razem autorka wymyśli. Od razu zauważyłam, że tym razem fabuła jest utworzona na trochę innym schemacie. Mamy dwie linie czasowe, które powolutku odkrywają nam wszystkie tajemnice. Bardzo lubię takie zagranie autora. Pozwala to fajnie dawkować napięcie. Spodobało mi się również pojawienie się psiego bohatera. Styl autorki jest przystępny i lekki. I to chyba na tyle jeśli chodzi o pozytywy. Niestety muszę uznać tę historię za mocno przeciętną. Dużo znajdziemy tutaj polityki, co prawda z okresu PRL, ale mnie to już kompletnie zbiło z pantałyku i mój zapał do czytania opadł. Sama historia jest to niby kryminał, niby obyczajówka. Poznajemy ją od strony różnych bohaterów. Ale kompletnie mnie nie wciągnęła. Brakowało mi tej tajemniczości, niepewności, którą znalazłam w poprzedniej książce. Jestem zawiedziona. Autorka bardzo wysoko sobie sama postawiła poprzeczkę i niestety w moim odczuciu z tą powieścią nie doskoczyła nawet do jej połowy. Nie mniej zachęcam was do lektury i własnej oceny.

Od samego początku, kiedy zaczynamy czytać o obserwacji jednego mężczyzny przez drugiego wytwarza się klimat dużego oczekiwania. Nie wiemy dlaczego jeden z nich szybko szykuje sobie schronienie w postaci szałasu i widzimy jak depresyjnie zawodzi, kiedy nie udaje mu się stworzyć odrobiny ognia. Drugi coś planuje, wciąż obserwuje jego kroki, widzi jak z wielkim opóźnieniem działa i kiedy nadchodzi szarówka, postanawia się ukazać. Zwracajcie uwagę na czas, który jest opisany w nagłówku, gdyż nie zawsze bywa synchroniczny. Mamy przeskoki czasowe do różnych pokoleń, by zobaczyć co takiego jedni zbroili, że teraz inni ponoszą tego konsekwencje. To tam dowiadujemy się, że jedna z postaci ma wielkie aspiracje do zostania politykiem, jednak druga postać podkreśla, że gdyby poznali jego przeszłość, nie wyszło by mu to na dobre. To krótka i treściwa rozmowa, która ma swój późniejszy wydźwięk. Z ogólnych tematów, poznamy kilka postaci, które odbędą podróż w tym samym miejscu, lecz obarczeni będą zupełnie innymi problemami. Jak to zawsze w tajemniczych pozycjach bywa, nikt nie zazna tutaj spokoju, zanim jego brudy nie wyjdą na światło dzienne. Autorka postarała się rozwinąć każdą historie na tyle, by poznać najmniejsze szczegóły z ich życia, jedynie zawsze kończyła uczuciami, jakby później coś niespodzianego miało się wydarzyć. Problemy z którymi mierzą się postacie czasami są aż nad wyraz prawdziwe i ogromnie emocjonalnie wrażliwe. Nie zawsze mogą zrobić to, co chcą, bo inni stają im na przeszkodzie. Niektórzy są naprawdę uczciwi i kochają to, co robią, oraz to do czego doprowadzili, jednak inni widzą w tym tylko same negatywy, taką totalną różnicę gustów i pokoleń. Z tego powodu niektóre sprawy są opisane dłużej i zajmują więcej miejsca. Powoduje to jednak, że utożsamiamy się z nimi, bo zaczynają stawać nam się bliscy. Choć innych to lepiej byśmy nigdy nie poznali. Osoby wrażliwe mogą się tutaj wzruszać, a nawet nabawić się nerwicy. Ja totalnie od początku się w nią wkręciłam, więc bardzo ją wam polecam:-)

1988 rok. Zakopane. Hotel Rysy. Miejsce dla partyjnych dygnitarzy. Wypoczynek elity PRLowskiego narodu, dowodzony silną ręką mjr Ryszarda Malickiego. Czasy pokazowych procesów, tortur i tajemnic. Czasy tuszowania najgorszych nawet zbrodni…

2022 rok. Zakopane. Hotel Rysy. Choć czasy świetności tego miejsca minęły bezpowrotnie, hotel, przed planowanym wyburzeniem, ściąga do siebie tłumy gości. Wszystko za sprawą plotki o rzekomym skarbie, ukrytym w jego murach, o czym skrzętnie poinformował na swoim kanale znany youtuber. Wśród gości, pojawiają się również trzy osoby, których cel wizyty w hotelu jest zgoła inny…

