Wiatr

Jestem przekonana, że osoby, które lubią szereg sekretów oraz akcji widmo, będą z niej zadowolone. Tutaj akcja widmo, jak ją nazwałam, polegała na znalezieniu celu, który miał ważną dokumentację oraz pewną wiedzę nad którą długo pracował i w pewnym momencie stało się coś, że musiał być odnaleziony. Ten kto go odnalazł został specjalnie wysłany aby dowiedzieć się wszystkiego, co tamten posiada. Tyle tylko, że obaj zniknęli i szefowie nie wiedzą co się z nimi dzieje. Zlecona została więc likwidacja pierwszego poszukiwacza mężczyzny, choć mocno podkreślone jest, że to osoba nazbyt niebezpieczna. I treść początkowo tak krąży wokół tematu, który znają tylko postacie, a my wiemy tylko, że dzieje się coś dużego, ale nie mamy wiedzy co.

Akcja dzieje się w górach, gdzie znajome poprzedniej części osoby, przebywają. Jedna z osób jest poważnie ranna i wychodzi na to, że pomoc szybko nie nadejdzie. I sama treść donośnie tego wydarzenia byłaby świetna, gdyby nie kolejne niewiadome, które wokół tego wydarzenia się dzieją. Cokolwiek tutaj ma miejsce przeważnie jest ściśle tajne, wiedzą o tym tylko wybrani, a że jest tajne, to i my takiej wiedzy nie mamy. Nieco to złościło, bo tak na chłodno, to czułam się czasami wykluczona z tej treści. Co do wydarzeń, to naprawdę dużo się tutaj dzieje i mam wrażenie, że dosyć szybko postępuje tu wszystko, co mogło być ważne. Jakby każda postać wyprzedzała druga o kilka kroków. Czuć było tutaj takie dwie akcje, jedną od strony postaci, które wiodą swoje życie i drugie od strony ważnych służb, gdzie interesowali się sprawą tych najmniej wtajemniczonych. Taka opowieść zagadka z kimś, kto jest w stanie zrobić wszystko, jeśli tylko ma w tym jakąś korzyść. Te rzeczy można podpiąć pod sceny jak z thrillera, bo jest strach, są zimne emocje, tylko tak na szybko, aby nie zdążyły się na długo zakorzenić w naszej głowie. Z kolei częste podkreślanie ,,rodzaju broni" zapewniało o fenomenalnej sensacji. Nie wiem dlaczego, ale z powodu obecnego takiego chłodu i zawężonego pola emocjonalnego, uważam, że prawdopodobnie to mężczyźni najbardziej docenią tą treść. Uważam również, że pozytywne odniesienie można przyjąć zwłaszcza, kiedy czytało się dwie wcześniejsze części:-)

Który żywioł jest najpotężniejszy?

Grupa ludzi postanawia powitać Nowy Rok w schronisku na szczycie Kasprowego Wierchu. Wśród zaproszonych gości jest Jakub Tyszkiewicz, jego żona Helena oraz przyjaciel góral – Staszek. Jedna z uczestniczek imprezy ulega wypadkowi. Jakub i Staszek są przekonani, że mają do czynienia z próbą zabójstwa. Obrażenia są na tyle poważne, że nie można czekać z pomocą. Mimo huraganowego wiatru jedynym wyjściem okazuje się zwiezienie kobiety na dół. Schronisko spowite jest ciemnością, a w stronę szczytu zbliża się wagonik kolejki linowej z oficerami służb specjalnych.

Fabuła książki przypomina wiatr, z którym musieli zmierzyć się bohaterowie. Początkowo było delikatnie, aby z każdą przemierzoną stroną zwiększał swoją intensywność. Nie czułam historii, ale autor przygotowywał czytelnika nad nadchodzącymi wydarzeniami. Pozwala nam poznać historię z różnych perspektyw, dzięki czemu łatwiej połączyć wszystko w całość. Bohaterowie, którzy początkowo wydawali mi się zbędni – na końcu byli tymi, którzy wszystko połączyli oraz uratowali tych, którzy mierzyli się z potęgą gór.

Polubiłam głównych bohaterów – byli wyraziści i nie brakowało ciekawych dialogów. Wprowadzenie gwary podhalańskiej dodaje powieści autentyczności i pozwala się nam głębiej zanurzyć w klimat górskiego schroniska. Wiatr to historia dla tych, co mają respekt dla gór, a także dla tych co będą czerpiąc przyjemność nie tylko z akcji w której dzieje się fabuła, ale z całej otoczki.