Za późno na nas

Autorka jest niesamowitą pisarką, która swoimi książkami wkręca czytelnika od początku, by trzymać w ryzach do samego końca. Tutaj zaserwowała nam historię trzech kobiet, które zostały skrzywdzone w różnoraki sposób. Podzieliła nam czasy na te w których już do tragedii doszło, a później powróciliśmy do tego by ujrzeć jak na początku w ich małżeństwach było cudownie. Normalnie idealni mężczyźni, którzy dopieszczali swoje kobiety, by w późniejszym czasie pokazać im, że to sytuacje ich zmieniły. Mówią, że każdy z nas lubi szukać winnego pewnych wydarzeń, gdyż wtedy czuje się lepiej, gdyż ciężar jest z ich zdjęty. Tutaj rozegrało się to na różnych płaszczyznach. Opowieść jest napisana z perspektywy kobiet, gdzie cykl zapoczątkowuje Eliza. Opowiada o tym jak źle przeszła swój poród, gdzie nie spodziewała się traumy poporodowej. Tej ciągłej niepewności, czy da sobie radę jako matka oraz czy będzie zdolna do wybaczenia mężowi zdrady. Myślę, że tutaj będzie najwięcej uwagi wśród czytelników, gdyż rzadko chce się rozumieć stan po porodzie, kiedy pojawia się szok i obawa nad całkowicie nowym człowiekiem, który jest kruchy i zależny od nas. Bez wsparcia ze strony partnera można sobie nie poradzić. Można nie upilnować dziecka na tyle, by nagle zniknął...

Drugą postacią jest Ania. Poruszony zostaje tutaj temat zamknięcia dziecka w sobie. Tu nie chodziło o danie mu przestrzeni, gdyż w jego życiu ktoś się pojawił. To w jakim stanie się znalazł i co się stało potem spowodowało, że bardziej będziemy przyglądali się życiu naszych dzieci. W ich oczach, błaha dla nas sprawa, może być najważniejszą w życiu. Na tyle istotną, że potrafi zakończyć swój oddech.

Ostatnia sprawa dotyczy Wiktorii, która żyła we wspaniałej bańce nie znając spraw w których brał udział jej mąż. Zapewniona o głębokiej miłości nie zaglądała w portfel mężowi, a tam działy się wręcz drastyczne sprawy. Pewnego dnia nagle wstała i ujrzała pusty dom. Z godziny na godzinę nie pojawiał się ani mąż ani dzieci ani teściowa. Czyżby ot tak ją zostawili? Co się z nimi wszystkimi stało? Czyżby w ogóle nie znała swojego męża?

Ja od początku tutaj przepadłam, gdyż każda z opowieści dotyka delikatnych spraw, które jednak w życiu się zdarzają. Przeczytałam o nich na wysokim poziomie kortyzolu, dlatego ostrzegam, że emocji jest tutaj cała masa. Postawią do pionu każdą waszą emocję. Pomimo trzech rodzin żadna z nich nam się nie myli, gdyż poruszają się po innym temacie, tylko końcowo się łączącym. Większy druk oraz sporo dialogów usprawniają czytanie. Zdecydowanie jest to książka, która w tym roku zabrała najwięcej mojej uwagi:-) Bardzo ją polecam:-)

Bo łzy są jak deszcz - nie pytają, czy mogą spaść.

Po prostu spadają.

Strata to dziwna rzecz. Można ją wykrzyczeć, można ją stłumić, można udawać, że jej nie ma. Ale ona i tak będzie

Ludzie mówią, że czas leczy rany. Ale czas to kłamca. On nie leczy niczego. On tylko uczy człowieka żyć z bólem.

Wiktora, Ania i Eliza. Trzy piękne, mądre kobiety.

Patrząc na nie z boku nikt nie odważyłby się stwierdzić, że są nieszczęśliwe.

Jak to jest,że często wierzymy w pozory albo co jeszcze gorsze w trudnej sytuacji nie widzimy znaków ostrzegawczych , mimo,że przecież dla otoczenia były wyraźnie widoczne?

