W obronie męża

Pozycja jest bardzo obfita w emocje. Autor chyba nie potrafi pisać spokojnych książek i w sumie chwała mu za to :-) Wpierw pokazuje nam szczęście rodzinne, gdzie para długo starała się o dziecko, a jedyne, co udało im się stworzyć, to wspomnienia po aniołku, któremu nie dane było z nimi się zobaczyć. Czas tutaj leci niczym woda z kranu, opisywane są wydarzenia, jak bardzo przeżyli swoją stratę. Ogromny wpływ psychiki i rozważań w tym temacie trafia prosto do serca. W końcu jednak udaje im się i choć nie za pomocą naturalnego sposobu, a adopcji, to jednak nie posiadają się ze szczęścia. Tutaj był taki przerywnik, gdyż wkraczamy w opowieść kobiety, która opisuje nam, w jaki sposób poznała się z mężem i jak wiele dobrego on dla niej zrobił. Opisuje go w samych superlatywach, sami poznajcie, jakim cudem się dla niej okazał. Tak naprawdę ona nigdy nie przestała mu być wdzięczna za te rzeczy i wiemy, że ta sprawa właśnie będzie miała ogromne znaczenie później. To się czuje poprzez treść, jakby jesteśmy naprowadzeni na dalsze sceny, kiedy widzimy, że po pewnym czasie sielankowego życia w ich małym gniazdku rodzinnym coś się zmienia. Sześciolatka, którą przyjęli pod swój dach, mówi swojej prawnej opiekunce rzeczy, które szokują ją, jak i nas. Niby nic niepozornego, pierwsza niepewna rozmowa, po której wydaje się, że nastąpił przełom. Później natomiast samo zachowanie i słowa dziewczynki zmieniają się na zbyt... i tu sami sobie dopowiedzcie, gdyż dużo by tutaj wkładać słów. Nagle jednak nadchodzi czas zapowiadający z pozoru spokojną rozmowę między matką a córką, która zmienia dosłownie wszystko. W bardzo niewinny sposób zostają przekazane informacje sugerujące niepoprawne zachowanie mężczyzny względem dziecka. Tutaj świat jakby staje na głowie, a wydarzenia mocno przyspieszają. Teraz zostaje zadane pytanie, kto jest prawdziwy, dziecko czy mąż? Jeśli jednak mąż, to w jakim celu zadziało się to, co się zadziało? Jeśli dziecko, to czy tak wielkie pragnienie potomka mogło być ukierunkowane na tak pospolite i nieprawe pobudki? Uf, emocji jest co niemiara...

Jak tylko rozpoczęłam ją czytać, to dosłownie nie mogłam przestać. Tutaj nie ma podpowiedzi, kto może być bardziej winny czy niewinny, bo obie strony są jednakowo prawdziwe. Można snuć ogrom domysłów, ale pod koniec tak naprawdę zacznie się tutaj wychodzić prawda. To była jak rozmowa z sumieniem, które przypominało wszystko „za” i odnosiło się do każdego „przeciw”. Bardzo pochłaniająca i pobudzająca treść. Kawa jest tutaj zbyteczna. Według mnie kolejny raz autor pokazał, że nie zawsze tylko tematyka jest najważniejsza, ale odpowiedni przekaz :-)

Główny bohater Szymon wraz ze swoją żoną Laurą postanawiają powiększyć rodzinę i decydują się na adopcję sześcioletniej Amelki. Mogłoby się wydawać, że teraz poczują się spełnieni w nowej roli, a ich związek wreszcie się dopełni.

Jednak ich szczęście trwa zaledwie kilka tygodni. Sekret, który zdradza dziewczynka, sprawia, że Laura przestaje ufać własnemu mężowi.

Sytuację dodatkowo komplikuje nagłośnienie sprawy w mediach.

Rozpoczyna się nagonka, a na jaw wychodzą mroczne sekrety Szymona.

