Współlokatorzy

Ta książka nie była ciekawa i akcja się dłużyła. Długo czytałam Współlokatorów i nie podobało mi się.. Sporo bezsensownych wątków jest w niej poruszanych i książka nudzi się Ok. 70 strony. Styl autorki również mi nie do końca podpasował ale kto co woli. Moim zdaniem ta ksiazka nie jest dla każdego.

„Współlokatorów” chyba nie trzeba nikomu przedstawiać, bo wydaje mi się, że doskonale ich już znacie :) Beth O’Leary stworzyła świetną, zabawną i ciepłą historię, która spodobała się niejednemu czytelnikowi.

Tiffy rozstaje się z niewiernym Justinem i poszukuje mieszkania. A że nie ma za wiele pieniędzy, nie ma też za wielu opcji do wyboru. Gdy natrafia na ogłoszenie, które idealnie pasuje do jej kryteriów, długo się nie zastanawia. Jest tylko jeden problem – jej współlokatorem będzie autor ogłoszenia – Leon. Będą dzielić nawet łóżko! Z tym, że będą się mijać – to tak jakby w dzień mieszkanie należało do niego, a w nocy do niej :P czy taka „relacja” będzie im odpowiadać? I co się stanie gdy w końcu jedno z nich złamie warunki wynajmu?

Jeśli jest tu osoba, której Współlokatorzy się nie podobali niech przemówi albo zamilknie na wieki! Oczywiście to taki mały żarcik :P każdy ma swój gust i każdy lubi co innego. Mnie ta książka się podobała i miło spędziłam z nią czas. Pomysł na fabułę – oryginalny, bo wcześniej takiej książki nie spotkałam. Bardzo podobał mi się pomysł zostawiania sobie karteczek z wiadomościami przez bohaterów. Tiffy niezwykle pewna siebie i otwarta, nie przebierała w słowach. Jej postać była bardzo zabawna, już na samym wstępie jak się wprowadziła i podejrzewała, że Leon jest mordercą kobiet i jako trofea zabiera im szaliki! A potem jej dedukcja, że może on morduje tylko w zimie! :D genialne!

Fajnie wykreowani bohaterowie, których od samego początku nie sposób nie polubić! Nawet postać Richiego! Można by pomyśleć, że skoro siedzi w więzieniu to jest negatywną postacią – ale co się okazuję – można bardzo się pomylić oceniając kogoś tylko przez ten pryzmat. No dobra, może nie przekonała mnie do siebie postać Kay, ale tak to już jest kiedy główna postać męska ma dziewczynę, która zachowuje się jak wrzód na tyłku ;)

Osoby, uwielbiające historie romantyczne, które dzieją się powoli ale ich finał jest emocjonujący, a sceny łóżkowe są „ciekawie” opisane, na pewno spędzą z tą książką niesamowite chwile.

Vivian kocha swoją pracę. Od dziecka była ciekawa, co ludzie gadają i przez przytknięta do ściany szklankę, podsłuchiwała co siostra robi w drugim pokoju. Dziś pracuje jako telefonistka w centrali Ohio Bell i ledwo może uwierzyć, że to od niej zależy przekazywanie połączeń telefonujących do siebie osób. Początkowo Vivian przestrzegała zasad, ale potem ciekawość oraz poczucie kontroli, wzięły górę nad rozsądkiem.

Pewnego dnia podsłuchała rozmowę skierowaną do Betty Miller, gwiazdy lokalnej społeczności i tak jej świat się nagle załamał. Już nie chęć panowania nad wszystkim przejęła władzę, a wszechobecne poczucie zagrożenia.

Telefonistka to powieść przesiąknięta klimatem lat 50-tych, gdzie ludzie dbali w głównej mierze o pozory, a dopiero potem o siebie samych. Gdzie liczył się wygląd oraz opinia, a wszelkie brudy zamykało się za domowymi drzwiami. To tu plotka nosiła rangę sensacji, a zranione kobiety... cóż obmyślały jak niepostrzeżenie dosypać mężowi trutki do kolacji.

Gretchen Berg nie szczędzi nam intryg, choć cała magia książki kryje się jednak w miejscu i określonym czasie akcji. Może nie jest to nic przełomowego, za to miła odmiana dla klasycznych historii.

Po świetnej „Liście, która zmieniła moje życie”, szybko sięgnęłam po drugą pozycję z serii „Mała czarna”.

I rzeczywiście okazała się równie zabawna, ciepła i wzruszająca. Lecz prócz tego, że jest to lektura lekka i przyjemna, autorce udało się zgrabnie wpleść kilka trudnych tematów jak problem toksycznych relacji, choroby i śmierci, czy uprzedzeń rasowych.

Leon pracuje na oddziale paliatywnym nocami, a poza tym potrzebuje pieniędzy, poszukuje więc współlokatora do swojego niewielkiego mieszkania. Na jego ogłoszenie odpowiada Tiffany, która po rozstaniu z chłopakiem musi niezwłocznie znaleźć nowe lokum. Układ wydaje się idealny, a współlokatorzy, mimo, że będą dzielić łóżko, nie mają spotkać się miesiącami.

Ich relacja rozwija się w zabawny sposób, dzięki liścikom, które sobie pozostawiają. Z czasem czują się w tej dziwnej konwersacji coraz bardziej swobodnie, pojawiają się wzajemne zwierzenia i stają się sobie coraz bliżsi.

Co się stanie, gdy po kilku miesiącach wspólnego mieszkania spotkają się w końcu twarzą w twarz? Czy rzeczywistość nie zburzy budowanego w wyobraźni obrazu drugiej osoby? Czy Leon pozwoli, by Tiffany zamieszkała nie tylko w jego mieszkaniu, ale i sercu?

To tak ciepła, urocza i naładowana pozytywną energią powieść, że podczas lektury uśmiech sam wypływał mi na usta. Bohaterowie natomiast od razu zagrabili moją sympatię i mimo, że po komedii romantycznej można spodziewać się happy endu to i tak trzymałam kciuki, by ich losy znalazły szczęśliwe zakończenie.

A już w sierpniu pojawi się kolejna książka z tej serii - „Zamiana”, również autorstwa Beth O’Leary. Wyczekuję jej z niecierpliwością.

Tiffy potrzebuje mieszkania na już.

Leon poszukuje współlokatora.

Spać będą w jednym łóżku, ale w zupełnie innych porach dnia, a ich spotkanie ma nigdy nie nastąpić.

Przewrotna historia miłosna, która oczaruje każdego czytelnika!

Jestem zauroczona tą powieścią. Lekka, niezwykle przyjemna, odrobinę zabawna, ale i poważna powieść mówiąca o tym, że miłość przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie.

Bohaterowie są bardzo fajnie przedstawieni. Oboje borykają się z bardzo ... powiedziałabym przyziemnymi problemami (mam na myśli chociażby przemoc psychiczną).To sprawia, że "Współlokatorzy" to nie jest głupiutki, śmieszny romans (to też), ale ta książka niesie ze sobą coś więcej. Nie chcę wam tutaj spojlerować, ale tyczy się to przeszłości Tiffy. Życie tej dwójki bohaterów jest pełne niepewności, samotności, ale i nadziei na to, że któregoś dnia wszystko się ułoży.

To niezwykle pozytywna historia, która zaskoczy niejednego czytelnika. Wydawałoby się, że jest bardzo schematycznie napisana, jednak w pewnym momencie dzieją się rzeczy, które mnie bardzo zaskoczyły.

To pozycja obowiązkowa dla miłośników gatunku :)