Wydeptane ścieżki. 2. Wiatr nadziei. Wydeptane ścieżki tom 2

„Czułam od początku […] Nie wiem, czy powinnam ci podziękować, czy raczej być na ciebie zła. Przecież to nie tak miało wyglądać. Wiedziałeś, że nie lubię niespodzianek.” ..„Wiatr nadziei” to drugi tom serii Wydeptane Ścieżki autorstwa Agnieszki Stec-Kotasińskiej. .Spotykamy się w nim z bohaterami pierwszego tomu - „Wichrów losu” po wielu latach, dokładnie po dwudziestu. Dużo w ich życiu się zadziało, zarówno dobrego, jak i złego. Weronika, obecnie żona i matka dwóch nastolatków, postanawia wyruszyć w podróż do Stanów Zjednoczonych. Tam chce pożegnać raz na zawsze Filipa, najlepszego przyjaciela, który zginął tragicznie podczas ataku na World Trade Center. Razem z nią wyrusza jego rodzeństwo: Damian i Łucja. On, dorosły autysta chce poznać miejsce, przez które stracił przed laty brata, ona zaś postanawia odnaleźć sens w wydawać by się mogło, poukładanym życiu. Tymczasem w kraju zostaje najlepsza przyjaciółka Łucji - Amelia, która czeka na przeszczep serca. Jak potoczą się losy bohaterów? Jakie karty odkryje przed nimi życie? Czy uda się im odnaleźć to, za czym podążają? .Przyznam szczerze, że po lekturze pierwszego tomu, który podobał mi się, ale bez szału, że się tak wyrażę, byłam bardzo ciekawa jego kontynuacji. Myślałam, że jak poprzednio, otrzymam opowieść o nieszczęśliwej miłości, która została naznaczona licznymi przeciwnościami losu. Jakże się myliłam! Historia przedstawiona w „Wietrze nadziei” wzruszyła mnie totalnie! Na prawdę, podczas lektury ostatnich stron, płakałam, co zdarza mi się bardzo rzadko! Dlatego chylę czoło i gorąco ją Wam polecam! - jeśli mielibyście przeczytać jedną książkę w tym roku, to niech to będzie właśnie ta! .To niezwykle wzruszająca opowieść o zerwanych więziach, drugich szansach, miłości - także tej dawnej, niespełnionej, ale przede wszystkim głębokiej żałobie! Jak już wspomniałam, dogłębnie wzrusza, zapada mocno w sercu i nie pozostawia obojętnym na opowiedzianą historię! Na prawdę brak mi słów, by wyrazić mój zachwyt nad nią!

Zawsze się zastanawiam czy druga część będzie lepsza niż pierwsza. Jednak prawdą jest, że to zależy. Ilu czytelników, tyle opinii.

Moja opinia na temat drugiej części serii „Wydeptane ścieżki. Wiatr nadziei” jest taka, że ta książka była lepsza.

Historia dzieje się dwadzieścia lat po wydarzeniach z pierwszej części. Weronika jest żoną i matką, jest też redaktor naczelną. Pewnego dnia postanawia udać się do Nowego Jorku i zakończyć rozdział z Filipem, a właściwie dowiedzieć się jak wyglądały jego ostatnie chwile życia, ponieważ zginął w atakach na World Trade Center. Wylatuje z nią Łucja, siostra przyrodnia Filipa i jego brat Damian. W książce jest też drugi wątek – przyjaciółki Łucji, Amelii, która czeka na przeszczep serca.

Ta część bardzo mocno skupia się na kobietach. Może nawet bardziej niż pierwsza. Autorka opisuje jak Weronika, Łucja i Amelia pokonują swoje przeszkody i pchają życie do przodu, jak się zmieniają. Poza tym książka jest bardzo zgrabnie napisana. Nie ma tu zbędnego przeciągania fabuły ani nic z tych rzeczy.

Całość wypada dużo lepiej. A końcówka rozdziera serce i to dosłownie. Pełen wachlarz emocji gwarantowany.