Muszę przyznać, że tym razem Marcel Moss pozytywnie mnie zaskoczył.

Jego książka „W obronie męża” wciągnęła mnie do tego stopnia, że nie mogłam doczekać się zakończenia. Oczywiście miałam pewne domysły, jednak ostatecznie błądziłam po omacku.

Fabuła została przedstawiona głównie z perspektywy Laury.

Jej niepewność dotycząca niewinności męża oraz samodzielne odkrywanie jego dawnych tajemnic sprawiają, że czytelnik również zaczyna się zastanawiać, ile z pojawiających się oskarżeń jest prawdą.

Z pewnością mogę polecić tę książkę fanom thrillerów, którzy lubią być wodzeni za nos przez autora. Marcel Moss nie podaje tutaj wszystkiego na tacy, lecz zachęca czytelnika do pełnego zaangażowania się w historię i odkrywania kolejnych tajemnic razem z bohaterką.

Główni bohaterowie książki Laura i Szymon to małżeństwo, któremu do szczęścia brakuje tylko dziecka. Są zgodną parą i odnoszą sukcesy zawodowe. Ona prowadzi restaurację, a on jest przedsiębiorcą. Po wielu próbach zostania rodzicami, decydują się na adopcję sześcioletniej Amelki. Szczęście trwa jednak krótko. Dziewczynka mówi w tajemnicy Laurze coś, co zmienia wszystko. Gdy sekret wychodzi na jaw, Szymon znika, zostawiając żonę ze strachem i pytaniami. Kobieta postanawia dotrzeć do prawdy. Chce dowiedzieć się, co wydarzyło się w życiu Szymona. Jest rozdarta między chęcią ochrony córki i obroną męża. To czego się dowiaduje, zwala ją z nóg, ale ona dalej walczy. Wierzy, że on jest dobrym człowiekiem. Dodatkowo w prasie pojawia się artykuł na temat tego, co dzieje się u nich w domu. Niestety nikogo nie interesuje czy to jest prawdą czy nie.

To thriller psychologiczny, w którym pełno jest mroku i sekretów. Opowieść prowadzona jest na dwóch płaszczyznach czasowych. Opisane są wydarzenia obecne i lata dzieciństwa Szymona, dramatyczne wydarzenia oraz tajemnice rodzinne. Emocje bohaterów są wiarygodne i łatwo jest się w nie wczuć.

W książce pojawiają się wątki nagonki medialnej i internetowego hejtu. Świetnie zostało pokazane, jak w sieci można szybko stracić dobre imię i ciężko je później odzyskać, a także jak rodzą się osądy. Zakończenie zaskoczyło mnie.

To historia o niszczącej mocy słowa i fake newsów, o kruchości zaufania i o tym, jak mało wiemy o osobach, które są blisko nas. To książka dla miłośników thrillerów psychologicznych, w których są tajemnice rodzinne, niepewność i stopniowe odkrywanie prawdy.

Marcel Moss od udowadnia, że potrafi pisać historie, które z pozoru zaczynają się zwyczajnie, a z każdą kolejną stroną odsłaniają coraz bardziej niepokojącą prawdę o bohaterach. Zupełnie jakby wziął sobie na cel ukazanie, że nigdy tak do końca nie wiadomo, co się kryje w człowieku. W książce „W obronie męża” sięga po temat zaufania, tajemnic skrywanych w relacjach oraz tego, jak kruche potrafi być poczucie bezpieczeństwa w związku. To thriller psychologiczny, który nie opiera się wyłącznie na szokujących zwrotach akcji, ale przede wszystkim na emocjach i narastającym poczuciu niepewności.Czy po raz kolejny Marcel Moss mnie zaskoczył?

