Wilcze córki. Dora. Tom 2

Dora jest drugą z dziewcząt, które Maria Wilczyńska wzięła pod swoje skrzydła. Dziewczyna od początku stara się ułożyć życie po swojemu. Za nic ma reguły, którym podlegają jej bliscy. Po zdobyciu podstawowej edukacji Dora uczy się w gimnazjum w Łucku. Jednak to nie jest główny z jej sukcesów, bowiem podczas wizyty w Wiedniu poznaje Johanna Hoffnera. Wtedy jej życie nabiera pędu.

Antosia pozostawiła we mnie pewien niedosyt. Wszak pozostało do rozwiązania jeszcze wiele wątków. Wątków, które dotyczyły Antosi, ale także pozostałych bohaterów. Na szczęście w Dorze znalazłam odpowiedzi na sporo zapytań, które wykluły się w mojej głowie pod koniec pierwszego tomu Wilczych córek. Jednak w trakcie śledzenia losów Dory powstały kolejne...

Sama książka zrobiła na mnie dość dobre wrażenie. Nie spodziewałam się, że będę z tak wielkim przejęciem śledziła losy Dory. Dory, która pomimo życiowych burz parła wciąż do przodu... Nie było jej łatwo, ale jej upór i determinacja sprawiły, że nie dała się złamać... Można by rzec, że w niektórych życiowych kwestiach była dzieckiem szczęścia. Przez to nie dało się nie polubić głównej bohaterki. Z początku może była nieco przemądrzała, ale z czasem złagodniała. I taka wersja Dory przypadła mi do gustu...

Jak już wcześniej zasygnalizowałam, Dora dała mi kilka odpowiedzi na zadawane przeze mnie pytania... Tutaj mam na myśli szczególnie wątki dotyczące Antosi, jej męża i ukochanego z młodzieńczych lat. Cieszę się, że autorka postanowiła go kontynuować... Ponadto autorka po raz kolejny poruszyła wątek przeszłości Marii. Dzięki temu mogliśmy do życiowej układanki dziedziczki Wilczyńskiej dodać kolejne elementy.

Dora to książka interesująca. Książka, przy której ciężko się nudzić. Książka, która porusza ważne wątki. Mówi m.in. o kobiecej sile, sile przyjaźni, marzeniach i różnych odcieniach miłości. To książka, która porusza do głębi i sprawia, że z przejęciem będziemy śledzić losy Dory.

Maria pragnie pomóc, w miarę swoich możliwości kilku dziewczynom z biednych rodzin. Nie daje ogłoszeń, ani nie posyła innych by takie znaleźli. Sama, podczas swoich wypraw wybiera wychowanki. Tym razem widzi potencjał w niepokornej, młodej Żydówce, Dorze. Czy jednak dziewczyna doceni i wykorzysta szansę jaką otrzymała? Czy jej miłość do Samuela okaże się prawdziwa...a może miłość to nie porywy serca i namiętność opisywana w książkach. Może to zupełnie coś innego...

Druga z bohaterek Wilczych Córek także pochodzi z ubogiej rodziny, bez perspektyw na coś więcej niż życie żony przy mężu. Ma w sobie coś co sprawia, że Maria zabiera ją do swojej szkółki. Tam poznaje zasady panujące w wyższych sferach, uczy się czytania, pisania bo liczenie idzie jej całkiem nieźle.

Jest zakochana, jednak okazuje się, że rodzina ukochanego jest przeciwna temu związkowi. Przeżywa kryzys, ale podnosi się z niego silniejsza i pewniejsza siebie. Na jej drodze spotyka pewnego mężczyznę ale tym razem ta miłość jest inna. Może dojrzalsza, mniej szalona za to bardziej stabilna i pewna. Dora w miarę możliwości daje szansę młodym dziewczynom i to jej zachowanie podobało się mi najbardziej. To znaczy, że kiedyś otrzymana dobroć nie trafiła w pustkę i rozszerza się dalej.

Autorka stwarza portrety kobiet z wielką starannością i dbałością o szczegóły. Pomiędzy postać i losy Dory wplata przeszłość Mari, która okazuje się coraz bardziej ciekawsza.

To powieść o kobietach, o ich sile, drodze do spełnienia marzeń i dobroci wobec innych. To też historia miłości, która ma różne odcienie. Polecam

Drugi tom serii „Wilcze córki” poświęcony jest Dorze. Żydówce, która chodziła na lekcje do Marii Wilczyńskiej. Dziewczynka od najmłodszych las pragnęła dla siebie innego życia niż wiodła jej rodzina. Chce być niezależna i marzy o wielkim świecie. Już niedługo jej plany spełniają się. Buduje sieć hoteli w Europie i w Nowym Jorku.

Dora to postać, która przeszła duża metamorfozę. Z małej dziewczynki, która czuła się samotna przerodziła w chłodną, inteligentną i ambitną kobietę, która potrafiła zadbać o siebie.

Każda część Wilczych córek poświęcona jest innej wychowance Marii. I właśnie jej postać łączy wszystkie tomy. Jest to bardzo ciekawa bohaterka, a jej los na Syberii i chęć pomagania dziewczętom dostarcza wielu emocji. Kobieta zabiera je ze sobą. Uczy pisać, czytać, haftować. A kiedy są już gotowe do życia, wypuszcza je w świat.

Oprócz Dory i Marii mamy tutaj drugoplanowych bohaterów, które są również wyrazistymi postaciami i każda z nich wnosi coś do tej historii. Postacie te są pełne wad, samotności i trudnych decyzji.

Książka ta posiada elementy sagi i powieści obyczajowej. Autorka skupia się więc bardziej na psychologii postaci i ich przemiany, niż na dynamicznej akcji. Książka w pełni oddaje klimat minionej epoki. Akcja dzieje się na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to kobiety nie miały jeszcze za dużo do powiedzenia, ale powoli zaczęły udzielać się. Książka posiada również tło historyczne.

Książka nie posiada dynamicznej akcji, ani zaskakujących zwrotów akcji. Posiada za to dużo opisów i refleksji.

Książkę polecam każdemu kto lubi refleksyjne i melancholijne historie. Szczególnie polecam fanom sag rodzinnych i powieści historyczno-obyczajowych.