Wiki i Krzysiek są małżeństwem od szesnastu lat.

Para doczekała się dwójki dzieci. Tola i Kuba są dla swoich rodziców wszystkim tym co najważniejsze.

Oprócz nich w dużej willi, którą oboje uwielbiają mieszka mama mężczyzny- Łucja.

Oboje wykonują pracę będącą ich pasją.

Wydaje się, że ten obrazek jest idealny , aż do dnia , gdy rodzina Wiki znika bez śladu, a wszelkie ślady wskazują na to że domownicy zbierali się w pośpiechu i mieli za moment wrócić.

Co naprawdę się wydarzyło? Czy naprawdę znamy tych , których kochamy?

Ania i Michał kochają się bardzo. To jedna z tych par o których chce się czytać i marzyć o podobnej trwałej relacji.

Choć nie mają pięknego domu z ogrodem i pieniędzy w nadmiarze darzą się szacunkiem i uwielbiają swoich dwóch nastoletnich synów - Emila i Antka.

Ich codzienność i chęć do rozmowy i pomocy dzieciom w każdej sytuacji ogrzewa serce.

A jednak pewna sobota na zawsze zapisze się w ich pamięci, gdy jeden z chłopców odbierze sobie życie.

Co go do tego pchnęło?

Eliza i Przemek wraz z dwójką pociech - Misią i Olafem tworzą przepiękną kochającą się rodzinę.

Nikt jednak nie ma pojęcia że za zamkniętymi drzwiami młoda perfekcyjna mama zmaga się z depresją poporodową a i mąż ma własny sekret. .

Gdy chłopczyk nieoczekiwanie znika małżonkowie zostają wystawieni na próbę.

Oczy trzech kobiet patrzą w inną stronę, ale ból, który je łączy, ma wspólny mianownik – milczenie. Gabriela Gargaś prowadzi czytelnika przez historie, które początkowo wydają się odrębne, a jednak z każdą kolejną stroną splatają się w przejmującą opowieść o stracie, żalu i pytaniach bez odpowiedzi.

Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak krucha potrafi być codzienność i jak łatwo przeoczyć moment, w którym „coś” zaczyna się psuć. Nie ma tu prostych winnych ani jednoznacznych odpowiedzi. Jest za to życie – nieidealne, bolesne, pełne emocji, które często chowamy pod maską normalności.

„Za późno na nas” to książka, która nie epatuje dramatem, ale pozwala mu wybrzmieć w ciszy między słowami. Gargaś pisze o depresji, żałobie, zagubieniu i poczuciu winy w sposób niezwykle ludzki – bez oceniania, za to z empatią i zrozumieniem. Każda z bohaterek inaczej radzi sobie z tragedią, inaczej przeżywa stratę i inaczej próbuje odnaleźć sens w świecie, który nagle się rozpadł.

To także opowieść o relacjach – małżeńskich, rodzicielskich, przyjacielskich – o tym, jak bardzo potrzebujemy rozmowy i jak niszczące potrafi być przemilczenie problemów. Autorka zadaje trudne pytania:

czy miłość zawsze wystarcza?

czy naprawdę znamy osoby, z którymi dzielimy życie?

i czy zawsze da się naprawić to, co pękło?

Ta powieść zostaje w sercu na długo. Zmusza do refleksji, zatrzymania się i spojrzenia uważniej na ludzi wokół nas. To książka bolesna, ale potrzebna – przypominająca, że czasem wystarczy jedno słowo, jeden gest, jedna rozmowa, by nie było za późno.

„Za późno na nas” to historia, którą się czuje, a nie tylko czyta.

"Za późno na nas" to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Sama nie wiedziałam czego się spodziewać. I dostałam prawdziwą bombę emocjonalną, poruszającą niezwykle trudne i ważne tematy jak depresja poporodowa, samobójstwo, samotność, zdrada. Autorka potrafi poruszyć czytelnika i nim wstrząsnąć. Ja cały czas mam w głowie historię Wiktorii, Anny i Elizy, ich na pozór poukładane życie, które w jednym momencie wywraca się do góry nogami. Ta opowieść pomimo niezwykle trudnych tematów niesie przesłanie, że trzeba szukać pomocy, że trzeba o sobie walczyć. Polecam serdecznie

Wiktoria budzi się w pustym domu. Jej mąż, dzieci i teściowa zniknęli bez śladu. Wszystko wskazuje na to, że wyszli tylko na chwilę.. Gdy na światło dzienne wychodzą mroczne tajemnice Krzysztofa, Wiktoria zaczyna wątpić we wszystko, co dotąd uważała za pewne.