Główną bohaterką książki autorstwa Marcela Mossa pod tytułem „W obronie męża” jest Laura, kobieta, która na pierwszy rzut oka prowadzi niemal idealne życie. Razem z mężem Szymonem tworzą udany związek, oboje rozwijają swoje kariery zawodowe i wydaje się, że niczego im nie brakuje. Laura prowadzi popularną restaurację, Szymon z kolei jest szanowanym przedsiębiorcą. Jedynym elementem, którego brakuje w ich życiowej układance, jest dziecko. Kiedy w ich domu pojawia się sześcioletnia Amelka, Laura czuje, że wreszcie wszystko zaczyna układać się tak, jak powinno. Dziewczynka stopniowo oswaja się z nową rzeczywistością, a małżeństwo próbuje odnaleźć się w roli rodziców. Jednak ta delikatna równowaga bardzo szybko zostaje zachwiana. Wystarczy jedno zdanie wypowiedziane przez Amelkę, by u Laury pojawiły się wątpliwości. Spokojna codzienność zaczyna się rozpadać. Laura próbuje zrozumieć, czy słowa dziecka są jedynie nieporozumieniem, czy może kryje się za nimi coś znacznie poważniejszego. Co skrywa Szymon?

„W obronie męża” to jedna z tych historii, które podczas czytania wywołują sporo emocji i sprawiają, że co chwilę zmienia się własne zdanie na temat tego, co naprawdę się wydarzyło. Marcel Moss umiejętnie prowadzi fabułę, podrzucając tropy i jednocześnie pozostawiając wiele przestrzeni na domysły. W książce autor nie daje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego zmusza czytelnika do ciągłego oceniania bohaterów i zmiany zdania na ich temat. W jednej chwili można komuś współczuć, by kilka stron później zacząć patrzeć na tę postać z ogromną podejrzliwością. „W obronie męża” porusza także trudniejsze wątki, pojawiają się tematy związane z traumami z dzieciństwa, funkcjonowaniem rodzin zastępczych czy skutkami przemocy i zaniedbań. Te elementy sprawiają, że historia nie jest jedynie thrillerem nastawionym na sensację, ale też opowieścią o tym, jak przeszłość potrafi wpływać na całe życie człowieka. Po zakończeniu lektury myślałam o tym, jak mało czasami wiemy o osobach, które są nam najbliższe. Najbardziej stabilne życie może w jednej chwili runąć, jeśli pojawi się cień podejrzenia. Prawda, zwłaszcza ta ukrywana przez lata potrafi być znacznie bardziej skomplikowana, niż chcielibyśmy w to wierzyć.

...Ciemność jest łagodniejsza niż ostre światło. Łatwiej w niej schować zmęczenie, żal i tę coraz trudniejszą do udźwignięcia bezradność. A ja nie mam już siły. Nie mam siły walczyć o Szymona, o nas… Mam już dość tej gonitwy myśli i prób zrozumienia, co właściwie się wydarzyło. W którym momencie moje życie zaczęło się sypać..."

"... pewne demony nigdy nie odpuszczają i zamiast od nich uciekać, trzeba nauczyć się z nimi żyć?...

Uwiera mnie to ciągłe balansowanie między normalnością a niepewnością. A może po prostu takie jest wychowywanie dorastającego dziecka?

"Potrzebuję dziś pochwał. Nie dlatego, że jestem niepewna, ale dlatego, że uczciwa i ciężka praca zasługuje na docenienie."

Laura i Szymon mają wszystko, co może definiować szczęście- piękny dom , sukcesy zawodowe- ona prowadzi świetnie prosperującą restaurację , on natomiast ma własną firmę przynoszącą coraz większy zysk.

Mimo to w ich codzienności jest wyrwa - nie mają dzieci , mimo ,że oboje bardzo ich pragną, lecz ich to ma się wkrótce zmienić ponieważ adoptują sześcioletnią dziewczynkę.

Amelka wnosi do ich życia promyk radości, jednak sielanka nie trwa długo.

