Warszawski niebotyk

Warszawa 1933 roku. Stolica Polski zmienia się na oczach wszystkich. Niedługo ma zostać otworzony jeden z najnowocześniejszych budynków. Tymczasem w życiu piątki młodych ludzi dochodzi do zmian, które na zawsze odmienią ich życia. Dwójka z nich odnajdzie miłość swojego życia, jeden z nich ją utraci, natomiast pozostali poszukają nowej drogi życiowej…

Kilka lat temu miałam wielką ochotę sięgnąć po niniejszą książkę… Zapisałam się nawet do kolejki do jej wypożyczenia w mojej bibliotece. Jednak w wyniku różnych czynników niedane było mi jej przeczytać. Aż do teraz… Kiedy wydawnictwo zaproponowało mi egzemplarz do recenzji nie wahałam się ani chwili… Wiedziałam, że teraz mam szansę by zrealizować swoje marzenie. W końcu małe marzenia też warto spełniać, prawda? I jak się okazało sięgniecie po niniejszą pozycję książkową to był prawdziwy strzał w dziesiątkę. Może z początku trudno było się odnaleźć w fabule, ale gdy już lepiej poznałam bohaterów i ich perypetie jej czytanie stało się czystą przyjemnością. Przyjemnością, która sprawiła, że z zapartym tchem śledziłam losy poznanych w środki bohaterów. A było co śledzić, bo działo się u nich sporo. Nie wszystkie zmiany były na lepsze, ale były konsekwencją ich wcześniejszych poczynań. Tutaj trudno było spotkać kogoś kto wiedział wszystko i nie popełniał życiowych błędów. Każdy z nich miał swoje wady i zalety. Dodatkowym walorem był czas, w którym autorka osadziła fabułę, bo początek lat 30 XX wieku to był czas sporych zmian w kraju. Nadziei na świetlaną przyszłość. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział co wydarzy się w najbliższej przyszłości. Tak było z bohaterami Warszawskiego niebotyku. Na ich oczach Warszawa rozwijała się. Piękniała. Jeszcze przez kilka lat miała szansę śnić wspaniały sen o beztroskiej przyszłości. Warszawski niebotyk to książka o młodości i błędach, które wtedy popełniają ludzie. To historia o nadziejach i marzeniach. Sile przyjaźni. To także książka zmianach. Tych małych i tych dużych. Zmianach na lepsze i takich, które nie są mile widziane. To po prostu książka, po którą warto sięgnąć.

Z małżeństwem jest tak jak z każdym innym organizmem. Po pierwsze, trzeba o nie dbać. Po drugie, choć w zasadzie powinienem wymienić to jako pierwsze, trzeba dokonać odpowiedniego wyboru...

Kobiety kochane, uwielbiane, otaczane ciepłem i uczuciem rozkwitają. Zarzucone trudnościami, przekonane, że unieszczęśliwiają swego ukochanego, gasną i bledną.

Warszawa na krótko przed wybuchem drugiej wojny światowej.

Pięciu mężczyzn- każdy ze swoimi własnymi marzeniami i planami na przyszłość.

Nie wszystko jednak układa się po ich myśli.

Każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje nie zawsze przyjemne ,a dodatkowo wybory bohaterów czasem były na bakier z moralnością ..

A tłem i równie ważnym elementem tej historii jest stolica z lat 30 XX wieku.

Książka jest jak się okazało debiutem pani Marii i bardzo mi się podobała, poruszyła we mnie najgłębsze emocje , choć jak to przy pierwszych powieściach bywa pojawiły się małe minusy - w tym przypadku były to zbyt długie i nieco nużące przemyślenia postaci , ale nie utrudniało to ogólnego odbioru i bardzo chętnie sięgnę po ciąg dalszy

Wznowiona po 10 latach od premiery książka „Warszawski niebotyk” to nie tylko powieść obyczajowo-historyczna, ale także historia kilku miłości i to opowiedziana dość niekonwencjonalnie, bo z męskiej perspektywy.

Fabułę powieści stanowią splecione wątki opowiadające o różnych obliczach młodzieńczej miłości. Poznajemy pięciu młodych mężczyzn, trzech z nich to bracia Tadeusz, Andrzej i Jan Zasławscy pozostali to przyjaciel Jana - Berek Stein i przyjaciel Andrzeja – Wojciech Starczewski. Pomimo różnic wiekowych wszyscy oni w opisywanym czasie kończą pewien etap edukacji i stają na życiowym zakręcie wyboru dalszej przyszłości. W tym też czasie zakochują się i doświadczają siły miłości. Miejscem wydarzeń Maria Paszyńska uczyniła Warszawę początku lat trzydziestych XX wieku.

