Wrak Albionu

Leszek Herman to autor, który jak nikt inny w polskiej literaturze popularnej potrafi połączyć kurz historycznych archiwów z solą morską i zapachem prochu. W swojej najnowszej powieści, „Wrak Albionu”, zabiera nas w podróż, która zaczyna się w 1829 roku. To właśnie wtedy z angielskiego portu wypływa statek, niosący na pokładzie nie tylko pasażerów, ale i ogromną nadzieję polskiego narodu. Szafiry ze skradzionego skarbca na Wawelu miały być paliwem dla powstania listopadowego. Pech chciał, że „Albion” spoczął na dnie Rowu Beauforta, a szafiry stały się częścią morskich legend.

Przeskakujemy o dwieście lat. Polska ekipa eksploratorów, którą fani Hermana zdążyli już polubić, próbuje rozwikłać tę zagadkę. Jednak zamiast spokojnej pracy z pędzelkiem i kamerą, otrzymujemy serię potężnych wstrząsów. Pierwsze zanurzenie i od razu wybuch – autor nie bierze jeńców. Szybko okazuje się, że morska otchłań skrywa coś znacznie świeższego i groźniejszego niż dziewiętnastowieczne klejnoty. Wątki z czasów zimnej wojny dodają historii ciężkiego, dusznego klimatu, który idealnie kontrastuje z chłodnym krajobrazem Szkocji.

Miasteczko Portpatrick, w którym toczy się akcja, to majstersztyk budowania nastroju. Herman świetnie odmalował atmosferę izolacji i narastającej paranoi. Kiedy morze zaczyna wyrzucać zwłoki, sielanka pryska jak bańka mydlana. Mieszkańcy zaczynają szukać winnych, a nasi bohaterowie orientują się, że znaleźli się w samym centrum cyklonu, gdzie historia miesza się ze współczesnym spiskiem.

Nie mogę jednak przejść obojętnie obok wątku, który wywołał u mnie spore zdziwienie – relacji Igora i Pauliny. W tej części coś między nimi wyraźnie zgrzyta. Ich rozmowy brzmią nienaturalnie, jakby autor celowo zmieniał ich dynamikę, przygotowując nas na coś większego. I tutaj zapala mi się ostrzegawcza lampka. Mam ogromną nadzieję, że Leszek Herman nie pójdzie drogą najmniejszego oporu. Uśmiercenie kogoś byłoby zbyt proste, a zrobienie z Pauliny bohaterki „z brzuszkiem” (co byłoby szczytem literackiej przewidywalności!) po prostu zniszczyłoby tę postać. Na ten moment trudno wyczuć, czy ta dwójka w ogóle jeszcze nadaje na tych samych falach. Ten niepokój o ich dalsze losy to jeden z powodów, dla których książkę czyta się z takimi wypiekami na twarzy.

Warsztatowo Leszek Herman jest w świetnej formie. Opisy technicznych aspektów nurkowania są tak sugestywne, że niemal czuje się ból uszu od zmiany ciśnienia. Autor ma ten rzadki dar pisania o rzeczach skomplikowanych w sposób niesamowicie przystępny. Książka „wchodzi” błyskawicznie, a fabuła nie pozwala na nudę nawet przez moment.

To powieść dla każdego, kto kocha solidną przygodę z drugim dnem. Nawet jeśli nie czytaliście poprzednich tomów, bez obaw – wejdziecie w ten świat bez żadnego problemu. „Wrak Albionu” to dowód na to, że najlepsze historie pisze samo życie, a Herman jedynie (i aż!) potrafi je genialnie ubrać w słowa. Polecam każdemu, kto lubi czuć dreszcz emocji i nie boi się zanurkować w mroczne sekrety przeszłości.

