W ciemnym, głodnym lesie

Duszna, diaboliczna, osaczająca atmosfera wciąga i nie puszcza ani na moment. Niepokój, pierwotny lęk przechadzają się po naszym kręgosłupie. Tajemnica przyciąga niczym światło ćmy. Słowa szeleszczą, drapią w okna, wrzeszczą w ciszy, czyhają ukryte w mrocznych gęstwinach na swą ofiarę. Niby nic się nie dzieje, a jednak z dużym zaciekawieniem i strachem przewracamy kolejne strony.

Świat się rozwarstwia, ukazuje wewnętrzne, niepokojące obrazy. To co namacalne, realne, poznane przeplata się z wierzeniami, legendami, majakami. Rozum traci swe podwaliny. Niewidoczne przeraża. Cisza budzi strach. Koszmary wychodzą poza granice snów.

Nina- główna bohaterka – nie wierzy w opowieści ludzi. Według niej klaustrofobiczne społeczeństwo objęte jest zmową milczenia. Pośród jej mieszkańców kryje się morderca. Ktoś zręcznie manipuluje ludźmi i faktami. Zastraszeni mieszkańcy boją się wyjawić prawdę i bezwolnie uczestniczą w zbrodniczym procederze. Niewyjaśnione zdarzenia, stare traumy i odosobnienie we wrogim środowisku powodują, że mocno stająca na nogach dziennikarka zaczyna podawać się aurze legendy. Jej pancerz pęka wpuszczając do środka mrok, lęk i śmierć.

„W ciemnym, głodnym lesie” to bardzo ciekawe połączenie wątków paranormalnych, thrillera oraz grozy. Napięcie kryje się tutaj w niedomówieniach, w oczekiwaniu, w szmerach i trzaskach. Adrenalina skrapla się w ciszy, nabiera przerażających kształtów w leśnej mgle.

Bardzo spodobała mi się ta odsłona Pana Piotrowskiego. Postać Niny mocno mnie zaintrygowała i oczarowała wielowarstwowością. Klimat całkowicie mnie pochłoną i śmiem twierdzić, że wzbudził więcej emocji niż kultowa już seria z Igorem Brudnym. Niecierpliwie czekam na kolejny tom tego cyklu.

Weszlibyście do lasu, o którym wszyscy mówią, że lepiej omijać go szerokim łukiem?

„W ciemnym, głodnym lesie” to połączenie kryminału i horroru, które Przemysławowi Piotrowskiemu wyszło naprawdę znakomicie. Nina, zdeterminowana redaktorka, trafia do podbieszczadzkiego Czyśćca, by odkryć prawdę o zaginięciu siostry, prosząc o pomoc swojego przyjaciela i byłego partnera, Adama. Problem w tym, że miejscowi nic nie widzieli, nic nie słyszeli i zdecydowanie nie mają ochoty pomagać.

Największą gwiazdą tej historii jest jednak sam las - mroczny, niepokojący i momentami skutecznie podkręcający atmosferę. Mimo wszechobecnego mroku i folklorystycznych opowieści o marach, zjawach i siłach czających się w lesie, przez cały czas czułam, że za tym wszystkim kryje się jakieś racjonalne wyjaśnienie. Tym bardziej nie mogłam doczekać się momentu, w którym Autor odkryje wszystkie karty.

A Nina? Takie bohaterki lubię! Charyzmatyczna, zdeterminowana, nieustępliwa i nie daje sobie wmówić rzeczy, które nie mają sensu. To bohaterka, której kibicowałam od pierwszych stron i którą bardzo chętnie spotkam w kolejnych częściach, bo wszystko wskazuje na to, że będzie to seria.

Zatem wchodźcie do tego ciemnego, głodnego lasu. Odkrywajcie jego tajemnice, sprawdźcie, jak daleko zaprowadzi Was ciekawość i przekonajcie się, czy determinacja Niny okaże się silniejsza od strachu. Ja tylko sugeruję nie zabierać ze sobą zbyt bujnej wyobraźni…

„W ciemnym, głodnym lesie” to niejednoznaczny thriller z elementami grozy, osadzony w malowniczych, ale zarazem niepokojących Bieszczadach. Autor umiejętnie łączy kilka gatunków, dzięki czemu historia wyróżnia się na tle innych thrillerów.