Mała bowiem wyjawia nowej opiekunce, że tata dotykał ją wbrew jej woli.

Pani Gryza przeżywa szok. Czy te oskarżenia i późniejszy artykuł w internecie po którego publikacji mężczyzna znika są prawdziwe?

Czy Laura jest gotowa zmierzyć się z mroczną przeszłością swojego ukochanego?

Ta opowieść niesie ze sobą ciężar. Przemocy, strachu , niepewności i ciągłego napięcia.

Laura staje przed wyborem, który nie ma dobrego rozwiązania. Z jednej strony stoi mężczyzna, którego kocha, z którym zbudowała życie i który nigdy nie dał jej powodów do zwątpienia. Z drugiej – słowa dziecka, kruche, ale przesiąknięte strachem, którego nie da się zignorować.

Każda kolejna strona to narastające napięcie i pytania, na które czytelnik razem z bohaterką próbuje znaleźć odpowiedź: czy można naprawdę znać drugiego człowieka? czy miłość może przysłonić prawdę? i wreszcie — co jeśli największy koszmar czai się tuż obok, w miejscu, które miało być bezpieczne?

Autor mistrzowsko prowadzi narrację, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy tej historii. Nie daje łatwych odpowiedzi, za to zmusza do konfrontacji z własnymi przekonaniami i lękami. Atmosfera niepewności i dusznego napięcia towarzyszy czytelnikowi aż do samego końca.

To opowieść o tym, jak cienka jest granica między prawdą a kłamstwem. O tym, że czasem najbardziej przerażające nie jest to, co się wydarzyło — ale to, w co zaczynamy wierzyć.

I o tym, że są sytuacje, w których cokolwiek wybierzesz… i tak coś w Tobie pęknie.

Już po raz 36. @marcelmoss.autor zaprasza Nas do świata pełnego intryg, mrocznych faktów i sekretów skrzętnie skrywanych przez bohaterów. Tym razem jednak chodzi o adoptowane dziecko, a właściwie o przybranego ojca dziewczynki, który niemal w mgnieniu oka z troskliwego rodzica staje się podejrzanym o molestowanie dorosłym. Jeśli jesteście ciekawi, jak rozwinie się ten trudny, choć emocjonujący wątek, sięgnijcie koniecznie po najnowszą powieść Marcela Mossa pt. „W obronie męża” z oferty Wydawnictwa Filia.

Autor potrafi grać na emocjach czytelnika jak mało kto. Już od pierwszych stron czujemy narastające napięcie, które nie opuszcza nas aż do samego finału. Historia została skonstruowana w taki sposób, byśmy nieustannie zadawali sobie pytanie: po której stronie leży prawda? Moss umiejętnie podsuwa tropy, by za chwilę je podważyć, wprowadzając chaos i niepewność, które doskonale oddają wewnętrzny stan bohaterów.

Postacie są tu niejednoznaczne, pełne sprzeczności i bardzo ludzkie. Przybrany ojciec - Szymon, który z dnia na dzień traci wszystko, budzi zarówno współczucie, jak i podejrzliwość. Z kolei jego żona - Laura staje przed dramatycznym wyborem: zaufać mężowi czy uwierzyć dowodom, które zdają się go pogrążać. Relacje między bohaterami są napięte, momentami wręcz duszne, co tylko potęguje atmosferę niepokoju.

Motyw oskarżenia o tak poważne przestępstwo jak molestowanie seksualne został przedstawiony w sposób wyważony, ale jednocześnie bardzo poruszający. Zmusza czytelnika do refleksji nad tym, jak łatwo można kogoś osądzić i jak cienka bywa granica między prawdą a manipulacją.

„W obronie męża” to thriller, który dostarcza rozrywki, ale jednocześnie zostawia czytelnika z szeregiem pytań i wątpliwości. To historia o zaufaniu, strachu i konsekwencjach pochopnych osądów. Jeśli lubicie książki, które trzymają w napięciu a do tego angażują emocjonalnie, najnowsza powieść Mossa zdecydowanie powinna znaleźć się na Waszej liście.