Anna i Michał próbóją odnaleźć się po tragicznej śmierci syna. Każde z nich przeżywa żałobę na swój sposób, a gdy wychodzą na jaw bolesne rodzinne sekrety, ich związek zostaje wystawiony na ciężką próbę.

Eliza, przytłoczona depresją poporodową i zdradą męża, desperacko próbuje odzyskać sens życia. Tymczasem tuż obok niej czai się zagrożenie, które może zniszczyć wszystko, co jeszcze jej zostało.

Nie wiem jak opisać ból tych Kobiet oraz ból opisany w książce.

Jest to ból, który nigdy nie znika, tylko my się do niego przyzwyczajamy. Uczymy się jak z nim żyć, jak iść naprzód, jak przemienić go w coś dobrego. By choć na chwilę o nim zapomnieć.

Opisane historie nie są łatwe. Mogą spotkać każdego z nas, albo kogoś z naszej rodziny, bądź otoczenia. Czasami przychodzi z nienacka, a czasami czujemy że coś się zbliża ale nie wiemy dokładnie co.

Nie jest to książka dla kogoś, kto chciałby przeczytać coś na ukojenie serca. Niestety ona w tym nie pomoże. Jedynie może przyprawić o ból. O próbę zrozumienia co tam się dzieje, jak do tego doszło.

Każdy z Nas popełnia w życiu błędy. Niektóre są takie że można je wybaczyć, a drugie, które są niewybaczalne. Niektóre nawet się do tego nie klasyfikują. Pomyślicie dlaczego, przecież powinno się dawać drugą szansę, ale czy czasami warto dać drugą szansę? Czy przyszłość jest warta wtedy gdy się nie ufa już drugiej osobie? To nieufność, brak wiary w lepszą przyszłość nie pozwala na taki krok. Tkwimy wtedy z ulotnej bańce, która i tak kiedyś w pewnym momencie pęknie. A rozczarowanie boli podwójnie.

Wracając do książki. Cieszę się, że taka książka została napisana. O takich rzeczach powinno się bardziej otwarcie mówić. To nie powinien być temat tabu. Są to rzeczy, które nas niestety spotykają i nie są to rzeczy wymyślone. Ból jest częścią naszego życia, ale powinniśmy pamiętać, że nie jesteśmy sami. Każdy z czymś się zmaga. O czymś myśli, nad czymś rozważa. Ważne jest by mieć z kim o tym porozmawiać. Zapytać o radę, bądź po prostu spędzić czas i poczuć się zrozumianym.

„Za późno dla nas” Gabrieli Gargaś to opowieść o trzech różnych rodzinach, których losy splatają się w nieoczywisty sposób. Każda z nich nosi w sobie dramat, ból i przemilczane prawdy, które w końcu domagają się ujawnienia. Autorka zabiera nas w podróż przez emocje – od lęku, przez rozpacz, aż po nadzieję, że nawet w największym mroku można odnaleźć światełko.

Poznajemy Wiktorię, która pewnego dnia zostaje sama w pustym domu. Jej bliscy znikają, a wraz z nimi poczucie bezpieczeństwa. Pojawiają się pytania, na które nikt nie chce udzielić odpowiedzi, a skrywane przez lata tajemnice zaczynają burzyć fundamenty jej świata. Równolegle śledzimy losy Anny i Michała – rodziców zmagających się z ogromną stratą. Każde z nich przeżywa żałobę inaczej, co sprawia, że ich związek zaczyna się kruszyć pod ciężarem niewypowiedzianych słów.

