West Farragut Avenue

„To może być też książka o tym, że nie rozumiem, co to znaczy, że czas mija.“

Pomnik miłości oraz rozpacz, która nie może znaleźć ukojenia. „West Farragut Avenue“ to zbiór wspomnień przekształconych w formę powieści. W literaturę mocno współczesną, choć spisano przecież wydarzenia sprzed lat. Tyle że nawet, gdy bohaterka-autorka znajduje się w teraźniejszości, to tylko jedną nogą. Druga utknęła w szczeblach tego, co bezpowrotnie straciła. Co wciąż rozrywa jej serce, choć w inny sposób niż te dwadzieścia dwa lata temu.

„Może i jest tak, że ten, kto się nie po­że­gnał, jest jakby przy­cze­pio­ny, zła­pa­ny przez brak po­że­gna­nia, ale ten, kto żyje, też prze­cież utknął. Tak samo nie może się ode­rwać i tak samo – niby jest, ist­nie­je, ale jakiś taki pół­ży­wy.“

Nie przeżyłam takiej miłości, nie przeżyłam takiego lata, nie przeżyłam takiej Polski i takiej Ameryki. A jednak Agnieszka Jelonek jak zawsze sprawiła, że jej emocje stały się moimi. Rozerwała moje serce na strzępy i odebrała mi oddech. Konstrukcja w połowie doświadczyła załamania, ale tym razem nastąpiło to płynnie, z jasnych powodów, a obie narracje idealnie wpasowały się w to, co Jelonek chciała spisać. I zabolało to dokładnie tak, jak powinno.

„West Farragut Avenue“ to proza bardzo osobista. Może nawet trudniejsza do czytania niż autorki „Koniec świata, umyj okna“. Na pewno z większym ładunkiem emocji niż „Trzeba być cicho“. I jak we wcześniejszych tytułach miałam wrażenie, że Agnieszka jeszcze nie wykorzystuje swojego potencjału — tak tutaj mam wrażenie, że literacko dała z siebie znacznie więcej. Doceniam to oraz siłę, jaką musiała w sobie znaleźć, by stworzyć tę książkę, a następnie zdecydować się na jej publikację. Dziękuję.

Pierwsza miłość, pierwsza duża podróż, pierwszy zawód i pierwsze cierpienie. Strata tak wielka, że ból bohaterki zdaje się nie zmniejszać nawet po wielu latach. Czy to wszystko mogło zmieścić się na 150 stronach w satysfakcjonującym czytelnika wymiarze? Zdecydowanie tak, bo prozę Agnieszki Jelonek nazwałbym pełną. Otrzymujemy nie tylko wciągającą fabułę, ale też, a może przede wszystkim, emocje i kryjącą się za nimi szczerość i prawdę. Wszystko to podane jest w skomasowany sposób. Jest to ten typ literatury, który nie zawiera zbędnych zdań, ale nie znajdziemy tu reporterskiego chłodu. Tak samo łzawej ckliwości ani manipulowania uczuciami czytelnika.

To moja trzecia książka Agnieszki Jelonek, czytałam jeszcze "Trzeba być cicho" i "Koniec świata, umyj okna". Te tytuły też Wam polecam, szczególnie drugi, w którym autorka w ciekawy sposób porusza temat lęków i ataków paniki.

„Myślałam, że piszę książkę o pamięci, ale napisałam love story. Chciałam stworzyć plot, ale prawdziwe wydarzenia i osoby okazały się ciekawsze niż te wymyślone. Powstała osobista opowieść, więc jeśli takich nie lubicie, to ostrzegam, że ta właśnie taka jest. A jeśli ktoś zapyta, dlaczego ją napisałam, to dlatego, że to jest po prostu historia, która chciała być opowiedziana. Taka amerykańska story: miłość, lato i długa podróż, a potem nagle zmiana czasu na bezpowrotnie zimowy. Zniknięcie, którego nikt nie akceptuje.

Po dwudziestu dwóch latach powrót na West Farragut. I szukanie śladów Drobnego, które przecież mogą być wszędzie”.

Agnieszka Jelonek podarowała nam niebanalną historię utraconej miłości – krótką, ale intensywną powieść naszpikowaną emocjami, czasami smutną, czasami dowcipną, mocno osobistą. Poczułam "West Farragut Avenue" sercem – beztroskę młodości, ułudę american dream, bezdenną rozpacz i pustkę, która powstaje, gdy ukochana osoba nagle znika – i nie sposób tego zaakceptować. Warto przeczytać!