Będę nieobiektywna, bo przepadam za powieściami tego autora, ale ta jest prawdziwą „wisienką na torcie” zwanym jego twórczością.

Doskonale zdaję sobie sprawę co czuję kobieta, która marzy o tym by zostać mamą. Mi się udało, i nie ma na świecie rzeczy która by sprawiła, że czułabym się szczęśliwsza niż w dniu w którym pierwszy raz zobaczyłam i przytuliłam swoje dziecko. Główna bohaterka nie ma takiego szczęścia, po stracie w końcu los się do niej uśmiecha. Razem z mężem mają wszystko, prawie wszystko… postanawiają spróbować adopcji. Na ich drodze pojawia się Amelka. I właśnie wtedy w życiu Laury w końcu pojawia się słońce.

Wszystko dzieje się powoli. Swoim tempem. Poznajmy życie bohaterów, ich zwyczaje, problemy. Później zaczynamy poznawać Amelkę i można by myśleć, że to będzie sielankowa historia bo przecież nic się nie wydarzyło. Do czasu, aż Amelka nie wyjawia mamie sekretu, który sprawia, że Laura przestaje ufać mężowi. Od tego momentu akcja się rozpędza. Trochę mało logiczne jest dla mnie jak to się stało, że ta informacja wypłynęła na światło dzienne (nie będę nic spoilerowac), ale miałam takie „Jezu serio? Bezsensu”. Przez chwilę zastanawiałam się czy nie rzucić tej książki bo czułam się, że to najgorszy możliwy sposób. Totalnie dla mnie pozbawiony logiki.

Potem pewne sytuacje oczywiście się wyklarowały, ale dla mnie też jakoś tak bez szału. Za dużo zbiegów okoliczności. Nie do końca to do mnie przemawia.

Ogółem sekret dziewczynki przyprawił mnie o ciarki na całym ciele i autentycznie bałam się zakończenia, tego czy to się okaże prawdą, czy może snem? A może jakimś niedopowiedzeniem. Problem straszny, serio.

Książka trzyma w napięciu, to największy plus. Czyta się szybko, język jest prosty, zaskakujący jest fakt, skąd autor bierze te wszystkie pomysły, bo zawsze czymś zaskoczy.

Dużo jest tutaj zawirowań, jak już myślałam, że wiem- okazywało się, że jednak nie do końca. Świetnym przykładem jest zakończenie, które jest wielkim zaskoczeniem, a czy pozytywnym? Musicie sami ocenić. Na pewno końcówka nie jest łatwa do przewidzenia.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Kolejna książka Marcela Mossa, która miała okazję przeczytać to „W obronie męża”. Jest to książka, w której nic nie jest takie jakby mogło się wydawać.

Laura i Szymon to małżeństwo, które ma wszystko poza jednym. Dziecka. Dlatego postanawiają adoptować 6 -letnią Amelkę. Dziewczynka wcześniej nie miała łatwego życia.

Po paru tygodniach wspólnego życia, Amelka wyznaje coś swojej mamie, co sprawia, że Laura inaczej patrzy na swojego męża. Jak się okazuje później, mężczyzna skrywa mroczną przeszłość. Laura postanawia ją odkryć.

Książka od początku posiada mroczny klimat. Czuć, że będzie się w niej wiele działo, a napięcie nie będzie nas opuszczało ani na chwilkę. Do samego końca nie wiadomo komu i w co można wierzyć, a same zakończenie sprawia, że szczęka Wam opadnie.

Tempo akcji tutaj jest raczej umiarkowane. Idealne by wzbudzić w czytelniku napięcie i sprawić, by nie opuszczało ono nawet na chwilkę.