Trzecią bohaterką jest Eliza – kobieta przygnieciona depresją poporodową i zdradą męża. Jej historia była dla mnie najbardziej przejmująca, bo pokazuje, jak łatwo można utracić grunt pod nogami i jak trudno odnaleźć siebie, kiedy życie wali się na kawałki.

Gabriela Gargaś nie ucieka od trudnych tematów – pisze o bólu, który rozdziera, ale i o sile, jaka rodzi się w człowieku, gdy wydaje się, że wszystko jest stracone.

To książka, która nie jest lekką, relaksującą lekturą – to emocjonalny rollercoaster, skłaniający do refleksji nad tym, ile naprawdę wiemy o swoich najbliższych. Ile jesteśmy w stanie znieść, zanim powiemy „dość”? Autorka udowadnia, że nawet w świecie utkanym z kłamstw można jeszcze zawalczyć o prawdę i nadzieję.

"Za późno na nas" to książka, której narracja prowadzi nas naprzemiennie ścieżkami trzech kobiet, głównych bohaterek: Elizy, Anny i Wiktorii, kobiet takich jak my, żon, córek, matek, synowych, sąsiadek... czytając zastanawiałam się, w którym momencie ich losy się splotą i jak wiele stopni oddalenia jest pomiędzy nimi. I splotły się... a w międzyczasie ich historie przeczołgały mnie emocjonalnie.

Eliza zmaga się z depresją poporodową, na dodatek zdradza ją mąż, i wydaje się, że nikt dookoła jej nie rozumie, wszak musi "z godnością przyjąć rolę matki".

Anna zderza się z niewyobrażalną tragedią sam0bójczej śmierci syna. To zdarzenie odbija się na relacji z mężem oraz drugim synem.

Wiktoria z pozoru ma wszystko i jest szczęśliwa. Przedsiebiorczy mąż, własna firma, zdrowe dzieci, wspierająca teściowa. Wszystko do czasu. Jedna decyzja, jeden sekret, jeden dzień i to rozpada się jak domek z kart. Czy się podda i nie będzie chciała tego odzyskać?

Nie jest to lekka literatura obyczajowa, a dojrzały obraz tego przez co przechodzą kobiety, a o czym się nie mówi. Książka porusza tematy trudne, wstydliwe, czasem może uznane za tabu, zamiatane pod dywan, trzymane za zamkniętymi drzwiami. Czyta się jednym tchem i pozostaje w myślach na długo.

Polecam!

„Jeden moment. Jedna chwila. Jeden oddech i już nie można ich powstrzymać. Bo łzy są jak deszcz - nie pytają, czy mogą spaść. Po prostu spadają.” .Gabriela Gargaś „Za późno na nas” .Trzy rodziny, trzy sekrety, trzy z pozoru zupełnie inne historie, ale jednak tak podobne. Jedno kłamstwo, które wszystko przekreśliło… Wiktoria, której rodzina zniknęła… Eliza, przechodząca depresję poporodową i próbująca poradzić sobie ze zdradą męża… I wreszcie Anna i Michał, którzy przeżywają żałobę po śmierci samobójczej syna… Ci wszyscy bohaterowie będą starali zbudować swój świat na nowo, na zgliszczach poprzedniego życia. Po stracie wszystkiego, co było dla nich najcenniejsze - czy im się to uda? .Jakże to była wciągająca lektura! Nie pozwoliła odłożyć siebie na później! Zaskakiwała niczym najlepszy thriller. .Tajemnice z przeszłości, sekrety, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Zdrady, nie tylko te fizyczne. I to poczucie, że nie będzie lepiej, przynajmniej w najbliższym czasie… .Mocna, momentami bezduszna. Pokazująca ludzkie tragedie, prawdę. To, że życie składa się z całego wachlarza barw, niekiedy tylko tych ciemnych, mrocznych odcieni… .Wywarła na mnie mocne wrażanie!

Trzy kobiety, każda z inną historią, inną traumą i innym rodzajem straty.

Eliza budzi się po drzemce i z trwogą stwierdza, że jej trzyletni synek zniknął.

Wiktoria wraca do domu gdzie nikt na nią nie czeka, dzieci, mąż i teściowa nagle zniknęli.

