Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku

To było niesłychane zderzenie z rzeczywistością. Jadąc tramwajem czytałam „Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku” Jerzego Stuhra. Zapis z ostatnich miesięcy życia, który zaczyna się od wypadku spowodowanego po alkoholu.

Stałam sobie cichutko w kącie, by nie przeszkadzać nikomu. Zaczytana absolutnie, bo tyle niesamowitych prawd jest w tej książce, tyle poglądów, które mi odpowiadają, że sama się zdziwiłam. Akurat czytałam o tym, jak bardzo stał się samotny po wypadku, jak opuścili go ludzie, jak brakowało mu pracy, zostali mu tylko ci, którzy poszukiwali sensacji, bo chcieli mieć materiały na pierwsze strony. Ci dzwonili regularnie.

Kątem oka zarejestrowałam, że na przystanku wsiadło dwóch nobliwych, dobrze ubranych panów mających już trochę lat na karku. Jeden z laseczką, z jakąś torebką. I nagle usłyszałam:

- Patrz, co ona czyta! To ten pijak, który spowodował wypadek. Podobno nawet ktoś zginął. Nie wstyd ci czytać o takim…

Początkowo nawet pomyślałam sobie, że to nie do mnie, ale patrzyli na mnie. Nie wierzyłam, że to możliwe w otwartym dla wszystkich Poznaniu.

Ludzie dookoła zaczęli się lekko odsuwać. Panowie dalej zaczepiali, że to żaden aktor, że z takimi poglądami, to powinni go za granicę wyrzucić.

W końcu otrzeźwiałam na tyle, że ruszyłam do ataku:

Dzień dobry, czy my się znamy? Bo ja sobie nie przypominam, a musimy chyba być blisko, kiedy jesteśmy na ty. To po pierwsze. Po drugie - Jerzy Stuhr był wybitnym aktorem, niesamowitym człowiekiem, inteligentnym, oczytanym. Był, bo zmarł. Każdemu wolno mieć swoje zdanie na każdy temat, jemu też było wolno. I nikogo nie zabił podczas wypadku i srodze za niego odpokutował.

Łooooo, to spowodowało jeszcze większą złość z twierdzeniem, że takie głupie baby po świecie chodzą. Wysiadłam i tak sobie pomyślałam, jak bardzo są ci panowie ograniczeni, bo nie mogą czytać dobrych książek, a dyskutują jedynie na odpowiednie tematy. Gdyby mogli, to by pewnie wprowadzili listę ksiąg zakazanych, a dla kobiet to już tylko chyba książki kucharskie i porady ułatwiające sprzątanie.

I zamiast recenzji wyszedł mi obrazek obyczajowy. Książka warta jest jednak czytania, bo ma sobie bardzo dużo pięknych treści. Jerzy Stuhr zdradził mnóstwo, otworzył się pokazując siebie. Jest wypadek, ale też jego role w teatrze i w filmie, ukochane Włochy, Kraków, muzyka, rodzina no i choroba, która wówczas powróciła.

Miałam okazję rozmawiać z Jerzym Stuhrem kilkukrotnie podczas Polskich Festiwali Filmów Fabularnych w Gdyni, po spotkaniach i spektaklach. Czasem były to wywiady, a czasem po prostu rozmowy na różne tematy. To był człowiek, z którym chciałam rozmawiać, dyskutować, słuchać go w przeciwieństwie do tych dwóch obywateli z tramwaju.

Myślę, że jeżeli książka wzbudza emocje nawet w tych, którzy nie tylko jej nie czytali, ale nawet nie słyszeli o niej, to znaczy, że warto było pisać, a nam warto ją przeczytać.

To było niesłychane zderzenie z rzeczywistością. Jadąc tramwajem czytałam „Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku” Jerzego Stuhra. Zapis z ostatnich miesięcy życia, który zaczyna się od wypadku spowodowanego po alkoholu.

Stałam sobie cichutko w kącie, by nie przeszkadzać nikomu. Zaczytana absolutnie, bo tyle niesamowitych prawd jest w tej książce, tyle poglądów, które mi odpowiadają, że sama się zdziwiłam. Akurat czytałam o tym, jak bardzo stał się samotny po wypadku, jak opuścili go ludzie, jak brakowało mu pracy, zostali mu tylko ci, którzy poszukiwali sensacji, bo chcieli mieć materiały na pierwsze strony. Ci dzwonili regularnie.

Kątem oka zarejestrowałam, że na przystanku wsiadło dwóch nobliwych, dobrze ubranych panów mających już trochę lat na karku. Jeden z laseczką, z jakąś torebką. I nagle usłyszałam:

- Patrz, co ona czyta! To ten pijak, który spowodował wypadek. Podobno nawet ktoś zginął. Nie wstyd ci czytać o takim…

Początkowo nawet pomyślałam sobie, że to nie do mnie, ale patrzyli na mnie. Nie wierzyłam, że to możliwe w otwartym dla wszystkich Poznaniu.

Ludzie dookoła zaczęli się lekko odsuwać. Panowie dalej zaczepiali, że to żaden aktor, że z takimi poglądami, to powinni go za granicę wyrzucić.

W końcu otrzeźwiałam na tyle, że ruszyłam do ataku:

Dzień dobry, czy my się znamy? Bo ja sobie nie przypominam, a musimy chyba być blisko, kiedy jesteśmy na ty. To po pierwsze. Po drugie - Jerzy Stuhr był wybitnym aktorem, niesamowitym człowiekiem, inteligentnym, oczytanym. Był, bo zmarł. Każdemu wolno mieć swoje zdanie na każdy temat, jemu też było wolno. I nikogo nie zabił podczas wypadku i srodze za niego odpokutował.

Łooooo, to spowodowało jeszcze większą złość z twierdzeniem, że takie głupie baby po świecie chodzą. Wysiadłam i tak sobie pomyślałam, jak bardzo są ci panowie ograniczeni, bo nie mogą czytać dobrych książek, a dyskutują jedynie na odpowiednie tematy. Gdyby mogli, to by pewnie wprowadzili listę ksiąg zakazanych, a dla kobiet to już tylko chyba książki kucharskie i porady ułatwiające sprzątanie.

I zamiast recenzji wyszedł mi obrazek obyczajowy. Książka warta jest jednak czytania, bo ma sobie bardzo dużo pięknych treści. Jerzy Stuhr zdradził mnóstwo, otworzył się pokazując siebie. Jest wypadek, ale też jego role w teatrze i w filmie, ukochane Włochy, Kraków, muzyka, rodzina no i choroba, która wówczas powróciła.

Miałam okazję rozmawiać z Jerzym Stuhrem kilkukrotnie podczas Polskich Festiwali Filmów Fabularnych w Gdyni, po spotkaniach i spektaklach. Czasem były to wywiady, a czasem po prostu rozmowy na różne tematy. To był człowiek, z którym chciałam rozmawiać, dyskutować, słuchać go w przeciwieństwie do tych dwóch obywateli z tramwaju.

Myślę, że jeżeli książka wzbudza emocje nawet w tych, którzy nie tylko jej nie czytali, ale nawet nie słyszeli o niej, to znaczy, że warto było pisać, a nam warto ją przeczytać.