Z różą w dłoni

Jagoda Kwiecień debiutuje w świecie powieści obyczajowej z wyjątkową delikatnością i wrażliwością. Jej książka „Z różą w dłoni” to pierwszy tom Trylogii Różanej i prawdziwa literacka przyjemność – ciepła, melancholijna, pachnąca różami, kawą i dawnymi sekretami.

W centrum tej historii stoi Róża – młoda kobieta, która powraca do rodzinnego Wrzosowa, urokliwego miasteczka, gdzie czas płynie nieco wolniej, a przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć. Gdy znajduje miedziany kluczyk ukryty w swetrze zmarłej matki, nie przeczuwa, że oto otwiera nie tylko sekretarzyk, ale i całą lawinę emocji, wspomnień i ukrytych prawd, które zmienią jej życie.

Autorka ma talent do budowania atmosfery: wszystko jest tu spowite lekką mgiełką nostalgii, ale też nadziei. Wrzosowo staje się niemal bohaterem tej opowieści – miejscem, gdzie piękno natury miesza się z melancholią, a każdy kąt pachnie wspomnieniem.

W tle nie zabraknie wątków miłosnych – pojawia się Hubert, były partner Róży, którego nowy związek dodatkowo komplikuje emocjonalny krajobraz bohaterki. Ale najważniejsza jest tu wewnętrzna podróż Róży – jej dojrzewanie do prawdy, zmierzenie się z bólem straty i szukanie nowego sensu w życiu.

To książka idealna dla tych, którzy szukają w literaturze ciszy, emocji i prawdy ukrytej w zwykłych gestach.

„Z różą w dłoni” to pięknie napisana, poruszająca opowieść o stracie, rodzinnych sekretach i sile, którą można odnaleźć nawet wtedy, gdy wszystko się rozsypuje. Jagoda Kwiecień stworzyła powieść, która koi i inspiruje – idealna na wieczór pod kocem, z filiżanką herbaty i sercem otwartym na emocje.

„Z Różą w dłoni” to otulająca serce historia, której lektura niewątpliwie zmusi czytelnika do wnikliwych refleksji. To powieść o stracie, o potrzebie bliskości, o nie idealnych relacjach rodzinnych, o poszukiwaniu sensu życia, o sile wiary i o dostrzeganiu piękna w każdym dniu. W końcu to książka, w której czytelnik odnajdzie wątki z powieści Jane Austen idealnie komponujące się z historią przepełnioną traumami i smutkiem skrytym głęboko na dnie duszy.

Choroba mamy i brak satysfakcji z pracy zawodowej sprawiają, że Róża podejmuje decyzję o powrocie w rodzinne strony. Do pięknej, malowniczej miejscowości nad Zatoką Wrzosowską, gdzie jej rodzice od lat zajmują się florystyką i, gdzie wspomnienia mimo upływu lat nadal sprawiają ból.

Śmierć mamy i znaleziony w kieszeni jej swetra mały kluczyk stają się początkiem zmian w życiu Róży. Odnalezione listy w sekretarzyku mamy zmuszają ją do konfrontacji z przeszłością, są odpowiedzią na mnożące się pytania i w końcu stanowią siłę do wkroczenia w przyszłość.

Jagoda Kwiecień utkała powieść w której nie zabrakło emocji i zwrotów akcji. Taką, która podkreśla istotne wartości, która otula serce i daje nadzieję.

„Z Różą w dłoni” to decydowanie historia, która rezonuje w czytelniku jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę i daje podwaliny do snucia przemyśleń zarówno na temat istoty wiary w naszym życiu jak i wpływu na nasze życie bliskich nam osób. To książka przekazem, uświadamiająca, że los potrafi nas zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. A wszystko na podwalinach wiary w Świętą Ritę – patronkę spraw niezwykle trudnych.

Jako, że to dopiero początek Trylogii Różanej z niecierpliwością wypatruję kolejnych tomów tej serii.