**

„Zgorzelisko” to pełna tajemnic z przeszłości opowieść z pogranicza książki sensacyjnej, obyczajowej, a nawet ośmieliłabym się stwierdzić, że ma elementy z thrillera psychologicznego. Czyta się ją po prostu doskonale. Dialogi są naturalne, postacie barwne i charakterystyczne, a dwutorowa akcja intryguje obietnicą powiązania przeszłości z teraźniejszością. Wstawki gwary góralskiej, opisy mojego ukochanego Podhala, wyszkolony pies, a nawet nawiązanie do Fallouta 4 - ♥? Zima w górach jest bajeczna i to jest namacalne, czytając „Zgorzelisko”. Choć zwykle unikam motywów polityki w książkach, tutaj zupełnie nie przeszkadzał mi mocny rys PRL, który odbił się na bohaterach tej historii. Jest ciekawie, chwilami mrocznie, trochę przygodowo, a nawet smutno.

Jedyny minus tej książki? To, że tak szybko się skończyła. Polecam gorąco!

"Kłamstwo. Otacza nas ze wszystkich stron. Kłamiemy wszyscy i często. Kłamiemy werbalnie i niewerbalnie. Kłamiemy na wszystkie możliwe sposoby. Świadomie rozmijamy się z prawdą, przemilczamy niewygodne dla nas fakty i szczegóły, używamy półprawd, koloryzyjemy, wyolbrzymiamy."

Zakopane.

Hotel Rysy - miejsce, które już niebawem przejdzie w ręce nowego właściciela, i które ma być zrównane z ziemią; miejsce pełne tajemnic; rodzinnych i politycznych sekretów.

Miejce, w którym splata się przeszłość i teraźniejszość.

Miejsce, w którym dochodzi do tragedii...

Lata 1988 i 2022.

Tak odległe, a mimo to mające ze sobą wiele wspólnego.

To właśnie w tych dwóch okresach przebiega akcja powieści "Zgorzeliska" Marii Gąsienicy-Zawadzkiej.

Okres świąteczno-noworoczny w pełni.

Właśnie wtedy w hotelu Rysy pojawia się mnóstwo gości.

Wierzą, że gdzieś tu jest ukryty prawdziwy skarb.

Przybyli tu ludzie z całej Polski.

Sieją zamęt.

Robią zamieszanie.

Każdy czegoś szuka, chociaż tak naprawdę nawet nie wie czego.

Wśród tych ludzi są Radek i Karolina.

Nie znają się, ale oboje przybyli tu, by poznać historię swoich przodków.

On niedawno stracił ojca. Chociaż nie miał z nim dobrych relacji, to spełnia jego ostatnią wolę, by dowiedzieć się prawdy o nim.

Ona niedawno dowiedziała się, że mężczyzna, którego miała za ojca, wcale nim nie był. Wie jednak, że ten prawdziwy zginął niedaleko hotelu Rysy.

Radek pragnie odnaleźć tajne teczki, które ukryte są w hotelowej piwnicy.

Karolina pragnie poczuć więź ze zmarłym ojcem i górską naturę, która płynie w jej żyłach.

Jednak wśród hotelowych gości jest ktoś, kto nie chce dopuścić do tego, by prawda ujrzała światło dzienne.

Ktoś, kto robi wszystko, by przeszłość została tam, gdzie jej miejsce...

Ten człowiek nie cofnie się przed niczym.

Jest chytry i przebiegły.

Jest brutalny i bezwzględny.

Jest nieprzewidywalny.

Genialny manipulator, który ma krew na rękach.

Komu uda się odzyskać teczki i jakie tajemnice w sobie skrywają?

"Zgorzelisko" to moje drugie spotkanie z twórczością Marii Gąsienicy-Zawadzkiej. Jej debiut - "Gniew halnego" wyrył się w mojej pamięci, więc z wielką przyjemnością sięgnęłam po kolejny tytuł spod pióra autorki.

"Zgorzelisko" to niesamowicie genialny i skrojony na miarę thriller psychologiczny. Dzieje się tu naprawdę dużo. Wartka akcja nie zwalnia ani na chwilę, sprawiając, że kartki same się przewracają.

Dopracowany w każdym calu.

Z idealnie wykreowanymi bohaterami.

Z gęstą i napiętą atmosferą.

Z wieloma niewiadomomymi i tajemnicami, które sprawiają, że nie można oderwać się od lektury.

Niesamowity pod każdym względem.

Jestem zachwycona i z niecierpliwością czekam na kolejne powieści pani Marii.

Polecam