Zanim zrozumiałem, że cię kocham

Czyżby kolejny bestsellerowy pisarz umknął mej uwadze? Na to wygląda i jest idealnym potwierdzeniem ważnej kwestii: rynek literacki, w znaczeniu nie tylko polskim, ale i światowym, jest tak płodny, że absolutnie każdy znajdzie coś dla siebie.

Myślę, że odstraszało mnie samo trudne nazwisko pisarza, w końcu kultura japońska jest mocno odmienna od naszej i nie sposób wszystko w niej zrozumieć. Przyznajcie jednak sami, Drodzy Czytelnicy, że Toshikazu Kawaguchi nie brzmi łatwo. No, ale jeśli bestsellerowa seria pt. Zanim wystygnie kawa sprzedała się w nakładzie 6 milionów (sic!) egzemplarzy, to jest chyba jasne, że fabuła wciąga, wzrusza i daje nam pole do osobistych przemyśleń. Mało tego, gdybyśmy mieli dokonać porządku chronologicznego, to fikcyjna historia całego cyklu opiera się najpierw na sztuce teatralnej, potem na literaturze, by dotrzeć do fanów szklanego ekranu. Czy to nie cudowne? Przecież każdy człowiek pióra marzy o takim rozgłosie.

Cykl Zanim wystygnie kawa składa się już z sześciu tomów, a „Zanim zrozumiałem, że cię kocham” to najświeższe dzieło pisarza. Absolutnie mnie to nie zraża, gdyż cykle mają to do siebie, że zazwyczaj łączy je tylko jeden stały element. W tym przypadku chodzi o niecodzienną w swym działaniu kawiarnię, jak też o żelazne zasady w niej panujące. O szczegółach nie opowiem, ale zadam Wam wszystkim identyczne pytanie, które w tej książce jest kluczowe: gdybyś mógł cofnąć się w czasie, z kim chciałbyś się spotkać? Ja nie zastanawiałam się ani chwili, a podczas pisania tej opinii wszystko we mnie wręcz krzyczało. Ponadto, niemal od razu przypomniałam sobie jedną z powieści Nataszy Sochy („Godzina zagubionych słów”) i wiem, że fabularnie Toshikazu Kawaguchi, jak i polska pisarka, mogą śmiało podać sobie ręce. Oboje są niesamowici i swoimi tekstami potrafią zmiękczyć nawet najbardziej skostniałe serca i umysły.

Zdaję sobie sprawę, że książki nie ocenia się po okładce, gdyż to zawartość ma być doskonała. Niemniej jednak, osobom odpowiedzialnym za szatę graficzną również należą się brawa. Oprawa jest niezwykle urokliwa, a przynajmniej ja tak czuję, bo jestem fanką kotów oraz fioletu. Osoby znające mnie prywatnie doskonale wiedzą, że za tymi futrzakami byłabym gotowa rzucić się w ogień.

4 rozdziały traktujące o bardzo odmiennych formach miłości, 239 stron – tyle przygotował dla nas pisarz. Ponadto, dzięki zamieszczonej na początku książki mapie relacji między bohaterami nie ma mowy o uczuciu chaosu. Rozumiem, że imiona postaci mogą wydawać się trudne, ale sama treść na pewno zaciekawi wielu odbiorców.

Kawa – niby coś zwykłego, wręcz bardzo potrzebnego. Autor jednak udowadnia, że zostawianie napoju nietkniętego i zimnego ma bardzo poważne i smutne skutki. Moja refleksja jest taka: miejmy dla siebie odrobinę więcej czasu, a teoretyczne zwroty „zdzwonimy się” lub „musimy się spotkać” niech jak najszybciej zamienią się w praktykę. Dlaczego tak do tego dążę? Zapraszam do lektury – treść wszystko Wam wyjaśni.

Dzięki powieści możemy też poznać odrębne zasady kulturowe panujące w Japonii. Dotyczą one choćby walentynek i wręczania sobie czekoladek. Rytuał ten został świetnie opisany przez autora, a to, jak bardzo jest on odmienny, zaskoczy niejednego odbiorcę.