„Wrak Albionu” autorstwa Leszka Hermana to wciągający thriller historyczno-sensacyjny, który od pierwszych stron imponuje rozmachem, dbałością o realia i umiejętnością budowania napięcia. Autor przenosi czytelnika między dwoma płaszczyznami czasowymi: rokiem 1829, kiedy z Liverpoolu do Szczecina wyrusza parowiec „Albion” przewożący bezcenne wawelskie szafiry mające wesprzeć powstanie listopadowe, oraz współczesnością, w której polsko-angielska grupa eksploracyjna trafia na trop zaginionego wraku. Catastrofa sprzed dwóch stuleci okazuje się jednak jedynie początkiem znacznie bardziej zawiłej i mrocznej historii. Pierwsze zejście nurków do rozpadliny u wybrzeży Szkocji kończy się tajemniczym wybuchem, a wkrótce dochodzi do kolejnych tragedii. Narastające napięcie, dziwne zdarzenia i milczenie mieszkańców Galloway sugerują, że w głębinach spoczywają tajemnice, których nikt nie chce ujawniać — zwłaszcza te związane z czasami zimnej wojny i eksperymentami, o których lepiej byłoby nie wiedzieć zbyt wiele.

Powieść podejmuje trudne tematy: moralne dylematy naukowców i polityków, cenę, jaką płacą zwykli ludzie za decyzje podejmowane ponad ich głowami, oraz destrukcyjny wpływ tajemnic na małe społeczności. Autorzy pokazują, jak historia — ta wielka i ta lokalna — potrafi splątać się w jedną, niebezpieczną sieć, z której nie sposób uciec bez konfrontacji z prawdą. W tle powieści unosi się pytanie o granice odpowiedzialności i o to, czy dobro ogółu może uzasadniać działania, które z perspektywy jednostki są niewybaczalne.

„Wrak Albionu” wywołuje w czytelniku wachlarz emocji: od ciekawości i fascynacji morską zagadką, przez narastający lęk i niepokój, aż po autentyczne poruszenie, gdy na jaw wychodzą dramaty ludzi uwikłanych w przeszłość, której nie sposób już cofnąć. Gęsta, duszna atmosfera szkockiego miasteczka kontrastuje z monumentalnym, zimnym światem głębin – oba te przestrzenie przyczyniają się do narastającego napięcia, które autorzy prowadzą z wielką wprawą.

Książka jest przeznaczona przede wszystkim dla dorosłych odbiorców, szczególnie tych, którzy cenią literaturę łączącą historyczne tło z sensacyjną dynamiką i mrocznym nastrojem. Miłośnicy opowieści o zatopionych skarbach, tajemniczych katastrofach, lokalnych sekretach i cieniu wielkiej polityki znajdą tutaj wszystko, czego oczekują od dobrze skonstruowanego thrillera. „Wrak Albionu” to misternie upleciona historia o skarbach, które zmieniają losy ludzi, oraz o prawdzie, która może okazać się groźniejsza niż sama katastrofa sprzed dwustu lat. Wciąga, porusza i trzyma w napięciu do ostatnich stron — zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Morze Irlandzkie skrywa wiele mrocznych tajemnic… i to nimi postanowił zająć się Leszek Herman w swojej powieści “Wrak Albionu”, która jest jubileuszowym, dziesiątym tomem przygód ekipy Sedinum Exploration, niemniej jednak na tyle luźno z pozostałymi związanym, że bez problemu można go traktować również jak powieść oddzielną. Historia zaczyna się w 1829, kiedy u wybrzeży Szkocji tonie tytułowy parowiec Albion. Jeden z pasażerów przewoził bezcenne szafiry mające wspomóc powstanie styczniowe i to ich teraz szuka ekipa Sedinum. Większa część akcji toczy się zatem współcześnie i dzielona jest na część lądową, w której surowy klimat Szkocji owianej legendami miesza się z częścią toczącą się w morskich głębinach. Te fragmenty nie tylko są bogate w opisy tego, co faktycznie potrzeba, by schodzić na takie głębokości, ale przede wszystkim to one odpowiadają za napięcie - to tam chowa się wszelakie niebezpieczeństwo, to tam każdy krok może się okazać zagrożeniem życia. Fabuła toczy się tempem przyjemnie dynamicznym, pisana jest językiem swobodnym, a akcja nieraz budzi skojarzenia z przebojami kinowymi… Niemniej jednak są też fragmenty, które przenoszą czytelnika w czasie do 1829 roku i to tam kryją się prawdziwe perełki - ja zachwycałam się przede wszystkim stylem, który jest doskonałą stylizacją mowy i pisma tamtych lat! To naprawdę udane połączenie fikcji przygodowo-awanturniczej z dobrym, solidnym tłem historycznym. Polecam przede wszystkim tym, których fascynuje klimat Szkocji i morskie głębiny!