Vita Felix. Kocia droga do szczęścia

Koty. Czterołapne, wiecznie głodne urwisy, które skradły niejedno serce. To dzięki nim wielu kociarzy wyniosło lekcje na całe życie – choćby poszanowanie granic drugiego bytu czy czytanie z ruchu ciała najdrobniejszych zmian. Jednak czy myśleliście, że te zwierzęta potrafią powiedzieć coś więcej? Pokazać nam drogę do szczęścia oraz polepszenia samooceny? Oczywiście nie zabrakłoby też wzniecenia płomienia zainteresowania tymi uroczymi, acz morderczymi kulkami.

„Vita Felix” to przede wszystkim nieszablonowa książka, która nie jest typowym poradnikiem. Nie zawiera jasnych pytań, natomiast przynosi wiele odpowiedzi, choć nie jest całkowicie pozbawiona nagłówków, które mogą nam ułatwić drogę do zdobywania wiedzy. Podchodząc do niej, nie trzeba się więc obawiać, że zostaniemy wrzuceni na głęboką wodę. Porównałabym ją raczej do mieszanki publikacji rozwoju osobistego, książki filozoficznej, a na dodatek encyklopedii wiedzy, pisanej w luźnym i wywołującym chichot stylu.

A o co chodzi z nagłówkami? Dla lepszego wyjaśnienia podam dwa przykłady: „Szczery jak kot” oraz „Na małych łapkach można daleko zajść”. Tuż pod nimi znajdziemy ciekawostki – w pierwszym choćby o wokalizacji kotów, które odpowiednio rozpoznane zdradzą nam ich oczekiwania, oraz w drugim – o nóżkach, poduszeczkach i wysuwanych pazurach istotnych do przetrwania. W książce możemy również zaczerpnąć informacji o tym, skąd w ogóle przybyły do nas koty i dlaczego to zrobiły.

„Niemiecki biolog i pisarz Alfred Edmund Brehm miał chyba rację, mówiąc, że rozwój cywilizacji zawsze znajdował odzwierciedlenie w liczbie kotów”

Cytat ze strony 130

Książka ta nie jest w żadnym wypadku sztywna. Autor operuje piórem nie dość, że zrozumiale, podając przykłady na kotach, autorach i cytatach, to jeszcze potrafi sprawić, że na twarzy pojawi się szeroki uśmiech. Czyta się ją swobodnie i nadzwyczaj lekko, ale jednocześnie nie pozwala od siebie odejść. Nawet jeśli nie jestem zielona pod względem informacji o kotach, a sporą część już znałam, nie byłam w stanie się przynudzić ani na chwilę. Jasne, słyszałam o pojęciu kotów wielorodzinnych, wiedziałam, skąd się u nas pojawiły, ale zostało to tak opisane, że czułam się, jakbym odkrywała to na nowo.

Co oczywiście nie oznacza, że wszędzie pojawiają się tylko znane nam wiadomości. Ciekawym tematem było dla mnie choćby to, że koty nie miały z nami najlepszych początków – ich wąsiki przypominały ludziom byty demoniczne. Cóż, uważano je za złe stworzenia, które według wierzeń potrafiły roznosić dżumę w XIV wieku. Oczywiście podałam jedynie mały przykład, ale pragnę zaznaczyć, że książka jest w nie pełna. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Poznajemy koty, ich życie, zdolności oraz płynące z nich nauki dla nas samych. Jak już wspomniałam, nie jesteśmy przynudzani, a wręcz rozbawiani, ale nie wspomniałam jeszcze o kolejnym atucie. W środku znajdziemy czarno-białe grafiki i rysunki, z których każdy przedstawia koty. Dlatego wzrokowcy nie będą zawiedzeni. Przy przeglądaniu ich zakochiwałam się we „Vita Felix” jeszcze mocniej.