Komu polecam tę książkę? Na pewno tym, którzy lubią thrillery psychologiczne. Tym, którzy lubią skomplikowaną intrygę i zaskakujące zakończenia.

„W obronie męża” to thriller psychologiczny, który opiera się na motywie pozornie idealnej rodziny i tajemnic skrywanych za zamkniętymi drzwiami. To historia o zaufaniu, manipulacji i pytaniu: czy naprawdę znamy osobę, z którą żyjemy?

Laura i Szymon prowadzą szczęśliwe życie. Do pełni szczęścia brakuje im tylko dziecka, dlatego decydują się na adopcję sześcioletniej Amelki. Sielanka kończy się, gdy dziewczynka wyznaje Laurze coś, co podważa jej zaufanie do męża. Wkrótce zaczynają pojawiać się kolejne podejrzenia, media nagłaśniają sprawę, a Szymon nagle znika. Laura zostaje sama z pytaniami i zaczyna odkrywać mroczne tajemnice z jego przeszłości.

Powieść przedstawiona jest z perspektywy kilku bohaterów, w dwóch liniach czasowych, co przez całą książkę potęguje napięcie oraz zainteresowanie czytelnika. Początek jest dość sielankowy, ale kiedy główna bohaterka otrzymuje wiadomość od córki, o niedopuszczalnym występku męża, jej świat zatrząsł się w posadach. Kiedy Szymon nagle znika bez śladu, postanawia odkryć jego przeszłość. Stopniowo odkrywa coraz mroczniejsze oblicze swojego męża, choć nie jest pewna czy może wierzyć temu co słyszy, wszak ona poznała go z innej, tej dobrej strony - troskliwego, opiekuńczego męża i ojca. Przeszłość Szymona okazuje się naznaczona traumą, a Laura ma coraz więcej wątpliwości, pojawia się motyw zaufania w związku, a także granice lojalności, w końcu chodzi o dobro upragnionego dziecka. Podobała mi się walka Laury w dochodzeniu do prawdy, na pierwszym miejscu stawia dobro dziecka, jednak z drugiej strony jest partner, któremu nie ma nic do zarzucenia. Autor z precyzją splata wątki psychologiczne z moralnymi dylematami, tworzy historie pełną refleksji - czy można bronić bliskiej osoby, gdy wszystko wskazuje na jej winę? Napięcie wzrasta z każdą stroną i z każdym kolejnym zwrotem akcji, tworząc historię nie odkładalną, a zakończenie satysfakcjonujące i szokujące, choć przeszło mi przez myśl, że może tak właśnie się to skończyć. Krótkie rozdziały, szybkie tempo i temat, który ma zostawić czytelnika z refleksją, czyli wszystko to co charakteryzuje powieści autora.

„W obronie męża” to doskonały thriller psychologiczny o sekretach skrywanych za pozorem idealnej rodziny. Powieść stawia pytanie, komu naprawdę można ufać, i porusza ważne tematy społeczne oraz skomplikowane emocje. Polecam

„W obronie męża” Marcela Mossa to książka, która wpadła mi w ręce i skończyło się na nieprzespanej nocy! Już od pierwszych stron poczułam ten specyficzny klimat niepokoju – gdzieś z tyłu głowy kołatało mi się pytanie: komu tak naprawdę można ufać? Marcel Moss buduje napięcie po mistrzowsku, serwując czytelnikowi historię, która wciąga jak ruchome piaski.

Fabuła? Powiem tylko, że główna bohaterka staje przed trudnym zadaniem – musi udowodnić niewinność swojego męża. Czy to możliwe, że ktoś, kogo kochamy, jest w stanie popełnić zbrodnię? Autor kręci intrygę tak, że do samego końca nie wiadomo, kto jest ofiarą, a kto katem. Zakończenie? Cóż… ja osobiście zbierałam szczękę z podłogi.