Nina, dziennikarka, po latach wraca do rodzinnej miejscowości, by rozwikłać tajemnicę zaginięcia swojej siostry. Gdy znika kolejna młoda kobieta, rozpoczyna własne śledztwo, które prowadzi ją coraz głębiej w sekrety mieszkańców i mroczne tajemnice pobliskiego lasu.

Autor stworzył niesamowity klimat tej powieści - mroczny, duszny i stopniowo oplatający czytelnika coraz ciaśniej. Bieszczadzki las nie jest tu jedynie tłem wydarzeń. Staje się niemal osobnym bohaterem historii, budząc poczucie zagrożenia i niepewności. To symbol strachu, tajemnic oraz tego, co ludzie próbują ukryć przez lata. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej wciągałam się w tę historię. Uwielbiam motyw tajemnic małych społeczności, zmowy milczenia, zaginięć oraz legend wplecionych w fabułę. Choć legenda stworzona na potrzeby powieści jest fikcyjna, autor przedstawił ją w niezwykle realistyczny sposób, a elementy grozy dodatkowo wzbogaciły całość. Polubiłam również główną bohaterkę, która zmaga się z własną traumą i poczuciem straty, a jednocześnie nie ustaje w dążeniu do odkrycia prawdy. Autor stawia tutaj przede wszystkim na tajemnicę, napięcie, psychologiczny niepokój oraz stopniowe odkrywanie kolejnych elementów układanki. Śledztwo wciąga, a liczne tropy, podejrzenia i analiza faktów sprawiają, że trudno odłożyć książkę na bok.

To thriller, który przyciąga nie tylko intrygującą zagadką, ale przede wszystkim wyjątkową atmosferą - duszną, niepokojącą i pozostającą w pamięci jeszcze długo po zamknięciu książki. Autor po raz kolejny udowadnia, że największy strach często kryje się nie w ciemnym lesie, lecz w ludzkich tajemnicach

OMG! Ja już nie pamiętam, kiedy ostatnio tak mocno pochłonęła mnie książka, że po jej przeczytaniu wciąż czułam niepokój! Oprócz tego, że do lasu nie wejdę przez minimum dwa lata, to teraz w nocy jak usłyszę jakiekolwiek drapanie po parapecie, to będę albo uciekać gdzie pieprz rośnie, albo chyba po prostu zemdleje! Nie należę do bojaźliwych, bo horrory są u mnie na porządku dziennym, ale szczerze? Thriller mający w sobie elementy horroru i to jeszcze w książce, to jest coś niewyobrażalnego - moja wyobraźnia działała dosłownie na pełnych obrotach, a momentami czułam się nawet jakbym była w 4DX w kinie - tylko, że zamiast ekranu miałam wyobraźnie - a to jest zdecydowanie lepsze niż film! Wyobraźcie sobie czytać o ciemnym, mrocznym lesie, gdzie otacza Was gęsta mgła, a gdzieś echo niesie wasze imię i co chwile trzaska jakaś gałąź! I jesteście tam sami! Toż to totalna zgroza! Wręcz koszmar, którego nigdy nie chciałabym poczuć na swojej skórze. Jak się tak mocno wczytałam w tę historie, to każdy najmniejszy odgłos w mieszkaniu przyprawiał mnie o dodatkowe ciarki na plecach! Ta książka tak trzymała mnie w napięciu, że żal mi było jej odłożyć chociażby na 5 minut!

W niewielkiej wsi w Bieszczadach, o ciekawiej nazwie - Czyściec, dochodzi do zniknięć młodych kobiet. Są to przeważnie turystki, które ponoć wchodzą do lasu i już z niego nie wychodzą... "Las nie oddaje każdego..." Temat idealny dla Niny - dziennikarki, której siostra właśnie tam zniknęła i do tej pory nie wiadomo co się z nią stało. Także kobieta dużo nie myśląc, postanawia zagłębić temat zniknięć, mając po części nadzieje na odnalezienie bliskiej jej osoby. Gdy dociera na miejsce, okazuje się, że mieszkańcy wsi nastawieni są do niej bardzo negatywnie - nie chcą o niczym mówić, a jak już coś powiedzą, to w głowie dziennikarki ( i czytelnika) rodzi się myśl - oni coś ukrywają. Ogółem nie zachowują się normalnie, wciąż powtarzają o nie wchodzeniu do lasu, bo las jak zabierze, to już nie odda. Można by serio pomysleć, że mają coś nie po kolei w głowach... do tego w otoczeniu wszystko jest szare, ponure i zdecydowanie jest tam za cicho... Nina jednak nie należy do bojaźliwych osób i za wszelką cenę, będzie chciała odkryć tajemnicę pobliskiego lasu...a im więcej będzie wiedzieć, tym będzie groziło jej większe niebezpieczeństwo. W końcu nie bez powodu każde zniknięcie, znika nawet z raportów policyjnych... Co takiego czeka dziennikarkę i czy uda jej się odkryć powód milczenia mieszkańców? I najważniejsze - czy uda jej się dowiedzieć, co przed laty stało się z jej siostrą?