Czy pisałyście kiedyś pamiętnik? A może do dziś jeszcze przelewacie swoje odczucia na papier? Ja w latach szkolnych prowadziłam sobie zeszyt, w którym mnóstwo było cytatów, ulubionych wierszy, a i osobiste przemyślenia też się w nim znalazły. Niestety, podczas przeprowadzek zagubił mi się...

Poznajcie historię Róży. Zmęczenie i wypalenie zawodowe w korporacji, oraz wiadomość o ciężkiej chorobie mamy, przyczyniły się do jej powrotu w rodzinne strony, do Wrzosowa. Pięknej miejscowości położonej nad zatoką. To tam prowadzili od lat kwiaciarnie jej rodzice. Po śmierci swojej mamy Roska postanawia pomóc ojcu w prowadzeniu biznesu.

Powieść zaczyna prolog, w którym poznajemy mlodziutką bohaterkę na życiowym i bolesnym zakręcie, w momencie zakończenia jej związku. Tamto zdarzenie przyczyniło się do tego, że dziewczyna na dalsze lata zwyczajnie się pogubiła. Nie potrafiła o tym zapomnieć i odbudować swojego życia na nowo, otworzyć się na nowe relacje także w sferze uczuciowej.

W tej urokliwej miejscowości życie bohaterów toczy się dalej, mimo bólu i cierpienia,jaką jest przecież śmierć matki, żony, córki...

Ale Roska tak do końca nie poradziła sobie z tą stratą. Rana, choć już nie świeża, nie zabliźnia się. Młoda kobieta żyje jakby w zawieszeniu. Mimo to, chce się przełamać.

Pewnego dnia postanowiła w końcu przekroczyć próg maminego pokoju. Tam natrafia na pamiętniki mamy, które zmieniają jej dotychczasowe życie...

Każdy, kto doświadcza utraty bliskiej osoby, czy to spowodowanej śmiercią, czy rozstaniem, nie jest na to przygotowany. Jest to swoisty element żałoby, żałoby, która naznacza go na całe życie. Każdy inaczej reaguje i zachowuje się czasem niezrozumiale do otoczenia. Znajduje się na rozdrożu, ma kryzys wiary w Boga i w ludzi. Poczucie pustki jest tak silne, że nie potrafi odnaleźć radości w swoim życiu. Zastanawia się, dlaczego los rozdaje mu takie, a nie inne karty. Dlaczego Bóg składa na jego barki ciężar i ból nie do udźwigniecia. Szuka odpowiedzi, przechodzi różne stany, doświadcza wielu emocji i uczuć.

Zastanawiam się teraz, czym ta książka mnie ujęła i dochodzę do stwierdzenia, że oprócz nieprzewidywalnej fabuły, najbardziej podobała mi się postać głównej bohaterki, z którą momentami się nawet utożsamiałam.

"Z różą w dłoni" to powieść wzruszająca i niosąca nadzieję. Autorka pięknie pokazuje w niej różne oblicza miłości. Tej małżeńskiej, macierzyńskiej, przyjacielskiej, ale też duchowej-do Boga oraz do Cudownej Patronki, jaką jest Św. Rita.

Uwielbiam takie powieści, w których jest dużo emocji, które nie tylko potrafią zaskoczyć, ale też otulić jak ciepły koc rzucony na ramiona. W których nie brakuje wiary i czystej miłości. Lubię także poznawać różne zakątki Polski, a z tą książką mogłam się udać nad zatokę wrzosowską.

Innymi walorami tej książki są umiejętnie w nią wplecione cytaty z literatury lub Biblii. To pozwoliło uczynić ją ciekawą i piękną oraz niezwykle ją ubogacając.

Autorka proponuje spojrzenie z perspektywy osoby wierzącej. Pokazuje, że na każde spotykające nas wydarzenie, można spojrzeć oczami wiary lub nie, ale życie z Bogiem wydaje się być pełniejsze i piękniejsze.

Lektura tej powieści, zapewniam Was, nie będzie czasem straconym. Poza zajmująca fabułą zyskacie materiał do poważnych przemyśleń. A być może nawet... do rachunku sumienia?

Szczerze polecam. Czytajcie