Anna i jej mąż Michał próbują bezskutecznie uratować młodszego syna, który popełnił samob#jstwo.

Łączy je jedno, maska kłamstw którą zakładają na codzień.

Ile z nas codziennie rano zakłada maskę szczęścia, uprzejmości i uśmiechu, wewnątrz czując bezgraniczny smutek, niezrozumienie i ogromny ból...

Ile z nas waha się by powiedzieć prawdę, pokazać swoją twarz bez upiększeń...

Ile z nas ocenia innych na podstawie tego co widzą, tu i teraz...

Wiem,że każda i każdy.

Często słyszę, jak ty robisz,że tyle czytasz? Musisz mieć dużo wolnego czasu skoro znajdujesz go na czytanie...

Ja Wam powiem tak...mój wolny czas to godzina wieczorem, ale najczęściej mniej. Siadam wtedy wypompowana po całym dniu zastanawiając się czy wszystko jest na jutro przygotowane, czy jest coś co powinnam zrobić inaczej, lepiej, często obwiniając się za słowa jakie wyszły w trudnych chwilach z moich ust, za ciągłe - poczekaj, tylko...skierowane do dzieci. To co pokazuje światu nijak ma się do tego co czuje i przeżywam. To tylko drobinka codzienności w jakiej żyje. Masz tak samo,prawda?

Książka Gabrysi jest opowieścią trzech kobiet mierzących się ze stratą, depresją i niezrozumieniem. Każda z nich poświęciła wiele dla rodziny, starając się być silną. Ale jak się okazuje, tak się nie da. W pojedynkę nie jesteśmy w stanie zobaczyć i zrobić wszystkiego. Trzeba poprosić o pomoc, porozmawiać, wypłakać się i otworzyć przed inną osobą.

W każdej z kobiet znalazłam cząstkę siebie, każda z nich miała coś z czym ja osobiście się zmagam. Myślę, że i Wy sie tam odnajdziecie.

Powieść poruszyła we mnie jakieś struny,które rezonują do kolejnych zmian, do uświadomienia sobie co jest ważne, a co nieistotne. Do pokazania światu tej prawdziwej mnie.

Bardzo bolesna ale jeszcze bardziej potrzebna lektura, dla nas kobiet, niezależnie na jakim etapie życia jesteśmy. Czytajcie, gorąco Was do tego zachęcam.

A co do czytania - chwała Bogu za audiobooki

(...) Trzy kobiety. Eliza, Wiktoria i Anna. Każdej z nich z dnia na dzień zawalił się świat. Depresja poporodowa, zdrada męża, samobójstwo syna, nagłe zniknięcie męża, teściowej i dzieci. Jak do tego doszło? Czy były jakieś znaki ostrzegawcze, czerwone flagi, które zauważone w porę, pozwoliły by unikać najgorszego?

"Za późno na nas" Gabrieli Gargaś to głęboka, poruszając historia kobiet i ich rodzin, które tak naprawdę mogą odzwierciedlać nasze własne doświadczenia. Jestem pewna, że nie jedna kobieta sięgając po tę książkę odnajdzie w niej siebie, swoje traumy, bóle, niemy krzyk, który na zewnątrz przybiera maskę udanego życia. Autorka w tej powieści opisała to, co każdego dnia przeżywają setki kobiet, rodzin, na całym świecie. Tajemnice, niewykrzyczany ból życia, kłamstwa, prędzej czy później doprowadzą do tragedii. Na przykładzie historii trzech kobiet, które pozornie nic ze sobą nie łączy, widzimy jak budowanie fasady normalnego, szczęśliwego życia, niszczy od środka, zakłada kajdany z których ciężko się uwolnić, sprawia, że gubimy siebie. Autorka zwraca uwagę na to, jak bardzo ważna jest szczerość, rozmowa, nazwanie własnych uczuć, emocji i przyznanie się przed samym sobą do tego, że nie musimy wszystkiego ogarniać, ze wszystkim mierzyć się samemu. Ale trzeba umieć to wypowiedzieć na głos, co nie zawsze jest proste, szczególnie, gdy wokół brak zrozumienia i ciągłe osądy.