Bohaterowie są tu wyjątkowo realistyczni. Nie ma jednoznacznie dobrych i złych – każdy ma swoje tajemnice, a ich motywacje odkrywamy powoli, kawałek po kawałku. Emocje? Gwarantowane! Od złości, przez bezsilność, po autentyczny strach. Kibicowałam głównej bohaterce całym sercem, chociaż momentami miałam ochotę nią potrząsnąć. I o to chodzi – książka nie pozostawia obojętnym.

Tempo akcji jest świetne – ani za wolno, ani za szybko. Autor dawkuje napięcie z wyczuciem, a krótkie rozdziały sprawiają, że ciągle chce się czytać „jeszcze jeden”. Styl Marcela Mossa jest lekki, ale nie pusty – dialogi są naturalne, opisy sugestywne, a psychologiczne portrety bohaterów naprawdę dopracowane.

Komu polecam? Na pewno fanom thrillerów psychologicznych, którzy lubią historie z życia wzięte (no, prawie) i nie boją się mrocznych sekretów skrywanych za zamkniętymi drzwiami. Jeśli lubicie autorki takie jak Freida McFadden czy Shari Lapena – tutaj też znajdziecie coś dla siebie.

Moja ocena: 8/10 – książka trzyma w napięciu, zaskakuje i zostaje w głowie na dłużej.

BRUNETTE BOOKS

Marcel Moss to zapewne pisarz zaskakujący. Jak sam podkreśla w wywiadach czy, jak to się teraz modnie mówi, podcastach, każda jego opowieść jest zbudowana na zakończeniu. Nie inaczej dzieje się w przypadku najnowszej powieści pt. „W obronie męża”, dlatego też chętnie zaapeluję do ciekawskich czytelników lub też nowych fanów pisarza- po zakupie czy wypożyczeniu powieści nie wolno jej wertować, nie wolno czytać końcowych dialogów. W ten sposób odbieramy sobie przyjemność czytania- obiecuję, że wszystko przyjdzie w swoim czasie i będzie nie lada gratką.

Ogromnym walorem dopiero co wydanej książki jest jej jednotomowy wymiar. Po pierwsze, nie każdy z nas lubi serie czy cykle. Po drugie- przy tak bogatej ofercie wydawniczej pamięć odnośnie do bohaterów czy wątków potrafi być zawodna. Najważniejszy jest jednak trzeci aspekt- nie każdy z nas może wypożyczyć czy kupić kolejny tom, zatem „W obronie męża” można potraktować jako ukłon w stronę czytelników mniej zamożnych czy pochodzących z małych miasteczek czy wsi, gdzie biblioteki nie działają tak prężnie. Sądzę też, że nowa powieść to doskonała propozycja dla odbiorców, którzy po raz pierwszy zetkną się z piórem Marcela Mossa. Zobaczą oni, że pisarz ten niczego nie zamiata pod dywan, a każdy poruszony problem społeczny trzeba wciąż sukcesywnie nagłaśniać. Marcel Moss i reżyser filmowy Wojciech Smarzowski mogą zatem podać sobie ręce, gdyż lepiej pomóc choć jednej przestraszonej osobie, niż nikomu. Myślę, że każdy zgodzi się z tym stwierdzeniem.

„W obronie męża” można rozumieć jako bardzo dobrą, a jednocześnie tajemniczą i szokującą opowieść o więzach rodzinnych, które nie zawsze są idealne i nie przypominają wycinków z seriali familijnych. Okazuje się, że mimo długiego stażu partnerskiego nie można powiedzieć, że dana para zna się jak łyse konie czy po prostu na wylot. Są to związki frazeologiczne, które w XXI wieku nie mają racji bytu, zatem, Drogi Czytelniku, zastanów się czasem, z kim jesz obiad, z kim uczęszczasz na spacer czy dzielisz łóżko. Wilkiem w owczej skórze może być dziś dosłownie każdy, choć nie należy też zbytnio generalizować. Nie każda osoba chodząca po tym świecie to ktoś zły to szpiku kości. Bywa jednak tak, że to, co widzimy na co dzień, to idealnie wyprofilowana maska. Jacy więc dziś są nasi najlepsi przyjaciele, życiowi kompani, powiernicy sekretów? Czy nikt nigdy nie nadużył czyjegoś zaufania? Jest to kwestia do głębokiej refleksji, która po lekturze tej książki następuje automatycznie.