Nie sądziłam, że książka przesiąknięta fikcją i kulturą japońską może zawierać też polskie akcenty – a jednak! Pisarz wychwala pod niebiosa nasze narodowe potrawy. Opis bigosu, pierogów czy deserowych pączków powoduje bardzo silną chęć ich skosztowania.

Mimo trudnych w wymowie imion bohaterów nie żałuję, że przeczytałam tę powieść. Pierwszy i ostatni rozdział uważam za majstersztyk – ich treści nie da się zapomnieć. Dlaczego? Sami się przekonajcie. Powiem tylko, że fabułę w nich zawartą z całą pewnością można przenieść do świata realnego.

Polecam!

Gdybyś mógł cofnąć się w czasie na kilka minut, z kim chciałbyś się spotkać?

Wyobraźcie sobie kawiarnię, w której możecie przenieść się na kilka minut w przeszłość lub przyszłość. Te parę chwil może zmienić wszystko i sprawić, że będzie się wam żyło zupełnie inaczej.

To wzruszająca opowieść o ludzkich emocjach, zrozumieniu, że nie zawsze postępowało się słusznie, a jest za późno, by to naprawić, że miłość jest bezwarunkowa, a czas, choć czasami krótki, jeśli będzie wykorzystany w pełni, może dać nam dużo szczęścia.

To książka, z której refleksje uwalniają się niczym para z filiżanki gorącej kawy. „Są w życiu momenty, które zmieniają wszystko - punkty zwrotne, zakręty na naszej życiowej ścieżce. Jednak rzadko je rozpoznajemy wtedy, kiedy się wydarzają. Przeważnie dopiero z perspektywy czasu widzimy, że pozornie zwyczajny dzień był tym decydującym.”

Ja osobiście lubię takie niespieszne książki, które dają do myślenia. No i mamy w końcu też polski akcent, opis pierogów, placków ziemniaczanych czy bigosu. Cieszy mnie, że nasza kuchnia zyskuje uznanie w najdalszych zakątkach świata.

Ocena 8/10 ⭐

Ależ czekałam na powrót do tej wyjątkowej japońskiej kawiarni! W Funiculi Funicula można nie tylko wypić filiżankę aromatycznej kawy, ale też... przenieść się w czasie (trzeba przestrzegać kilku zasad i koniecznie wrócić zanim wystygnie kawa:). "Zanim zrozumiałem, że cię kocham" to szósta część serii Toshikazu Kawaguchiego. Dobrze znany i lubiany schemat pozostaje ten sam – w kameralnej, nieco tajemniczej kawiarni unosi się zapach kawy, czas płynie inaczej, ożywają wspomnienia i dzieją się rzeczy niezwykłe. Autor przedstawia cztery nowe historie, a w tle kontynuuje rozpoczęte wcześniej wątki. Poznajemy dziewczynę, która za późno docenia miłość macochy; chłopca, który tęskni za ojcem i jego kuchnią; chorą kobietę szukającą nadziei oraz mężczyznę, który od lat czeka na ukochaną. Każda z tych osób mierzy się z czymś trudnym – ze stratą, tęsknotą, złamanym sercem, poczuciem winy. Każda dostrzegła lub zrozumiała coś ważnego dopiero wtedy, gdy okazało się, że jest za późno... Powieści Kawaguchiego mają w sobie spokój, łagodność i refleksyjność oraz czułość spojrzenia na ludzkie zmagania – i to jest coś, co niezmiennie mnie ujmuje. Z pozoru proste historie potrafią wzruszyć i skłonić do przemyśleń na temat kruchości życia, miłości, straty, rodzinnych więzi i życiowych wyborów. Kawaguchi koncentruje się na uczuciach, relacjach i skomplikowanych losach – smutek, ból i tęsknota idą za rękę z nadzieją, pocieszeniem i ukojeniem.

"Zanim zrozumiałem, że cię kocham" to poruszająca opowieść o spóźnionych wyznaniach, próbie pogodzenia się ze stratą oraz uzdrawiającej sile miłości, nadziei i przebaczenia. Kolejny udany powrót do tokijskiej kawiarni.