Pomimo tego, że nie jest to łatwa i lekka książka, to uważam, że bardzo potrzebna. Poruszyła mnie niesamowicie, czułam niemalże cierpienie i zagubienie jej bohaterek. Przeżywałam bardzo to, z czym musiały się mierzyć. Myślę, że warto by było, aby przeczytali ją również mężczyźni. Z pewnością nie jednemu otworzyłyby się oczy.

Polecam!!!

„Za późno na nas” autorstwa Gabrieli Gargaś to poruszająca, pełna napięcia powieść, która zanurza czytelnika w świat skomplikowanych emocji, rodzinnych sekretów i bolesnych prawd. Autorka umiejętnie łączy trzy przeplatające się historie, które pokazują, jak cienka jest granica między stabilnością a chaos, a także jak trudno odnaleźć siebie, gdy fundamenty dotychczasowego życia zaczynają się rozsypywać.

Styl Gargaś jest przystępny i jednocześnie głęboki – pisarka kreśli postaci z dużą dozą empatii, nie unikając trudnych emocji, takich jak rozpacz, gniew czy bezsilność. Jej język jest płynny i naturalny, dzięki czemu lektura szybko wciąga, a napięcie utrzymuje się przez całą opowieść. Emocje bohaterów – od zagubionej Wiktorii, przez zmagających się z żałobą Annę i Michała, po walczącą z depresją Elizę – są wiarygodne i autentyczne, co sprawia, że czytelnik może z łatwością wczuć się w ich przeżycia.

Treść książki koncentruje się na trzech rodzinach, które z pozoru dzieli wszystko, ale łączy jedno – tajemnice i kłamstwa, które stopniowo wypływają na powierzchnię, burząc życie ich członków. Gargaś z wyczuciem pokazuje, jak trudne doświadczenia – utrata bliskich, zdrada, choroba psychiczna – potrafią zmienić relacje i postrzeganie samego siebie. Każda z historii to studium ludzkiej psychiki i próba odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest odbudowanie siebie po utracie wszystkiego, co definiowało naszą egzystencję.

Bohaterowie są wielowymiarowi i dobrze skonstruowani, a ich emocjonalne zmagania ukazane są z subtelnością i szacunkiem. Wiktoria, Anna, Michał i Eliza to postaci, które pozostają w pamięci, a ich historie skłaniają do refleksji nad siłą ludzkiej odporności oraz znaczeniem prawdy i przebaczenia.

„Za późno na nas” to powieść, która porusza ważne tematy związane z rodziną, żałobą, zdradą i depresją, a jednocześnie daje nadzieję na odnalezienie siebie nawet w najtrudniejszych chwilach. To książka, którą warto przeczytać, jeśli szukasz lektury pełnej emocji, napięcia i prawdy o ludzkich słabościach i sile.

Z czystym sumieniem rekomenduję tę powieść – jest to wzruszająca i angażująca historia, która pozostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o sens życia, relacje i to, co naprawdę ma wartość. Jeśli cenisz literaturę, która nie boi się trudnych tematów i potrafi poruszyć serce, „Za późno na nas” będzie doskonałym wyborem.

Książka o kobietach i dla kobiet.

Anna, Eliza i Wiktoria, trzy kobiety trzy historie, które w brutalny sposób pokazują mrok jaki potrafi zapanować w życiu kobiet.

Z pozoru nic ich łączy poza trudnymi chwilami, takimi które bolą a najgorsze jest to, że często są w tym bólu same.

"Za późno na nas" porusza bardzo ważne tematy jak samotność, strach, strata, kłamstwo w związku co często prowadzi do sytuacji, w której główną rolę gra depresja i jej najróżniejsze oblicza.

Każda z bohaterek na swój sposób stara sie być silna często budując przy tym mur, za którym się chronią.

Często nie widzą niepokojących sygnałów i dalej brną w sytuacje, z których ciezko jest im wybrnąć przez co muszą się mierzyć nie tylko ze swoimi obawami ale również z oceną innych najczęściej najbliższych im osób.