Marcel Moss wykreował fikcyjną parę- Laurę i Szymona. Ich sukcesy zawodowe pozwalają na godne życie, o jakim wielu z nas nawet nie może pomarzyć. Jedyną poważną rysą jest brak dziecka, ale nawet długi proces adopcyjny kończy się dla nich sukcesem. Czy jednak życie z sześcioletnią Amelką u boku okaże się namiastką raju? Sprawdźcie to, bo książka ta to niezła mieszanka uczuć- od najbardziej pięknych, do szoku, traumy i dreszczy na ciele odbiorcy. To wszystko w zawrotnym tempie funduje nam autor, ale jest to jeden z jego znaków rozpoznawczych. Co więcej, widoczne w powieści retrospekcje nie są fanaberią. Wręcz przeciwnie- historie bohaterów, także drugoplanowych, ukazane na przestrzeni lat, dają nam idealny portret psychologiczny postaci. Mocno zdajemy sobie sprawę, że przeszłość zawsze wpływa na późniejsze poczynania człowieka, nie jest to postępowanie wyssane z palca.

Po raz kolejny każdy rozdział jest tak zakończony, że zaintrygowany czytelnik nie będzie umiał odłożyć powieści na potem. 335 stron NAPRAWDĘ można pochłonąć w ciągu jednej nocy, mnie się to udało. Wszystko, co dzieje się na kartach książki, zostanie zapewne docenione przez czytelników złaknionych sensacji i bardzo mocnych wrażeń. Sama bardzo chciałam przeczytać coś mocnego, ale nie wiem, czy z opisanymi przez Marcela Mossa problemami umiałabym sobie poradzić w rzeczywistości. A Wy- krytykujecie postawę Laury, domowej lwicy, która gotowa jest skoczyć w ogień za swoimi bliskimi? Niemniej jednak, czytelnik ma sądzić, że już, już wpada na dobry trop, ale to nieprawda. Już za chwilę wszystkie przemyślenia zaczynają rozpadać się niczym domino, a gra zaczyna się od nowa… Taki właśnie jest Marcel Moss, brawo!

Jeśli napiszę coś więcej- zdradzę zbyt wiele. Dlatego warto polecić tę piękną, a jednocześnie szokującą lekturę. Marcel Moss idealnie zadbał o to, abyśmy nie odczuwali nudy czy chaosu. Wręcz przeciwnie- odbiorca poczuje się zaciekawiony, zszokowany, ale też… głodny. Dlaczego? Warto to sprawdzić.

Jest to książka także o bardzo przykrym, ale chyba już nieodwracalnym hejcie w Internecie, który rozszerza się z prędkością światła. Ludzie od zawsze kochali plotki, a sam autor podkreśla, że „raz rzucona plotka ma większą siłę, niż najbardziej uczciwe przeprosiny”. Mnie samą ujęły jeszcze inne słowa zastosowane przez Marcela Mossa. Uznał on bowiem, że „Pożar, który wybuchł w sieci, może przygasł, ale żar pod spodem wciąż się tli. Ludzie nie zapominają. Internet nie wybacza”. Do kogo można przypiąć te arcyważne wypowiedzi? Sprawdźcie to koniecznie.

Świadomie nie podaję wszystkich wątków, a także imion bohaterów. Fabuła zawarta w książce jest bowiem tak ułożona, że dowiadujemy się wszystkiego po kolei, nic nie jest przypadkowe. Autor może być dumny ze swojej kolejnej powieści.