Lekturę rozpoczynamy wspaniałym spacerem po warszawskich ulicach, szczegółowe, wręcz drobiazgowe opisy wprowadzają nas w klimat miasta tego okresu. Na kartach powieści jeszcze nie raz Autorka odmaluje przed czytelnikami miejskie widoki Warszawy, jej ulic, pomników, parków, opisując dynamiczny rozwój i rozbudowę tego miasta. Skrupulatność i dokładność pisarki w odtwarzaniu topografii przedwojennej Warszawy jest zdumiewająca. Z równym pietyzmem i dbałością o szczegóły odmalowane zostaną wnętrza pomieszczeń, w których toczy się akcja. Zobaczymy jak wygląda cukiernia „U Hanki”, mieszkania Zasławskich, Starczewskich czy Steinów. W ten sposób poczujemy się jakbyśmy tam byli razem z naszymi bohaterami. Obok dzielnic nowoczesnych, zamieszkałych przez zamożnych mieszkańców są też dzielnice biedy i niedostatku także opisane przez pisarkę, choć już nie tak dokładnie. Tytułowy „warszawski niebotyk” to budowany w tym czasie pierwszy warszawki wieżowiec Prudential House.

Autorka bardzo szczegółowo kreśli portery swoich bohaterów, którzy są zróżnicowani pod względem temperamentu, cech charakteru i osobowości. Młodzi mężczyźni są bardzo realistyczni. Wnikliwie i ze szczegółami opisuje ich zachowania, wrażenia, odczucia i emocje jakich doświadcza każdy z nich na różnych etapach rozwoju ich uczucia do swojej wybranki. Są nimi kobiety różnych klas społecznych, narodowości, a nawet stanu cywilnego. W drodze do szczęścia każda z par napotyka na różne trudności i przeszkody. A czytelnicy mają możliwość poznania targających młodymi emocji z perspektywy każdej z postaci. Wszyscy mają jakieś dylematy moralne, są czasami naiwni i lekkomyślni, mają problem z myśleniem perspektywicznym.

Lektura powieści to również okazja do poznania zmian dokonujące się w świadomości społecznej w tym okresie. Pojawia się nowa klasa społeczna, dobrze wykształceni i majętni rzemieślnicy, których przykładem jest cukiernicza rodzina Straczewskich. Wciąż jednak ceni się konwenanse i zwyczaje, liczy się status społeczny i zamożność, a także przywiązuje się dużą wagę do etykiety i dobrego wychowania.

Podczas lektury początkowo musimy przywyknąć do stylu Autorki, w którym jest dużo opisów. Tempo rozwoju akcji jest spokojne, dopiero na koniec przyspiesza. Na podkreślenie zasługuje dbałość autorki o realizm historyczny tła powieści oraz znakomicie oddane emocje bohaterów.

Książka pozostawia po sobie nostalgiczne rozważania o naturze miłości, czy można się oprzeć jej sile, na jakie poświecenia gotowi są zakochani, ale także o tym, jak decyzje podjęte pod jej wpływem mogą wpływać na ludzkie życie.

Kończąc lekturę opuszczamy naszych bohaterów na pewnym etapie ich życia, ale ich historie toczą się dalej. Możemy puścić wodze fantazji i wyobrazić sobie ich dalsze losy albo …. sięgnąć po „Gonitwę chmur”, drugi tom cyklu. Ja zapewne zrobię i jedno i drugie.

Pod płaszczykiem powieści obyczajowej, Maria Paszyńska ukryła opowieść o Warszawie i ludziach ją zamieszkujących. Skupiła się więc na cudownie rozwijającym się mieście, coraz to nowszych i nowocześniejszych budynkach, inwestycjach, które szybko się zwrócą, nie pomijając jednak tej ciemniejszej strony Stolicy i opowiadając o niej równie pasjonująco. Autorka pięknie opowiada o restauracjach i kawiarniach dawnej Warszawy, oddając ich klimat w sposób intensywny i drobiazgowy, począwszy od dań, które wówczas pojawiały się na stołach, poprzez zastawę stołową i zwyczaje panujące podczas przyjęć.