I niestety przez to udawanie zamiast otrzymać potrzebną pomoc są obwiniane o wiele sytuacji, z którymi już po prostu nie dają sobie rady bo przecież kobieta powinna być silna dla siebie, dla rodziny, dla otoczenia, powinna być opoką.

A co sie stanie kiedy ta opoka runie, kiedy fundamenty, które powinny być solidne (bo tego wymagają inni) nagle zaczynają się kruszyć, co kiedy narzucona przez innych rola zaczyna nas przerastać powodując załamanie.

O skutkach takich sytuacji możecie właśnie przeczytać w najnowszej książce Gabrieli

Jest to trudna emocjonalnie książka o ważnych decyzjach nie zawsze słusznych i niekiedy prowadzących do tragedii.

Zdecydowanie jest to książka o życiu takim trudnym i prawdziwym niekiedy pełnym mroku, pozbawionym nadzieji, pełnym kłamstw i ich konsekwencji ale jest to również opowieść o nadzieji, która mimo iż nie zawsze widoczna to gdzieś tam jakaś jej iskierka się tli dodając otuchy i sprawiając, że nawet najtrudniejsze chwile potrafią nas czegoś nauczyć.

Ta książka zdecydowanie skłania do refleksji, sprawia że mamy ochotę się zatrzymać i zastanowić się nad życiem i tym jak je postrzegamy, bo czasami po prostu trzeba zwolnić i odpuścić żeby nie przegapić czegoś ważnego na czym nam najbardziej zależy.

Gabriela Gargaś w swojej najnowszej powieści dotyka problemów, z którymi każdy z nas może się spotkać w prawdziwym życiu. To choćby miłość, zdrada, kłamstwa, strata, tęsknota, depresja poporodowa czy samobójstwo. Większość z tych tematów jest trudna i wymaga ubrania w odpowiednie słowa. Mimo iż jest tu różnorodność, to wszystko jest spójne i idealnie łączy się w całość. 

Mamy trzy rodziny, trzy tajemnice i jedno kłamstwo. Emocje w tej powieści rezonują tak bardzo, iż stajemy się niejako uczestnikami tego, co toczy się na jej kartach. Nie zawsze jest kolorowo i pozytywnie, a może nawet częściej trudniej... To tak jak z życiem. Ono potrafi pięknie zaskoczyć, ale i przynieść troski i problemy dnia codziennego. Istotne jest, by zrozumieć, co jest w życiu najważniejsze i o co warto walczyć.

Gonimy w pędzie życia, myśląc, ze na wszystko mamy jeszcze czas. Ta historia uświadamia, że czasem właśnie tego czasu możemy nie mieć. Drugie szanse na zawsze się powtarzają. Dlatego trzeba korzystać z nadarzających się okazji, łapać chwile, spełniać marzenia, mówić to, co naprawdę myślimy, wyznawać uczucia, rozmawiać z tymi, na których nam zależy czy zdobyć się na słowo "przepraszam".

"Za późno na nas" to niełatwa, mocna, trzymająca w napięciu, poruszająca powieść o życiu. To historia z tych, które dostarczają refleksji, przemyśleń i mądrości nad życiem, wyborami i uczuciami. To książka pozostawiająca ślad na duszy i sercu, a przede wszystkim dodaje otuchy, że nie jesteśmy same ze swoimi problemami. Czy rzeczywiście na niektóre rzeczy czasem jest za późno? Sprawdźcie koniecznie!

„Za późno na nas” to napisana z niezwykłą wrażliwością i bardzo poruszająca historia o trzech rodzin. Eliza, Anna i Wiktoria to trzy kobiety, które skrywają swoje tajemnice. Które zmagają się w życiu codziennym z pewnymi problemami i traumami.

Wiktoria pewnego dnia budzi się w nowej rzeczywistości, w której nie ma jej męża, dzieci i teściowej. Jej mąż Krzysztof ukrywał przed nią pewne sprawy.