„Ich interakcje z ludźmi dotyczą głównie jedzenia, smyrania i innych tego typu potrzeb, więc zrozumiałe, że koty odwołują się do słownika opanowanego w dzieciństwie. A co ciekawe, my robimy to samo. I nie tylko w stosunku do kotów”

Cytat ze strony 62

Tematów jest masa, mimo że pozycja nie jest aż tak obszerna. Byłam pewna, że mnie wciągnie, ale nie spodziewałam się jak bardzo. Książka zachwyca pod każdym względem – wizualnym, tematycznym, jak i sposobem jej napisania. Cieszę się, że miałam szansę ją przeczytać i (choć już jestem kociarą) pokochać koty na nowo. Kto by pomyślał, że właśnie one dadzą nam potrzebne lekcje do życia – braku przejmowania się mniej ważnymi sprawami i skupienia się na priorytetach.

W jednych z kocich lekcji szczęścia na stronie 58 dostaniemy wiadomość: „Jeśli nie chcesz czegoś robić, być może nie musisz tego robić”, którą dodałam do mojego zbioru motto. W tym także zdanie: „Świat nie kręci się wokół ciebie. I bardzo dobrze, bo to znaczy, że nie przestanie się kręcić, gdy ty utniesz sobie drzemkę”.

Czyż nie jest to prawda? Czy nie gonimy zbyt mocno, marnując czas, mimo wszystko, na ważny dla nas odpoczynek? Po przeczytaniu zrozumiałam, że wcale nie muszę odczuwać wyrzutów sumienia, gdy czegoś nie zrobię. Nie zrobiłam, a świat się nie skończył. Dlatego „Vita Felix” polecę nie tylko fanom kotów, ale również osobom otwartym na zdobywanie wiedzy, chętnym do zmian w swoim życiu oraz pragnącym zatrzymać się w codziennej gonitwie kosztem zdrowia fizycznego i psychicznego.

"Vita Felix. Kocia droga do szczęścia" to jedna z tych książek, które najpierw zachwycają wydaniem, a następnie zapraszają do środka. Publikacja przyciąga wzrok twardą, błękitną okładką z subtelnymi srebrzeniami i piękną kocią grafiką. W środku czeka na czytelnika również kilka i pięknych grafik wszystko spójne, dopracowane i po prostu ładne. To książka, którą chce się trzymać w dłoni.

Samo "Vita felix" to łacińskie wyrażenie oznaczające "szczęśliwe życie". Autor prowadzi opowieść z perspektywy opiekuna trzech kotów - Baronesy, Mojito i Pach Pach oraz trójki ,,dochodzących" bywalców. Na podstawie codziennych obserwacji tej gromadki snuje refleksje o kociej naturze i o tym, czego my, ludzie, moglibyśmy się od nich nauczyć.

W książce pojawiają się anegdoty i ciekawostki - choćby o alurofobii czyli lęku przed kotami, który według dostępnych informacji miał odczuwać Napoleon Bonaparte. Jest też wzmianka o tym, że H. P. Lovecraft był wielkim miłośnikiem kotów. Autor przywołuje również odkrycia archeologiczne na Cypr, gdzie znaleziono wspólny pochówek człowieka i kota - dowód na to, że relacja ta jest starsza i bardziej złożona. Takich ciekawostek, a także anegdot w książce jest mnóstwo.

Sporo miejsca poświęcono też codzienności: nawyki, ich wybredność (woda z miski psa smakuje najlepiej!), potrzeba świeżości i brak sympatii do rutyny. Między wierszami wybrzmiewa myśl, że szczęście bywa proste.. pełen brzuch, spokojna drzemka i odrobina uważności. Na końcu czeka nawet swoisty ,,dekalog szczęśliwego kota", który można czytać z uśmiechem, ale i z nutą refleksji.

To książka ciepła, nastrojowa, pełna czułości wobec zwierząt traktowanych jak członkowie rodziny. Nie jest to rewolucja w myśleniu o kotach, ale bardzo przyjemna, estetyczna i momentami inspirująca lektura - szczególnie dla tych, którzy wiedzą, że w domu tak naprawdę rządzi kot.