Bardzo lubię sięgać po debiuty. Tym razem miałam jednak do czynienia z inną sytuacją, bo była to pierwszą książka Autorki, której twórczość dość dobrze znam. Tym bardziej byłam ciekawa wznowienia Jej debiutu. Z miłą chęcią sięgnęłam więc po "Warszawski niebotyk" Marii Paszyńskiej. Jak wspominam to spotkanie? Zapraszam na opinię.

To historia pięciu młodych mężczyzn, których poznajemy w roku 1933. Dla każdego z nich życie tak naprawdę dopiero się zaczyna. Mają marzenia, plany na przyszłość. Jedni marzą o stabilizacji, inni o dobrej zabawie. Jednak życie szykuje dla nich niespodzianki, na które z pewnością nie byli przygotowani...

Jak już wspomniałam na początku, bardzo lubię twórczość Pani Marii Paszyńskiej. Zawsze sięgam z przyjemnością po Jej książki, bo wiem, że to gwarancja świetnej lektury. Przeczytałam sporo książek Autorki, ale nie miałam okazji sięgnąć po Jej debiut. Kiedy tylko dowiedziałam się, że planowane jest jego wznowienie, wiedziałam, że muszę poznać tę historię.

To, co zasługuje na duży plus, to klimat, jaki udało się stworzyć Autorce. Pani Maria Paszyńska w cudowny sposób ukazała Warszawę w latach 30. XX wieku. Każdy szczegół jest tu dopracowany do perfekcji. Czułam się niemal tak jakbym przeniosła się w czasie i sama spacerowała pięknymi, gwarnymi ulicami stolicy.

Książka jest napisana pięknym językiem, czyta się jak zawsze świetnie. Jednak muszę przyznać, że były momenty, kiedy powieść trochę mi się dłużyła. Dla mnie było po prostu za dużo fragmentów z przemyśleniami głównych bohaterów i przez to zaczęło się robić troszkę nudno. Niemniej uważam, że to bardzo ciekawa historia ukazująca perypetie młodych mężczyzn, tak różnych, a jednak mających wiele wspólnych cech i pragnień. Śledzimy ich codzienność, wypełnioną zarówno wzlotami, jak i upadkami. Poznajemy ich marzenia, plany na przyszłość. Przede wszystkim obserwujemy ich przyjaźń, wsparcie i lojalność wobec siebie. A wszystko na tle ważnych wydarzeń historycznych i zmian, jakie miały miejsce w Warszawie. Była to cudowna podróż w czasie i cieszę się, że mogłam ją odbyć.

"Warszawski niebotyk" to pierwszy tom serii. Z miłą chęcią poznam dalsze losy bohaterów, a więc z niecierpliwością czekam na kolejną część. Jeśli szukacie książki, dzięki której będziecie mogli przenieść się w czasie i poczuć niezwykły klimat Warszawy lat 30., to polecam tę powieść.

„Warszawski niebotyk” to debiut Pani Marii Paszyńskiej, który został wznowiony i nieco poprawiony. Jest to również pierwszy tom serii o tym samym tytule.

Książka opowiada o życiu w Warszawie w latach 20 XX wieku. To właśnie w tym czasie przyszło żyć pięciu mężczyzną, których połączyła przyjaźń. Są to młodzi mężczyźni, którzy chcą kochać i być kochani. Ich zapał jest godny naśladowania. Mają swoje wzloty i upadki, ale wiedzą, że mogą na siebie i swoje rodziny liczyć. Ich perypetie dzieją się na tle ważnych dla Warszawy wydarzeń. To waśnie w tamtych latach stolica stara się podnieść po „Wielkim Kryzysie”.

Od pierwszych stron autorka oczarowała mnie klimatem minionej epoki. Wraz z starszym panem Antonim przemierzałam warszawskie uliczki. I zarówno okładka książki jak i treść wprawiły mnie w nostalgiczny nastrój. Bo może życie w tamtych czasach nie było łatwe. Były podziały i konwenanse, ale myślę, że ludzie żyli spokojniej niż my dzisiaj.

Jednym malutkim minusem tej historii są momentu, które za bardzo opisywały przemyślenia bohaterów. Czasami wkradła się nuda. Na szczęście są to nieliczne momenty i nie wpływają na całkowity odbiór książki.

Autorka posiada lekki styl pisania i potrafi przenieść czytelnika do świata, który już nie istnieje. Książka bardzo podobała mi się i bardzo ją polecam każdemu, kto lubi czytać o dawnych czasach.