Anna i Michał próbują poskładać swoje życie na nowo po tym jak ich syn popełnił samobójstwo. Na jaw wychodzą rodzinne sekrety, które sprawią, że ich małżeństwo będzie się rozsypywać jak domek z kart.

Eliza natomiast ma depresje poporodową oraz męża, który ją zdradza. Stara się odzyskać sens życia.

Książka chociaż napisana lekkim stylem nie jest łatwą lekturą. Porusza wiele trudnych tematów tj.: zdrada w małżeństwie, długi, żałoba, depresja itp. Problemy z jakimi zmagają się bohaterowie tej książki są problemami, z którymi nie jeden z nas zmaga się może.

Autorka w pełni oddała emocje z jakimi zmagają się trzy bohaterki. Emocje te udzielają się czytelnikowi.

Opowieść tutaj zawarta jest przedstawiona z perspektywy trzech bohaterek. Nie znajdziemy tutaj chaosu. Za to znajdziemy tutaj krótkie rozdziały, które sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie.

„Za późno na nas” to książka, która sprawi, że zatrzymacie się na chwilkę i zastanowicie się nad Własnym życiem. Osobiście lubię takie powieści i bardzo polecam Wam ten tytuł.

Trzy kobiety. Trzy różne historie. Jedno słowo, które je łączy: STRATA.

Eliza zmaga się z depresją, brakiem zrozumienia ze strony bliskich i nagłym zniknięciem syna. Anna próbuje stawić czoła samobójczej śmierci młodszego syna. Wiktoria odkrywa, że jej mąż, dzieci oraz teściowa zniknęli. Ucieczka prawdopodobnie została zaplanowana, a na jaw wychodzą oszustwa i kłamstwa, z którymi kobieta musi się zmierzyć.

Trzy trudne kobiece historie, które puruszą serce i umysł każdej czytelniczki. Kłopotliwe sytuacje, w jakich znalazły się bohaterki nie są proste do ogarnięcia. To uświadamia każdemu z nas, że człowiek mierzy się codziennie z jakimś problemem, mniejszym bądź większym. Myślę, że autorka w tej powieści chciała uzmysłowić czytelniczkom, iż ból trudno jest pokonać. Trzeba się z nim mierzyć, z nim żyć, dojść do momentu w którym się go akceptuje, bo on nigdy nie odejdzie, będzie o sobie przypominać. To on zmienia człowieka.

"Strata to dziwna rzecz. Można ją wykrzyczeć, można ją stłumić, można udawać, że jej nie ma. Ale ona i tak będzie".

"Za późno na nas" to książka, w której jest dużo bólu, tragedii, bezsilności w działaniu. Ta powieść rozbraja serce, ale tłumaczy, że życie nie jest tylko czarno białe, ma w sobie wiecej smutku, niż jesteśmy w stanie pojąć.

Przed napisaniem kilku słów na temat tej książki, musiałam chwilę popatrzeć w jeden punkt, zebrać myśli, otrzeć łzy, głęboko westchnąć. Na prawdę, ta pozycją daje do myślenia i pozostawia w głowie niezły mętlik uczuciowy.

Sądzę, że każdy w mniejszym lub większym stopniu doświadczył, któregoś z problemów występujących w historii przez co nie jest się obojętnym na losy bohaterów. Sama byłam bardzo dotknięta wszystkimi wydarzeniami, autorka potrafi przesłać uczucia na papier, co podczas czytania skutkowało u mnie wieloma emocjami.

Jak widać w opisie, książka jest napisana z użyciem trzech perspektyw i na pierwszy rzut oka, może się to wydawać ciężkie do ogarnięcia, tak w praktyce- nic łatwiejszego. Autorka fajnie przedstawia świat każdej z kobiet, rozdziały są krótkie, więc nie dosyć, że czyta się tą pozycję w tempie ekspresowym to i wątki są na tyle podobne, że człowiek nie czuje się zagubiony. Ponadto osobiście bardzo spodobał mi się styl autorki, jest on lekki, nieskomplikowany, choć nie raz brakowało mi opisów sytuacji.

Reasumując, bardzo polecam książkę, lecz trzeba się liczyć, że jest to cięższa emocjonalnie lektura.