Z wszystkich książek Przemysława Piotrowskiego, przeczytałam niestety zaledwie dwie - no wiem, wstyd i hańba...Jednakże obie bardzo mi się podobały. Trzecia z nich "W ciemnym, głodnym lesie" zdecydowanie wzmogła mój apetyt na kolejne tego typu historie! Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak autor przeplótł ze sobą kryminał, thriller i horror! I nie powiem, bo miałam lekkie obawy jak to może wyjść, bo większość horrorów jakie czytałam, były miałkie albo za bardzo przekoloryzowane. Myślę, że trzeba naprawdę dobrze wiedzieć co napisać i jak, żeby w horroru nie zrobiła się groteska. I w przypadku tej historii, wyszło wprost fenomenalnie! Autor stworzył książkę, w której napięcie nie schodzi z barków ani na minutę. Nawet w momencie gdy czytelnik myśli, że nic się nie dzieje, z tyłu głowy jest jednak ta niepewność, którą autor zasiewa skutecznie w głowie podczas każdego niepokojącego wydarzenia, które miało miejsce wcześniej. Fenomenalnie stworzeni są również mieszkańcy tej wsi. Z jednej strony można się zdenerwować, słuchając ich lakonicznych wypowiedzi, albo ciągłych ostrzeżeń, ale to właśnie potęgowało strach i dawało sporo do myślenia. A jak dodatkowo główna bohaterka zapuszczała się w odmęty lasu, to tam dopiero włos jeżył się na rękach! Historia poprowadzona w naprawdę ciekawy sposób, a samo nakreślenie krajobrazu było tu idealnym strzałem w 10! (Ja ogółem nie lubię zbytnio opisów w książkach, ale tutaj działały na wyobraźnię wprost idealnie!). Jeśli chodzi o głównych bohaterów, postać Niny zapewne nie przypadnie do gustu każdemu, bo nie dość że kobieta dość emocjonalnie do wszystkiego podchodzi, to jest naprawdę momentami nie do zatrzymania - ale to, według mnie, też miało w tej książce spore znaczenie, tym bardziej, że w momencie zaginięcia jej siostry, poszukiwania stały się dla niej obsesją. I tu autor również fajnie pokazuje, jak mocno różne sytuacje oddziałowywały na główną bohaterkę - po trupach do celu, nie zważając na nic. Kolejna postać, to osoba Adama - policjanta, który postanowił pomóc Ninie, w jej "śledztwie". I tak, zdecydowanie był on tu potrzebny, jednakże autor mocno mnie zirytował, po tym co w pewnym momencie tu odwalił! Powiem tak, im głębiej wchodzimy w całą historię, tym jest bardziej mrocznie, a odkrycia których dokonujemy wraz z Niną, są przerażające. Niektóre opisy wzbudzają jeszcze większy niepokój, przez co po prostu nie da się tej książki odłożyć, dopóki nie poznamy wszystkich odpowiedzi! Zakończenie było zdecydowanie rozwalające głowę, a jeszcze bardziej chyba ostatni rozdział, zwiastujący kontynuację, której ja osobiście już się nie mogę doczekać! I tak - pozostawiło ono w mojej głowie niepokój, który mam nadzieje nie zniknie do momentu wydania kontynuacji, dlatego też zwracam się teraz do autora - proszę o szybkie wydanie drugiego tomu, bo nie ręczę za siebie (oczywiście taki mały żarcik, a tak na poważnie mam nadzieje, że nie będzie trzeba długo czekać). Książkę oczywiście jak najbardziej polecam! Nie zalecam czytania w lesie, ani przed wycieczką do lasu. Czytanie w pełnej ciszy w nocy wskazane, jednakże nie dla wrażliwych i bojaźliwych.